Een kinderhand...

Een kinderhand is gauw gevuld. luidt het spreekwoord.
Ook al wordt ik woedend als men mij voor kind aanziet, de kermis haalt het beste (of slechtste?) in mij naar boven. Allemaal lichtjes, allemaal muziek, allemaal vrolijke mensen. Adrenaline-shots in attracties, of even rustig op een bankje naar mensen kijken. Dan ben je een seconde er van overtuigd dat het hele leven een kermis kan zijn, als je enkel kijkt naar de leuke dingen.
Alleen thuis is het niet altijd zo vrolijk. Sinds de terugkeer uit Italië zijn lastige gesprekken op gang gekomen, waar ik letterlijk voor vlucht. Keihard mijn kop in het zand steken in wellicht niet zo verstandig, maar wel makkelijker. Helaas komt er wel een tijd dat ik niet kan vluchten, dat ik de befaamde struisvogel-techniek niet meer kan uitvoeren. Daarom spuug ik een hap zand uit en wordt er gepraat. En gepraat. Ellenlange discussies over hoe het nu gaat, en of ik wel naar Rome kan met school. In september is er een reis van tien dagen, een reis die ik beslist wil meemaken. De twijfels zijn er, ze zijn groot. En ik ben als de dood dat ik niet mag, dus ik werk. Hard. Tegen mezelf. Voor mezelf.
En terwijl ik zo mezelf in de weg zit, gaat in ieder geval iemand anders me minder in de weg zitten: mijn moeder heeft besloten toch voor zichzelf te kiezen en met haar zussen op vakantie te gaan. Ze vindt het surrogaat en ze baalt dat de vorige vakantie niet is gelukt, maar het is iets. En ik voel me er ook minder schuldig door.
Tot dan toe vlucht ik weer van tijd tot tijd het huis uit, zodat we niet teveel op elkaar lip zitten. Dan huppel ik weer (letterlijk!) over de kermis. Kinderachtig? Misschien. Maar leuk? Jazeker!