Ommekeer

De zon schijnt, de vogels fluiten, en ook ik kan daar meer en meer van genieten. Eerst zat over alles een waas heen, een grijze deken die de scherpe randjes van alles afhaalde. Van de nare dingen, maar ook de goede. Misschien lag het aan de medicatie die nu is afgebouwd, misschien aan een ordinaire depressie, maar ik kon niet meer genieten van de mooie kleine dingen in de wereld.
Stop.
Er is iets veranderd. Geen idee wat, geen idee hoe, maar ik hóór de vogels zingen, ik vóél de zon op mijn huid. En dat is pas genieten! Ik krijg nu ook wel meer schijt aan alle regeltjes van de kliniek, dat is misschien wat minder verstandig. Dan mogen we overdag niet naar buiten, maar sneak ik toch even de tuin in. Ik moet toch ergens een kleurtje vandaan krijgen?

Misschien ligt het aan het weekend, wellicht ligt daar de ommekeer. In Breda was het één grote test: kan ik de stoornis in mijn eentje de baas? Mijn tante zou geen cipier zijn die mij de hele dag in de gaten zou houden, ze wilde me alleen helpen. Dat is ook het gezondst: uiteindelijk moet ik het toch ik in mijn eentje kunnen als ik op kamers woon?
Tot overmaat van ramp vertelde ze me doodleuk op vrijdag dat ze aan de lijn is. Oh. Als ik ergens niet tegen kan, is dat ik anders en meer moet eten dan de rest. Kom ik daar met een aankomlijst van zoveel boterhammen, terwijl zij geen koolhydraten mag. Dat kost even moeite om om te schakelen!
Maar diëten? Dat is voor watjes. Zij deed stiekem mee met broodjes, ik at mijn lijst. In mijn eentje, zonder hulp van mijn tante. Drie gangemenu? Kom maar op! Bijeten voor een fietstocht? Will do! Op een of andere vreemde manier koste me het nauwelijks moeite meer om mijn lijst te volgen.
Het hele weekend heeft haar vruchten afgeworpen. Ik moest een kilo aankomen omdat ik de week ervoor gelijk was gebleven (elk week moet je minimaal een pond aankomen) en die heb ik glansrijk gehaald. Eventjes is het moeilijk om dat op de weegschaal te zien, maar het is een bekroning voor een goed weekend. Hier ga ik voor: een gezond gewicht, een mooi leven en uiteindelijk ook genieten van eten.

Zonnige pasen

De vogeltjes fluiten, de bijtjes zoemen, de lente ontluikt. Buiten stikt het van de hitte, alsof het zomer lijkt. Wie heeft vakantie in Italië nog nodig als het zulk geweldig weer is buiten?
Ik! Ik! Ik!
Wat zou ik er veel voor geven om met mijn ouders en broer mee te kunnen op vakantie naar Italië. Zij zitten nu lekker aan de limoncello of grappa, in de vergemaaide tuin, wachtend op het eten van de net-gemaakte barbeque. Jaloers? Hoe kóm je erbij? Italiaanse vrienden komen langs om bij te praten, marktjes worden afgestruind, ellenlange boodschappenlijsten worden bij elkaar gezocht. Dat krijg je als de familie thuis maar wat graag mee zou willen: dan moeten alle spullen maar worden ingeslagen. Meestal komt de auto voller terug dan op de heenreis. Goed, goed, het is daar 22 graden in plaats van hier 26, en ja, daar bestond het werk uit poetsen, afstoffen, schoonmaken, maar wat zou ik er veel voor geven om lekker met hun mee te gaan. Me niet druk hoeven maken om examens, om eten, om rintveld. Lekker ouderwets met de familie onder elkaar.
Toch weet ik dat die tijd weer komt. Het is nu een rotte periode gezien mijn opname, maar nare periodes gaan voorbij. En tot die tijd maken we maar het beste ervan. Door bijvoorbeeld pasen te vieren in Breda! Samen met mijn tante geniet ik van de zon (wat nou Italiaanse zon? Hier in Nederlands kunnen we er ook wat van!), van de stad (hier in Holland hebben we ook leuke marktjes, al zijn er geen glibberige marktverkopers die je van alles aansmeren), van de lente. Ook geen verkeerd alternatief. En Italiaanse vakanties, die komen wel weer. Als het beter gaat, dat wel. Fijn pasen allemaal!

Herfstvakantie

Het leven van een eindexamenleerling bestaat uit PWS, leren, tentamens, toekomst voorbereiden, hier en daar nog een enkel puberhormoontje. Om even van alles verlost te zijn, is de herfstvakantie in het leven geroepen. Of nou ja, verlost... Natuurlijk kan ik niet van alles verlost zijn: tentamens moeten geleerd worden, en van de gedachtes is mijn hoofd kan je sowieso niet loskomen.
Toch kan je een leuke poging doen om te vluchten. Waarheen? Misschien zou Breda ver genoeg zijn om even verlost te zijn van alle dingen die er moeten gebeuren in het Noorden. Samen met mijn nicht over de ieniemienie-kermis zwerven, waarvan zij vindt dat die enorm is. Moet ze maar eens naar Hoorn komen in augustus! Je nachtrust opofferen voor eindeloze gesprekken met haar. De volgende dagen toen zij weg was, lekker met mijn tante zijn, Brabant ontdekken. Zo heeft ze me laten zien waar mijn familie in Den Bosch woonde. Duikend in onze geschiedenis blijkt maar weer eens dat Brabant veel leuker is dan het Hoge Noorden! Jammer dan dat het zuiden zo ver weg is, daar is de OV-jaarkaart voor uitgevonden. Wat valt er te studeren in Den Bosch?
Toch ontkom je niet aan het leren, ookal probeer je het nog zo goed te vergeten. Maar veel bellen werpt zijn vruchten af: we mogen voor ons PWS komende week naar twee musicals! Dan krijgen we van te voren een rondleiding, bij een musical mogen we zelfs vanaf het decoropbouw meekijken. Nu nog een beetje lobbyen om interviews te regelen.
Uiteindelijk kom je toch weer met je beide benen op de grond, al is het maar omdat de vakantie bijna ten einde is, of... ik mijn pols heb gekneusd. Heel slim om op een donderdagavond je pols te stoten, de dag voor ik met mijn PWS-maatje naar Amsterdam ging. En midden in de nacht had ik niet veel trek om naar het ziekenhuis te gaan. De volgende dag toch maar even langs de huisarts, er moest een foto gemaakt worden. Gelukkig is mijn pols alleen gekneusd, dus er zit nu een zielig verbandje omheen. Helaas doet-ie wel pijn, gaat typen veel te langzaam en komt dit niet handig uit. Breda lijkt nu alweer ver weg met deze pijnlijke (letterlijk!) realiteit. Geef mij maar Brabant, met de zachte G, de St. Jan en de hubkes. Zonder gekneusde pols graag.

Jazzie Hemelvaart

What the hell heeft een jazzfestival met hemelvaartsdag te maken?
Hemelvaartsdag kent iedereen, de dag dat Christus naar de hemel voer. "Nadat hij dit tegen hen had gezegd, werd de Heer Jezus opgenomen en nam hij plaats aan de rechterhand van de Heer God", Marcus 16:19 (lang leve wikipedia!).
Dankzij het Christelijke geloog is de lente erg fijn. Pasen wordt gevierd op de zondag na de eerste volle maan in de lente. Pinksteren is op de 50ste dag na Pasen en Hemelvaart is een week daarvoor. Ja, gevat? In ieder geval betekent dat veel vrij.

En dat is natuurlijk gunstig voor een Jazzfestival. De oudste Jazzfestival in Nederland wel te verstaan: die in Breda. Niet alleen voor de muziek moet je gaan. Niet alleen voor de sfeer moet je gaan. Breda is een prachtige oude stad, waar de geschiedenisfreaks onder ons zich kunnen uitleven. Oh ja, en er zijn natuurlijk ook leuke winkels voor de shopaholics. ;)
Mijn familie komt uit Brabant, dus ik had wel een plek om te overnachten. En daardoor begrijp ik het plaatselijke dialect. Helaas kom ik er te weinig om op z'n Guus-Meeuwis mee te praten (met de zachte G), daardoor val je zo op.
Dit jaar is het veertigjarige jubileumvan het Breda's Jazzfestival, wat Groots wordt gevierd. Ofzo.
De Grote Artiesten waren Boris, Do en Karin Bloemen. De enige redelijke jazzartiest hiertussen, Boris, heb ik helaas niet kunnen meemaken, die treed vandaag op. Helaas, want Do en Karin Bloemen waren minder spectaculair dan verwacht. Do hijgde haar nummers vol, Karin had weer een van haar práchtige jurken aan. Ahum. Mijn nichtje en ik hadden het snel gezien, dus liepen we verder langs kroegjes. Daar kwamen we echte jazz tegen, in de vorm van Eefje Jazz (www.eefjejazz.nl). Super gezongen, goede muzikanten, leuke drummer!
Regen, wind en kou helpen niet mee, er waren een stuk minder bezoekers dan vorige jaren. Ook ik had het op mijn allstars verrekte koud. Maar parmantig op je hakjes lopen kan aan het eind van de avond niet meer, dus dan maar koukleumen. Toch maken de sfeer en de muziek een hoop goed. Jammer dat er weinig studies in de buurt zijn, anders wilde ik wel in deze stad op kamers. Tja, ik ga echt niet een officier worden op de KMA, of de hogere hotelschool doen. Maar volgend jaar naar het Jazzfestival doe ik zeker. Wie gaat er mee?