Wikken en wegen

Ik ben een geboren twijfelaar, en met mij vele anderen. Zeker in het gezin kunnen we alles redeneren en analyseren, tot we een ons wegen. Gelukkig bestaan er nog de heren in huis met een alles-of-niets-mentaliteit, wat alles meer in balans brengt. Ook erg vermoeiend, hoor, daar niet van. Dan wordt er tegen mij gezegd dat ik alles zo zwart-wit bekijk, maar ik heb het niet van een vreemde!
Slapeloze nachten door gepieker zijn mij niet vreemd. Waarom is het toch altijd om twee uur 's nachts dat de wereld veel groter en enger lijkt dan hij werkelijk is? Gelukkig komt er altijd een morgen als de vogeltjes weer beginnen te fluiten.

En nu, nu wik en weeg en pieker ik al weken: zal ik een laatste week vakantie meepakken of niet? Ik hoor iedereen denken: waar doet ze moeilijk over? Ik doe moeilijk over de dagbehandeling en het werk waar ik op korte termijn vrij voor moet regelen. Ik doe moeilijk over het in mijn eentje vliegen, en ik doe toch een beetje moeilijk over het eten daar. Het is toch een andere structuur en ander eten.
Nee, de knoop is doorgehakt. Al deze afwegingen wegen minder zwaar dan het verlangen om even weg te zijn, weer in Italië te zijn en even vakantie hebben. Maandag 26 september vlieg ik, op naar het laatste beetje zon van het jaar.

Kamperen

Kamperen. Burgerlijk en primitief.
Het is zomervakantie, en ook de kliniek houdt daar rekening mee. Zes weken lang hebben we 'zomerprogramma', oftewel leuke dingen doen in plaats van slechts therapieën en school. Zo is er elke dag ruimte om creatief te doen bij activiteiten begeleiding. Het klinkt als veredelde bezigheidstherapie en misschien is dat het ook wel. Maar leuk dat het is! De naaimachine is weer ontdekt! Mede voor de braderie die eind augustus gehouden wordt. Dus ben je op 18 augustus in de buurt van Zeist? Wip dan even langs om te kijken wat er allemaal is gemaakt.
Er werd echter niet alleen geknutseld, zo gingen we deze week op kamp. Drie dagen lang zo primitief mogelijk door het leven gaan. Het weer leek eerst puberaal te zijn, maar wilde toch meewerken. En uiteindelijk werd het best leuk. Iedereen was bloedfanatiek met kampspelletjes zoals Levend Stratego en Nachtwacht (doodeng als je in het donker wordt achterna gezeten door een olifant...) en het was heerlijk wegkruipen bij het kampvuur. Alleen midden in de nacht (of bijna ochtend eerder) blijkt het kamperen een stuk minder leuk te zijn. Creperen in de kou is toch niet helemaal mijn ding. Kun je nagaan hoe erg anderen het hadden die wél ondergewicht hebben.
Toch moet ik mijn mening bijstellen over kamperen. Ja, het is burgerlijk (overal stacaravans met oude mensen die er hun thuis hebben gemaakt) en ja het is primitief (een kilometer lopen voor de wc), maar stiekem is het ook heel erg leuk.

Nu ga ik mijn laatste weekend voor mijn ontslag in. Dat betekent nog een hoop geregel en gedoe voor het afscheid: cadeautjes, afscheidsmaaltijd, brieven en kaartjes schrijven... En volgens mij vergeet ik nog een hele hoop!
Heel gek, ik besef nog niet helemaal dat ik op woensdag bij Rintveld wegga. Goed, daarna zit ik nog twee dagen per week in de dagbehandeling, maar een stukje veilige omgeving valt weg. Nu moet ik het écht in mijn eentje doen. Met een vangnet om me heen die me helpt als ik val.

Zonnige pasen

De vogeltjes fluiten, de bijtjes zoemen, de lente ontluikt. Buiten stikt het van de hitte, alsof het zomer lijkt. Wie heeft vakantie in Italië nog nodig als het zulk geweldig weer is buiten?
Ik! Ik! Ik!
Wat zou ik er veel voor geven om met mijn ouders en broer mee te kunnen op vakantie naar Italië. Zij zitten nu lekker aan de limoncello of grappa, in de vergemaaide tuin, wachtend op het eten van de net-gemaakte barbeque. Jaloers? Hoe kóm je erbij? Italiaanse vrienden komen langs om bij te praten, marktjes worden afgestruind, ellenlange boodschappenlijsten worden bij elkaar gezocht. Dat krijg je als de familie thuis maar wat graag mee zou willen: dan moeten alle spullen maar worden ingeslagen. Meestal komt de auto voller terug dan op de heenreis. Goed, goed, het is daar 22 graden in plaats van hier 26, en ja, daar bestond het werk uit poetsen, afstoffen, schoonmaken, maar wat zou ik er veel voor geven om lekker met hun mee te gaan. Me niet druk hoeven maken om examens, om eten, om rintveld. Lekker ouderwets met de familie onder elkaar.
Toch weet ik dat die tijd weer komt. Het is nu een rotte periode gezien mijn opname, maar nare periodes gaan voorbij. En tot die tijd maken we maar het beste ervan. Door bijvoorbeeld pasen te vieren in Breda! Samen met mijn tante geniet ik van de zon (wat nou Italiaanse zon? Hier in Nederlands kunnen we er ook wat van!), van de stad (hier in Holland hebben we ook leuke marktjes, al zijn er geen glibberige marktverkopers die je van alles aansmeren), van de lente. Ook geen verkeerd alternatief. En Italiaanse vakanties, die komen wel weer. Als het beter gaat, dat wel. Fijn pasen allemaal!

Zilte Zeeluchten

Soms gaat het gewoon niet lekker. Steeds meer ruzie thuis, de druk van school neemt toe, en de donkere dagen helpen ook niet mee. Wat doet een normaal mens als die depressief is? Ruzie maken met naasten. Hun verdriet wegshoppen. Op vakantie.

Dat laatste was zeker aantrekkelijk, maar hoe kan ik op korte termijn op vakantie als ik eigenlijk naar school zou moeten? En waar naartoe?
Toch, waar een wil is, is een weg. School deed niet moeilijk omdat die ook wel zag dat een onderduikweekje nodig was. Plaats van onderduiking: Noordwijk aan Zee.
In de zilte zeelucht kon ik daar tot rust komen van wekenlang strijd. Of nou ja, tot rust... Bij de kennissen waar ik zat, werd verbouwd in hun boekwinkel. Zodoende moesten we met z'n allen op een klein oppervlak in de chaos boeken verkopen. Dat kan nog best lastig zijn!
Het was echter vooral ook heel erg leuk om hard te werken. Klanten helpen, boeken verkopen, stiekem lezen achter in de zaak, koffie leuten met de bouwvakkers. En mijn persoonlijke taak was de uitnodigingen verzorgen van de heropening. Middagen lang bestond het werk uit diep in de kelder over een laptopje gebogen zitten. Dag dag zon, zee, zilte lucht! Maar leuk was het werk wel. En die zeelucht kreeg je sowieso wel mee, ze zitten namelijk aan de boulevard.

Al met al een paar leuke dagen. Het was vermoeiend, het was hard werken, het was fijn om er even tussenuit te zijn. Andere mensen gaan op vakantie, dit is een kleine break. En met een beetje geluk lang genoeg om opgeladen te zijn.

Als de kat van huis is

Als de kat van huis is, dansen de muizen op tafel.

Nee, we gaan niet elke dag tot vier uur uit, nu moeders op vakantie is. Ook lopen we niet de hele dag in ochtendjas (hoewel, Paolo...). Wel is de beruchte Smackeroni op tafel gekomen, de specialiteit van mijn vader waar mijn moeder een hekel aan heeft. Ook de rotzooi in huis zou te maken kunnen hebben met dat er nu maar een vrouw is met opruimwoede, in plaat van twee.
Wat is er aan de hand? Eindelijk hebben we moeders zo ver gekregen om even tien dagen voor zichzelf te hebben. Of althans, eindelijk heeft haar zus haar meegesleept. Alles werd geregeld, van het vliegtuig aan toe. Ze hoefde alleen haar eigen tas in te pakken en gaan. Nu zit ze weer in het nieuwe huisje, met haar twee zussen en nicht. We horen verbazingwekkend weinig van haar, dus hopelijk is dat een goed teken.
Wij genieten daarom ook van het rustige leven. Nou ja, niemand roept: 'ruim je troep nou eens op!' Dus dat blijft gewoon liggen. Tot het eindelijk gaat rotten en zelf naar de vuilnisbak wandelt. Maar zo lang wil ik toch niet afwachten met mijn schimmelfobie (ooit een beschimmelde taart gegeten), dus dan ruim je het zelf op. Andere mensen een schop onder de kant geven? Hmm, dat is nog iets wat te leren valt.

Een kinderhand...

Een kinderhand is gauw gevuld. luidt het spreekwoord.
Ook al wordt ik woedend als men mij voor kind aanziet, de kermis haalt het beste (of slechtste?) in mij naar boven. Allemaal lichtjes, allemaal muziek, allemaal vrolijke mensen. Adrenaline-shots in attracties, of even rustig op een bankje naar mensen kijken. Dan ben je een seconde er van overtuigd dat het hele leven een kermis kan zijn, als je enkel kijkt naar de leuke dingen.
Alleen thuis is het niet altijd zo vrolijk. Sinds de terugkeer uit Italië zijn lastige gesprekken op gang gekomen, waar ik letterlijk voor vlucht. Keihard mijn kop in het zand steken in wellicht niet zo verstandig, maar wel makkelijker. Helaas komt er wel een tijd dat ik niet kan vluchten, dat ik de befaamde struisvogel-techniek niet meer kan uitvoeren. Daarom spuug ik een hap zand uit en wordt er gepraat. En gepraat. Ellenlange discussies over hoe het nu gaat, en of ik wel naar Rome kan met school. In september is er een reis van tien dagen, een reis die ik beslist wil meemaken. De twijfels zijn er, ze zijn groot. En ik ben als de dood dat ik niet mag, dus ik werk. Hard. Tegen mezelf. Voor mezelf.
En terwijl ik zo mezelf in de weg zit, gaat in ieder geval iemand anders me minder in de weg zitten: mijn moeder heeft besloten toch voor zichzelf te kiezen en met haar zussen op vakantie te gaan. Ze vindt het surrogaat en ze baalt dat de vorige vakantie niet is gelukt, maar het is iets. En ik voel me er ook minder schuldig door.
Tot dan toe vlucht ik weer van tijd tot tijd het huis uit, zodat we niet teveel op elkaar lip zitten. Dan huppel ik weer (letterlijk!) over de kermis. Kinderachtig? Misschien. Maar leuk? Jazeker!

Luchtkussens

Het leven is vallen en opstaan, leert men door ervaring.
De ervaring leert ook dat het moeilijk kan zijn om houvast te vinden waar je jezelf aan kan optrekken als je weer eens naar benenden bent geflikkerd.
Geef mij maar een zacht springkussen waar ik overheen kan lopen, dan val ik niet zo hard.
Tuurlijk, dat kan niet, dit hoort bij het proces. Blijkbaar zit ik nu in de fase dat het moeilijker wordt om motivatie vast te houden. Het laatste-loodjes fenomeen. Het hoort er allemaal bij, dat ik meer schommel qua gewicht en dat het moeilijker wordt de laatste kilootjes erbij te gooien. Een test; als ik dit haal, heb ik het grootste deel van de ziekte overwonnen.
Soms is het moeilijker dan gedacht. Je fladdert dan wel door het leven, en doet ''lala, er is niks aan de hand", maar ondertussen moet je hard aan de bak. Mijn kop moet ik uit het zand trekken en van struisvogel transformeer ik naar een 17-jarig meisje.
Gelukkig helpt het altijd als je beloftes hebt waar je het voor doet. Als ik eenmaal beter ben, vervullen mijn vader en ik onze gezamelijke droom: al motorrijdend naar Schotland. Twee geweldige dingen gecombineerd. En wat is beter, kan je vragen? Dat hebben we samen al afgesproken.
Maar mijn grootste motivatie is mijn eigen, exclusieve luchtkussen; de mensen om me heen. Ookal is het soms onduidelijk hoe sterk het kussen is, op de harde kern durf ik graag te vallen..

There and back again

Het is zomer, vooral bij mijn moeder kwamen gelijk de kriebels op om voor een half jaar naar Italië te verhuizen. Haar huisje, oorsprong ligt daar. Letterlijk, haar ouders zijn daar begraven. Alleen één iemand uit de familie zou dat nog niet trekken: lang in Italie te zijn. Ik dus.
De vraag was überhaupt of op vakantie gaan wel zou lukken deze maanden. Want ookal ben ik herstellende, ik ben nog niet helemaal de oude. Zeker de laatste weken niet, nu de motivatie beetje bij beetje afzwakt.
De afgelopen weken was er een hoop heen en weer gepraat (en geruzie) of we wel of niet op vakantie moesten gaan. En zo ja, hoe lang, wie gaat er mee, etc. Het hing allemaal af van mijn gewicht, dus we konden echt pas vorige week maandag beslissen. Genoeg aangekomen, wat dat betreft konden we gaan. Helaas zag mijn vader het niet zitten, zag ik het niet zitten, zag Paolo het niet zitten. Mijn moeder kiest nooit voor zichzelf, behalve deze ene keer. Zij wilde gaan, zij zette door. We gingen. Niet voor de oorspronkelijke drie weken, maar voor twee.

Vrijdag gingen we in alle vroegte weg. We wilden alle files voorblijven (wie gaat er dan ook op Zwarte vrijdag, maar goed), en die hadden we aardig omzeild. Zonder ruzie, zonder irritatie, kwamen we aan in het onderweghotel. Maar daar ging het mis. Ander eten zonder structuur is moeilijker, zeker als er druk ligt op je schouders: mijn ouders willen me beter zien, Paolo wil ik dit niet aandoen, en ik het het gevoel dat ik keihard aan het vechten ben tegen mezelf.
Mijn ouders zagen ook wel dat twee weken te lang is. Lang hebben we getwijfeled: terugkeren of doorgaan. Doorgaan werd het, ik wilde dat mijn moeder voor zichzelf koos. En het was een goede uitdaging voor mij.
Toch werd de volgende avond al duidelijk dat we dit niet lang volhielden. Ik wilde doorgaan, mijn ouders zagen het niet meer zitten: we gingen terug.

Vier dagen in de auto gezeten. Alleen voor boodschappen en een cappucino. Alleen voor het enorme schuldgevoel tegenover mijn ouders. Alleen om te zien waar ik nog keihard voor moet werken: om beter te worden.

Home alone

En dan zit je hier, achter de computer.
Eigenlijk had ik last moeten hebben van een vertraagde vliegtuig, stakende openbaar vervoer in Friuli en een koud huisje. Eigenlijk had ik vannacht met een groep vrienden 'Cumbaja' moeten zingen bij een kampvuur en heel slecht moeten slapen door de muggen. En eigenlijk had ik gewoon naar Italië moeten gaan.
Al lang stond dit gepland met een groep vrienden die er afgelopen jaar zo enorm voor me waren geweest. Dit zou een soort beloning zijn op wat we bereikt hebben afgelopen jaar. Want ook zij hadden veel bereikt: ik heb iets overwonnen, zij hebben hun examen gehaald of ver gekomen met de vooropleiding van de musical-academie. Een turbulent jaar voor iedereen, en hier konden we samen tot rust komen.

Maar, toegegeven: het gaat niet zo tof. De laatste loodjes wegen het zwaarst? Jazeker wel! Het is best demotiverend om van veel mensen, zelfs artsen, te horen dat je streefgewicht hoog is. Als je weet dat je daar naartoe moet, is dat moeilijk om dat vol te houden. Zeker als deze worsteling wordt onderbroeken met anderhalve week Italië. Er is namelijk al eerder gebleken dat ik dan afval en dat de herinneringen aan september best heftig zijn. Daar wil ik mezelf, en daar kan ik hun niet mee opzadelen. Met veel gesteggel, getwijfel en kontgedraai heb ik gister afscheid van hen genomen: ik ben niet meegegaan.
Tja, en dat is best balen. Als je om de haverklap denkt: "waar zouden zij mee bezig zijn?", kom je niet veel verder. Daarom heb ik me komende week volgepland met sociale bezigheden, zodat de tijd wordt ontnomen om aan hen te denken.
Volgende keer gaan we maar naar Texel, dan kan er weinig misgaan.

Italia, Italia (ancora)

Na welgeteld één dag thuis te zijn, gingen we alweer weg. Op zaterdag sliep ik een gat in de dag, dat had ik nodig, want de volgende ochtend gingen we al om 4 uur opstaan. Leuk hoor, in één dag naar Italië rijden...

Al snel waren we in Italië, waar we helemaal gaar aankwamen. We gingen lekker eten bij ons vaste restaurant, Al Borgo. Ook de eigenaresse herkende ons en vond het leuk om ons "buiten het seizoen" te zien.
We gingen al vroeg slapen, want op maandag moesten we ons interieur kopen in het Meubelparadijs. Jawel: de Ikea! Dat hebben ze ook daar, in the middle of nowhere. Eerste keer in Ikea, en ik wordt gelijk hebberig van allemaal leuke dingetjes die ze daar hebben. Jammer dat ik zo lang moet wachten tot ik mijn eigen huisje heb...

De rest van de dagen bestond uit schoonmaken, schoonmaken en eh... schoonmaken. Dat was ook goede spinnentherapie voor mij. Het huis was niet zo vreselijk vies, maar er is toch anderhalf jaar niet in gewoond. Mijn vader zette veel meubels in elkaar, maar kwam niet op tijd klaar met alles. Daarom gingen mijn moeder en ik ook wat in elkaar zetten. Wie zegt dat klussen alleen voor mannen is? *roarg* wat zijn we mannelijk! Zie je mijn baardgroei al?
Ondanks al het gewerkt, maakten we wel gebruik van de schaarse momenten zon. Ja, ook daar leek het net Nederland, zoveel regen was er. Als er zon was, betekende dat gelijk liggen in de tuin. Dat is het voordeel van een huisje in the middle of nowhere: we kunnen gewoon in ons lingerie in de tuin liggen.

Ook al was het best spannend om weer voor het eerst terug te gaan naar Italië, nadat het zo verkeerd ging in september, was het toch verbazingwekkend leuk. Oké, er waren slechtere momenten, maar ik ben blij dat ik ben gegaan, want dit is dan weer een volgende stap naar beter worden.

afbouwen!

Wauw, wie had dat ooit gedacht?
Op dinsdag was zoals altijd de Patiënten Bespreking, en deze keer was het weer spannend. Ik had namelijk een verzoekje ingediend of ik eerder met ontslag mocht, omdat mijn ouders (en ik) met pasen naar Italië gaan. En ik vroeg of ik afgelopen week al mocht beginnen met afbouwen. In spanning zat ik te wachten. Ja hoor, de verlossing: ik mag op 19 maart met ontslag! Twee weken eerder dan pasen, omdat een ander meisje op 26 maart met ontslag gaat. Het gekke is, is dat ik een van de laatste ben die binnen was gekomen, maar als eerste weggaat. Ik heb nog nooit een afscheid meegemaakt, wat zou dat inhouden?
Het begint op donderdagavond. Dan mag je zelf kiezen wat je gaat eten (Italiaans! Primo, Secondo, Tiramisù), dan mag je een leuke activiteit verzinnen. Laat ik maar voor het o zo orginele bowlen gaan. 's Nachts mag je bij elkaar op de kamer en praat je de behandeling eigenlijk door. Klinkt best gezellig, toch?

Ook mocht ik beginnen met afbouwen, wat betekende dat ik op donderdagavond na het zwemmen werd opgehaald. Het voelde echt heerlijk, om zo vroeg al te worden opgehaald. Ik moet een dagindeling hebben, anders mocht ik niet afbouwen. Ik zou wel willen werken, omdat ik toch een tussenjaar heb, maar mijn afdelingsleider raadde het sterk af. Dus ja: ik keer terug naar school. Spannend! Maar goed, nu is het vakantie, dus wat moet ik doen? Ik ging maar stage lopen bij mijn moeder in het ziekenhuis. Dingen archiveren, speelgoed opruimen, etc... Hoewel ik werkte, voelde dit toch als mijn eerste echte vakantiedag sinds augustus. Kerst kan je niet echt meetellen en de herfstvakantie.... daar praten we niet eens over. Ik heb nu al zin in de meivakantie, als alles weer op de rit is!