Terwijl anderen meosten zwoegen op hun herkansing, moest ik ook zwoegen. Op een toetsweek. Twee nog wel. Eigenlijk hoef ik ze niet te maken, want mijn cijfers van vorig jaar bleven toch nog staan. Maar mijn afdelingsleider vond dat ik het toch moest doen, zo kom ik een beetje in het leren en weet ik wat mijn niveau is. Niet zo denderend goed dus. Wiskunde is achter (was te verwachten) en Nederlands is ook niet 'je van het' (dat is minder...). Laat nou net Wiskunde enorm slecht gaan in de toetsweek.
Maar ik mag niet klagen, ik heb geen herkansing waarvoor ik keihard moet leren. Ik hóéf niet eens te leren, want de cijfers van vorig jaar bleven toch staan!
Dat is maar goed ook, soms is het er simpelweg niet van gekomen om te leren. Niet gek dat Wiskunde niet geweldig was; er was geen tijd om te leren. Zaterdag had ik namelijk wel wat beters te doen: samen met een vriend (en half Nederland trouwens) naar Nijmegen verkassen. Voor het eerst in Nijmegen, voor het eerst in Goffertpark. En die is gróót! Dat moet ook wel voor 55.000 fans van één band. Die band was natuurlijk Muse. Hoe lang ben ik al gek van die band? Hoe lang kan ik die nummers al meebleren? En hoe vet is het dan om samen met 54.999 andere mensen die nummers mee te bleren? Een nadeel is mijn lengte in die grote mensenmassa: dan lukte het niet echt om het podium te zien. Gelukkig zijn de beeldschermen uitgevonden en had ik even later een prima uitzicht.
Thank God stond de taxi (a.k.a. vaderlief) voor het park toen het eenmaal afgelopen was. Snel konden we instappen en naar huis, in tegenstelling tot veel anderen. Als we even later waren vertrokken, stond er één lange file van Nijmegen tot Amsterdam. Laat staan de trein, je kwam immers niet verder dan Amsterdam op die tijd. Vele plakten er dus een avondje stappen in Amsterdam achteraan. Daarvoor zeg ik: petje af. Ik ben blij met mijn taxi.;)
zaterdag 26 juni 2010
zaterdag 19 juni 2010
Het verlossende oordeel... Of niet?
Tja, en daar moet ik volgend jaar doorheen...
De stress, het afwachten, het is niet makkelijk. Paolo hield al dagen de computer bezet om maar niet te denken aan het verslossende oordeel op donderdag. Een voordeel is wel dat hij veel werkte, kon hij ook zijn zinnen verzetten en had ik even het huis voor mij alleen.
En veel sneller dan je denkt is het donderdag, wat zal er worden gezegd? Tussen twee en half drie zou er worden gebeld als je gezakt was. De telefoon ging, Paolo flipte. Natuurlijk, het was mijn tante. Maar niet snel daarna ging te telefoon weer, nu was het de afdelingsleider. Oh god, wat werd er gezegd?
Dat hij drie vijven had, terwijl je er maar twee mag hebben. Gezakt. Maar niet te vroeg getreurd: hij heeft namelijk een extra vak, dus hij kan een vak laten vallen. Hierdoor heeft hij nog twee onvoldoendes!
Paolo is geslaagd!
Op het nippertje, dat klopt, maar geslaagd is het zeker. Geen jaar school bij mij, geen VAVO, niks.
En oh God, dat betekent dat ik een lanparty moet organiseren....
Van de winter hadden we een weddenschap: ik geloofde hem niet dat hij het zou kunnen halen, hij was verzekerd van zijn overwinning. Ohja? Wedden? Als ik zou winnen, dus hij zakt, zou hij een marathon organiseren. Een Disney of Musicalmarathon. En hij werd gedwongen mee te kijken! Maar helaas, hij is geslaagd en hij heeft gewonnen. Nu moet ik maar een lanparty organiseren... Iemand hier die ik moet uitnodigen? Graag data wanneer je kan!:P
Niet voor iedereen is het feest. Sommigen zijn definitief gezakt en anderen moeten een herexamen doen. Dus voor iedereen die nog een her moet doen: succes!
De stress, het afwachten, het is niet makkelijk. Paolo hield al dagen de computer bezet om maar niet te denken aan het verslossende oordeel op donderdag. Een voordeel is wel dat hij veel werkte, kon hij ook zijn zinnen verzetten en had ik even het huis voor mij alleen.
En veel sneller dan je denkt is het donderdag, wat zal er worden gezegd? Tussen twee en half drie zou er worden gebeld als je gezakt was. De telefoon ging, Paolo flipte. Natuurlijk, het was mijn tante. Maar niet snel daarna ging te telefoon weer, nu was het de afdelingsleider. Oh god, wat werd er gezegd?
Dat hij drie vijven had, terwijl je er maar twee mag hebben. Gezakt. Maar niet te vroeg getreurd: hij heeft namelijk een extra vak, dus hij kan een vak laten vallen. Hierdoor heeft hij nog twee onvoldoendes!
Paolo is geslaagd!
Op het nippertje, dat klopt, maar geslaagd is het zeker. Geen jaar school bij mij, geen VAVO, niks.
En oh God, dat betekent dat ik een lanparty moet organiseren....
Van de winter hadden we een weddenschap: ik geloofde hem niet dat hij het zou kunnen halen, hij was verzekerd van zijn overwinning. Ohja? Wedden? Als ik zou winnen, dus hij zakt, zou hij een marathon organiseren. Een Disney of Musicalmarathon. En hij werd gedwongen mee te kijken! Maar helaas, hij is geslaagd en hij heeft gewonnen. Nu moet ik maar een lanparty organiseren... Iemand hier die ik moet uitnodigen? Graag data wanneer je kan!:P
Niet voor iedereen is het feest. Sommigen zijn definitief gezakt en anderen moeten een herexamen doen. Dus voor iedereen die nog een her moet doen: succes!
zaterdag 12 juni 2010
Vrijheid is jaloersmakend...
Mensen wennen snel aan vrijheid. En nee, dan heb ik het niet over de oorlogen of gijzelingen, maar gewoon geen school.
Ik zie het om mij heen: ontelbare mensen vieren hun vrijheid na het maken van examens, of nadat hun studiejaar voorbij is. Dat gaan we vieren! Feestjes! Zuipen! En soms iets meer dan nodig is...
Sommigen zijn verzekerd van de overwinning en feesten met een gerust hart, anderen zijn blij te komen, want hoe zullen de feestjes zijn als ze weten dat ze zijn gezakt? Niet iedereen is zeker van zijn of haar zaak.
En dan is er ook nog de derde partij: die moet werken en/of nog steeds naar school. Moeilijk om je te concentreren, hoor, als je weet dat je broer nu uitslaapt tot twaalf uur! Ik zit te "zweten", te "werken", en te "zwoegen" op school? Oh ja?
Ook voor mij is namelijk het einde in zicht, mag ik lekker van de zomer genieten. Deze week was daar al een voorproefje van: de school was vrijwel uitgestorven. Iedereen was op reis of klaar met hun examens. Het waren net de Tien Kleine Negertjes: steeds ging één groep naar Boston of Texel of Trier of...
Jaloers? Neuh, hoe kom je erbij? Hoewel, ik ben niet zo geweldig fan van Amerika (Nee, ik kijk nauwelijks Amerikaanse telivisieseries als The Hills, House of Greys Anatomy!). En om nu in de regen in een tentje op Texel te zitten... Dat vind ik eerder meelijwekkend dan jaloersmakend! Maar voor Trier zou ik niet afslaan, hoewel ik dan mee zou gaan met allemaal vierdejaars.
Dus het wordt hier genieten van de zomer, met de uitgestorven school. Nu moet alleen het weer nog een beetje meewerken, dan kan ik een kleurtje krijgen.
Ik zie het om mij heen: ontelbare mensen vieren hun vrijheid na het maken van examens, of nadat hun studiejaar voorbij is. Dat gaan we vieren! Feestjes! Zuipen! En soms iets meer dan nodig is...
Sommigen zijn verzekerd van de overwinning en feesten met een gerust hart, anderen zijn blij te komen, want hoe zullen de feestjes zijn als ze weten dat ze zijn gezakt? Niet iedereen is zeker van zijn of haar zaak.
En dan is er ook nog de derde partij: die moet werken en/of nog steeds naar school. Moeilijk om je te concentreren, hoor, als je weet dat je broer nu uitslaapt tot twaalf uur! Ik zit te "zweten", te "werken", en te "zwoegen" op school? Oh ja?
Ook voor mij is namelijk het einde in zicht, mag ik lekker van de zomer genieten. Deze week was daar al een voorproefje van: de school was vrijwel uitgestorven. Iedereen was op reis of klaar met hun examens. Het waren net de Tien Kleine Negertjes: steeds ging één groep naar Boston of Texel of Trier of...
Jaloers? Neuh, hoe kom je erbij? Hoewel, ik ben niet zo geweldig fan van Amerika (Nee, ik kijk nauwelijks Amerikaanse telivisieseries als The Hills, House of Greys Anatomy!). En om nu in de regen in een tentje op Texel te zitten... Dat vind ik eerder meelijwekkend dan jaloersmakend! Maar voor Trier zou ik niet afslaan, hoewel ik dan mee zou gaan met allemaal vierdejaars.
Dus het wordt hier genieten van de zomer, met de uitgestorven school. Nu moet alleen het weer nog een beetje meewerken, dan kan ik een kleurtje krijgen.
zaterdag 5 juni 2010
l'estate finalmente
De zon. De zee. Het zand.
Een meeuw waarvan je vurig hoopt dat hij niet op je schijt.
Kindertjes die rennen en over je heen vallen.
En ja: verbrande schouders.
Het wordt weer zomer. Geen rokjesDag meer, maar rokjesWeek. In mermory of Martin Bril, die wist wat het inhield als de zomer in aantocht was.
Alles lijkt ook mooier, iedereen lijkt ook vrolijker. Ik merk het op school: mensen maken meer een praatje met elkaar, ze zijn relaxder.
Een nadeel is de werkdruk die verlaagd wordt. Ik, nu leren? Ik, nu werkstukken afmaken? Pf... Give me a break. Maar ja, er moet teveel gedaan worden en dit meisje is te plichtgetrouw. Dus dat wordt leren. in de zon, dat wel. Vandaar de verbrande schouders en ruzie met een meeuw die het leuk vond om bijna mijn boeken onder te schijten. Ach, weer een renden om niet de Partij van de Dieren te stemmen.
Hoewel het wel ontzettend jammer is dat ik net drie maanden te jong ben. Zoveel mensen weten niet wat ze moeten stemmen en doen het daarom niet. Je laat je stem toch niet verloren gaan?! Bij deze roep ik iedereen op om te stemmen! Bij voorkeur links progressief, want dan kan men voor mij stemmen.;)
Daarom wordt het genieten in de zon, zolang het kan. Met mijn broertje shoppen (eindelijk: hij heeft allstars! En oh my god: een Ray Ban?!) en zo lang in de file staan om net als de andere 16 miljoen mensen naar het strand te gaan.
Buongiorno cari, godersi l'estate!
Een meeuw waarvan je vurig hoopt dat hij niet op je schijt.
Kindertjes die rennen en over je heen vallen.
En ja: verbrande schouders.
Het wordt weer zomer. Geen rokjesDag meer, maar rokjesWeek. In mermory of Martin Bril, die wist wat het inhield als de zomer in aantocht was.
Alles lijkt ook mooier, iedereen lijkt ook vrolijker. Ik merk het op school: mensen maken meer een praatje met elkaar, ze zijn relaxder.
Een nadeel is de werkdruk die verlaagd wordt. Ik, nu leren? Ik, nu werkstukken afmaken? Pf... Give me a break. Maar ja, er moet teveel gedaan worden en dit meisje is te plichtgetrouw. Dus dat wordt leren. in de zon, dat wel. Vandaar de verbrande schouders en ruzie met een meeuw die het leuk vond om bijna mijn boeken onder te schijten. Ach, weer een renden om niet de Partij van de Dieren te stemmen.
Hoewel het wel ontzettend jammer is dat ik net drie maanden te jong ben. Zoveel mensen weten niet wat ze moeten stemmen en doen het daarom niet. Je laat je stem toch niet verloren gaan?! Bij deze roep ik iedereen op om te stemmen! Bij voorkeur links progressief, want dan kan men voor mij stemmen.;)
Daarom wordt het genieten in de zon, zolang het kan. Met mijn broertje shoppen (eindelijk: hij heeft allstars! En oh my god: een Ray Ban?!) en zo lang in de file staan om net als de andere 16 miljoen mensen naar het strand te gaan.
Buongiorno cari, godersi l'estate!
Abonneren op:
Posts (Atom)