Kom je mee
Buitenspelen
In de regen?
Grijs en grauw zijn de wolken
En de kou is als vele dolken
In je lijf.
Maar kom je mee,
Buitenspelen?
En vallen blijft de regen
De kou is als het ijs.
Maar toch vraag ik je:
Of je wilt buitenspelen?
Alle ramen zijn gesloten
En alle deuren zitten dicht.
Want mensen houden niet van regen.
Evenmin als ik.
En toch vraag ik je:
Kom je mee,
Buitenspelen?
dinsdag 28 februari 2012
zaterdag 4 februari 2012
When the Netherlands froze
Geen treinen van en naar Utrecht.
Geen treinen van en naar Amsterdam.
830 kilometer file.
Er valt één sneeuwvlokje, en heel Nederland ligt in puin.
Heel zachtjes begon het gistermiddag te sneeuwen. Het midden van Nederland veranderde langzamerhand in een sprookjesboek. Vol verwondering keken we naar dwarrelende vlokjes die de wereld stil maakte. Letterlijk, want eenmaal buiten straalde alles een rust uit. Totdat je je realiseert dat je op een of andere manier thuis moet komen. Vanuit Zeist. Met de bus, de trein en de fiets. Succes, want zowel het OV als op de weg was alles een rotzooi. Op de site van NS zag ik al mijn treinen één voor één uitvallen.
De enige optie was de bus te bemachtigen naar Hilversum, om met vaders mee te rijden. Helaas had de enige bus die zou rijden al tijden vertraging. In de kou voelt 30 minuten wachten als een uur. Gelukkig kwamen we aan op een overvol station, waar iedereen verkleumd bij elkaar stond. Ik ben maar de enige warme plek ingevlucht in afwachting op de vader-taxi: de boekwinkel. Er zijn ergere toevluchtsoorden te bedenken.
Uiteindelijk leidde het avontuur naar omwegen zoals het Mediapark, een restaurant in 's Graveland en pas na achten de snelweg. Terwijl wij heerlijk warm in de auto zaten, namen we de schade op van andere gestranden: moeders moest ergens overnachten, en broerlief zag zijn weekendje Antwerpen in het water vallen. Hij heeft zeker hard genoeg geprobeerd: met de grootst mogelijke moeite bereikte hij uiteindelijk Leiden, waar de trein niet verder reed. Pas om 7 uur 's ochtends zou de trein naar Antwerpen rijden. Dat was ook voor hem als nachtbraker wat teveel van het goede.
Toch geeft al dit winterweer een goede sfeer. Je voelt je verbonden met al die andere verkleumde reizigers, en stiekem is het stille landschap een wondertje.
Dit is weer een van de vele bewijzen: het leven blijkt een sprookje, met bijbehorende landschappen en een dosis avontuur.
Geen treinen van en naar Amsterdam.
830 kilometer file.
Er valt één sneeuwvlokje, en heel Nederland ligt in puin.
Heel zachtjes begon het gistermiddag te sneeuwen. Het midden van Nederland veranderde langzamerhand in een sprookjesboek. Vol verwondering keken we naar dwarrelende vlokjes die de wereld stil maakte. Letterlijk, want eenmaal buiten straalde alles een rust uit. Totdat je je realiseert dat je op een of andere manier thuis moet komen. Vanuit Zeist. Met de bus, de trein en de fiets. Succes, want zowel het OV als op de weg was alles een rotzooi. Op de site van NS zag ik al mijn treinen één voor één uitvallen.
De enige optie was de bus te bemachtigen naar Hilversum, om met vaders mee te rijden. Helaas had de enige bus die zou rijden al tijden vertraging. In de kou voelt 30 minuten wachten als een uur. Gelukkig kwamen we aan op een overvol station, waar iedereen verkleumd bij elkaar stond. Ik ben maar de enige warme plek ingevlucht in afwachting op de vader-taxi: de boekwinkel. Er zijn ergere toevluchtsoorden te bedenken.
Uiteindelijk leidde het avontuur naar omwegen zoals het Mediapark, een restaurant in 's Graveland en pas na achten de snelweg. Terwijl wij heerlijk warm in de auto zaten, namen we de schade op van andere gestranden: moeders moest ergens overnachten, en broerlief zag zijn weekendje Antwerpen in het water vallen. Hij heeft zeker hard genoeg geprobeerd: met de grootst mogelijke moeite bereikte hij uiteindelijk Leiden, waar de trein niet verder reed. Pas om 7 uur 's ochtends zou de trein naar Antwerpen rijden. Dat was ook voor hem als nachtbraker wat teveel van het goede.
Toch geeft al dit winterweer een goede sfeer. Je voelt je verbonden met al die andere verkleumde reizigers, en stiekem is het stille landschap een wondertje.
Dit is weer een van de vele bewijzen: het leven blijkt een sprookje, met bijbehorende landschappen en een dosis avontuur.
Abonneren op:
Posts (Atom)