De vogeltjes fluiten, de bijtjes zoemen, de lente ontluikt. Buiten stikt het van de hitte, alsof het zomer lijkt. Wie heeft vakantie in Italië nog nodig als het zulk geweldig weer is buiten?
Ik! Ik! Ik!
Wat zou ik er veel voor geven om met mijn ouders en broer mee te kunnen op vakantie naar Italië. Zij zitten nu lekker aan de limoncello of grappa, in de vergemaaide tuin, wachtend op het eten van de net-gemaakte barbeque. Jaloers? Hoe kóm je erbij? Italiaanse vrienden komen langs om bij te praten, marktjes worden afgestruind, ellenlange boodschappenlijsten worden bij elkaar gezocht. Dat krijg je als de familie thuis maar wat graag mee zou willen: dan moeten alle spullen maar worden ingeslagen. Meestal komt de auto voller terug dan op de heenreis. Goed, goed, het is daar 22 graden in plaats van hier 26, en ja, daar bestond het werk uit poetsen, afstoffen, schoonmaken, maar wat zou ik er veel voor geven om lekker met hun mee te gaan. Me niet druk hoeven maken om examens, om eten, om rintveld. Lekker ouderwets met de familie onder elkaar.
Toch weet ik dat die tijd weer komt. Het is nu een rotte periode gezien mijn opname, maar nare periodes gaan voorbij. En tot die tijd maken we maar het beste ervan. Door bijvoorbeeld pasen te vieren in Breda! Samen met mijn tante geniet ik van de zon (wat nou Italiaanse zon? Hier in Nederlands kunnen we er ook wat van!), van de stad (hier in Holland hebben we ook leuke marktjes, al zijn er geen glibberige marktverkopers die je van alles aansmeren), van de lente. Ook geen verkeerd alternatief. En Italiaanse vakanties, die komen wel weer. Als het beter gaat, dat wel. Fijn pasen allemaal!
Posts tonen met het label Italië. Alle posts tonen
Posts tonen met het label Italië. Alle posts tonen
zaterdag 23 april 2011
zaterdag 11 september 2010
Evaluatie
Tijd voor een evaluatie.
Ongeveer een jaar geleden begon ik hier met schrijven. En op dinsdag een jaar geleden ging ik weg. Naar Italië. Mijn hoofd zat vol met toekomstdromen, vol met Italiaans, en eigenlijk ook vol met eten. Had iemand in die tijd gezegd dat het anders zou lopen, was ik woest geweest op diegene. Want geloof me, het is gebeurd dat mensen zich zorgen maakten, en die zorgen uitten. Maar ik moest en zou gaan!
Daar had ik een geweldige tijd, voor hoe lang het ook had mogen duren. Zo vaak ben ik door Cividale del Friuli gezworven, ik kan dat stadje dromen. Als iemand het échte Noord-Italië wilt zien, moet die naar Cividale gaan.
Aldus, hoe leuk het ook was, het blijkt dat je niet echt een maand zonder eten kan. Dan wordt je opgehaald. En begint een heel circus aan therapie en medici die over je heen buigen. Wat ook wel nodig was, want het ging steeds slechter. Nog steeds wilde ik mijn eigen gang gaan, net zoals in Italië. Maar die vlieger ging niet op. Hoe harder mijn omgeving aan me ging trekken, hoe slechter het ging. Helaas heb ik nu wel één voordeel ten opzichte van hen: ik herinner me nauwelijks meer iets van de 'oktober-januari'-periode. Zij daarentegen alles.
Een opname was nodig om weer met beide benen op de grond te komen, letterlijk en figuurlijk. Het blijkt dat sommige medici hadden verwacht dat ik meer een ziekenhuisopname nodig had, zo erg was ik er aan toe. Daarom verbaasde het ze nogal dat ik zo snel kon werken, er zo snel uit was. Laten we zeggen dat het mijn valkuil én mijn kracht is: als ik iets wil, ga ik er voor. tot in het uiterste.
Toch gek hoe opeens een jaar kan lopen. Geen Italiaanse zinnen die door mijn hoofd dwarrelen, maar 'hoe voel ik me nou'. Geen Italian lover, maar de zoektocht naar een Hollandse jongen. Geen half-Italiaanse Luisa, maar een levenservaren Luisa. Het was namelijk een wervelend jaar, waarbij een zooi zelfkennis en levenservaring is gevonden, hoewel ik die anders had verwacht te vinden. Eigenlijk valt nog niet helemaal te overzien wat er allemaal deze periode is gebeurd, ook omdat ik er nog midden in zit. Wie weet wat er gaat gebeuren over en maand, een half jaar, een jaar?
Laten we maar het beste hopen. I've come this far, dus wie weet: misschien gaat het op een gegeven moment wel zo goed met me dat ik wel vloeiend Italiaans spreek, dat ik een Italian Lover kan tegenkomen...
Ongeveer een jaar geleden begon ik hier met schrijven. En op dinsdag een jaar geleden ging ik weg. Naar Italië. Mijn hoofd zat vol met toekomstdromen, vol met Italiaans, en eigenlijk ook vol met eten. Had iemand in die tijd gezegd dat het anders zou lopen, was ik woest geweest op diegene. Want geloof me, het is gebeurd dat mensen zich zorgen maakten, en die zorgen uitten. Maar ik moest en zou gaan!
Daar had ik een geweldige tijd, voor hoe lang het ook had mogen duren. Zo vaak ben ik door Cividale del Friuli gezworven, ik kan dat stadje dromen. Als iemand het échte Noord-Italië wilt zien, moet die naar Cividale gaan.
Aldus, hoe leuk het ook was, het blijkt dat je niet echt een maand zonder eten kan. Dan wordt je opgehaald. En begint een heel circus aan therapie en medici die over je heen buigen. Wat ook wel nodig was, want het ging steeds slechter. Nog steeds wilde ik mijn eigen gang gaan, net zoals in Italië. Maar die vlieger ging niet op. Hoe harder mijn omgeving aan me ging trekken, hoe slechter het ging. Helaas heb ik nu wel één voordeel ten opzichte van hen: ik herinner me nauwelijks meer iets van de 'oktober-januari'-periode. Zij daarentegen alles.
Een opname was nodig om weer met beide benen op de grond te komen, letterlijk en figuurlijk. Het blijkt dat sommige medici hadden verwacht dat ik meer een ziekenhuisopname nodig had, zo erg was ik er aan toe. Daarom verbaasde het ze nogal dat ik zo snel kon werken, er zo snel uit was. Laten we zeggen dat het mijn valkuil én mijn kracht is: als ik iets wil, ga ik er voor. tot in het uiterste.
Toch gek hoe opeens een jaar kan lopen. Geen Italiaanse zinnen die door mijn hoofd dwarrelen, maar 'hoe voel ik me nou'. Geen Italian lover, maar de zoektocht naar een Hollandse jongen. Geen half-Italiaanse Luisa, maar een levenservaren Luisa. Het was namelijk een wervelend jaar, waarbij een zooi zelfkennis en levenservaring is gevonden, hoewel ik die anders had verwacht te vinden. Eigenlijk valt nog niet helemaal te overzien wat er allemaal deze periode is gebeurd, ook omdat ik er nog midden in zit. Wie weet wat er gaat gebeuren over en maand, een half jaar, een jaar?
Laten we maar het beste hopen. I've come this far, dus wie weet: misschien gaat het op een gegeven moment wel zo goed met me dat ik wel vloeiend Italiaans spreek, dat ik een Italian Lover kan tegenkomen...
dinsdag 3 augustus 2010
There and back again
Het is zomer, vooral bij mijn moeder kwamen gelijk de kriebels op om voor een half jaar naar Italië te verhuizen. Haar huisje, oorsprong ligt daar. Letterlijk, haar ouders zijn daar begraven. Alleen één iemand uit de familie zou dat nog niet trekken: lang in Italie te zijn. Ik dus.
De vraag was überhaupt of op vakantie gaan wel zou lukken deze maanden. Want ookal ben ik herstellende, ik ben nog niet helemaal de oude. Zeker de laatste weken niet, nu de motivatie beetje bij beetje afzwakt.
De afgelopen weken was er een hoop heen en weer gepraat (en geruzie) of we wel of niet op vakantie moesten gaan. En zo ja, hoe lang, wie gaat er mee, etc. Het hing allemaal af van mijn gewicht, dus we konden echt pas vorige week maandag beslissen. Genoeg aangekomen, wat dat betreft konden we gaan. Helaas zag mijn vader het niet zitten, zag ik het niet zitten, zag Paolo het niet zitten. Mijn moeder kiest nooit voor zichzelf, behalve deze ene keer. Zij wilde gaan, zij zette door. We gingen. Niet voor de oorspronkelijke drie weken, maar voor twee.
Vrijdag gingen we in alle vroegte weg. We wilden alle files voorblijven (wie gaat er dan ook op Zwarte vrijdag, maar goed), en die hadden we aardig omzeild. Zonder ruzie, zonder irritatie, kwamen we aan in het onderweghotel. Maar daar ging het mis. Ander eten zonder structuur is moeilijker, zeker als er druk ligt op je schouders: mijn ouders willen me beter zien, Paolo wil ik dit niet aandoen, en ik het het gevoel dat ik keihard aan het vechten ben tegen mezelf.
Mijn ouders zagen ook wel dat twee weken te lang is. Lang hebben we getwijfeled: terugkeren of doorgaan. Doorgaan werd het, ik wilde dat mijn moeder voor zichzelf koos. En het was een goede uitdaging voor mij.
Toch werd de volgende avond al duidelijk dat we dit niet lang volhielden. Ik wilde doorgaan, mijn ouders zagen het niet meer zitten: we gingen terug.
Vier dagen in de auto gezeten. Alleen voor boodschappen en een cappucino. Alleen voor het enorme schuldgevoel tegenover mijn ouders. Alleen om te zien waar ik nog keihard voor moet werken: om beter te worden.
De vraag was überhaupt of op vakantie gaan wel zou lukken deze maanden. Want ookal ben ik herstellende, ik ben nog niet helemaal de oude. Zeker de laatste weken niet, nu de motivatie beetje bij beetje afzwakt.
De afgelopen weken was er een hoop heen en weer gepraat (en geruzie) of we wel of niet op vakantie moesten gaan. En zo ja, hoe lang, wie gaat er mee, etc. Het hing allemaal af van mijn gewicht, dus we konden echt pas vorige week maandag beslissen. Genoeg aangekomen, wat dat betreft konden we gaan. Helaas zag mijn vader het niet zitten, zag ik het niet zitten, zag Paolo het niet zitten. Mijn moeder kiest nooit voor zichzelf, behalve deze ene keer. Zij wilde gaan, zij zette door. We gingen. Niet voor de oorspronkelijke drie weken, maar voor twee.
Vrijdag gingen we in alle vroegte weg. We wilden alle files voorblijven (wie gaat er dan ook op Zwarte vrijdag, maar goed), en die hadden we aardig omzeild. Zonder ruzie, zonder irritatie, kwamen we aan in het onderweghotel. Maar daar ging het mis. Ander eten zonder structuur is moeilijker, zeker als er druk ligt op je schouders: mijn ouders willen me beter zien, Paolo wil ik dit niet aandoen, en ik het het gevoel dat ik keihard aan het vechten ben tegen mezelf.
Mijn ouders zagen ook wel dat twee weken te lang is. Lang hebben we getwijfeled: terugkeren of doorgaan. Doorgaan werd het, ik wilde dat mijn moeder voor zichzelf koos. En het was een goede uitdaging voor mij.
Toch werd de volgende avond al duidelijk dat we dit niet lang volhielden. Ik wilde doorgaan, mijn ouders zagen het niet meer zitten: we gingen terug.
Vier dagen in de auto gezeten. Alleen voor boodschappen en een cappucino. Alleen voor het enorme schuldgevoel tegenover mijn ouders. Alleen om te zien waar ik nog keihard voor moet werken: om beter te worden.
zaterdag 8 mei 2010
Back
Petje af, zullen we maar zeggen. Zes totaal verschillende karakters in één piepklein huis. Gezellig? Ja! Zonder slag of stoot? Nou...
Wat wil je ook met één ieniemienie-prius 16 uur naar Italië rijden? De een met een gitaar tussen zijn benen, de ander met een zak broodjes en nog een met een kussen (probeert te slapen?). Hoera, het is weer als vanouds. Gelijk kreeg ik flashbacks van een 9-jarige: met z'n allen op de achterbank, nauwelijks ruimte om te ademen. Dat is echter wel het vakantie gevoel.
Het kleine schattige huisje is nu niet groot genoeg om deze familie te vestigen. Ja, er kunnen acht mensen in, en ja het is ook heel goed te doen. Maar we hebben er wel een handje van om op elkaars lip te zitten. De een is fel, de ander kruipt in het slachtoffer rol. En met veel plezier wisselen we deze rollen af. Ach, we kunnen ook zeggen dat dit bij een normaal gezin hoort. Moesten we maar enig kind zijn. Moesten we maar wees zijn. Als enig kind krijg jij altijd de schuld. Als wees kan je geen ouderliefde krijgen. En vredelievende broers en zussen? Och, dat zijn we ook wel, maar niet zo vaak als we willen.
Toch waren er ook heel gezellige dagen. De dochters en moeder gaan naar markten, bijvoorbeeld. En zoals altijd komen we Nederlanders tegen op het terras! Veel emigranten zijn naar Nederland gegaan, de (klein)kinderen keren terug naar hun 'roots'. Had ik weinig oog voor, mijn aandacht werd afgeleid door eh... anderen. Tja, je bent toch in bella Italia, hè.
Ook was het hard werken; het huisje was nog lang niet klaar. Ik ben weer mannelijk geweest (heb nachtkastjes in elkaar gezet), en ook heel vrouwelijk (gepoetst!). Maar het leukste was wel de fietsen ophalen. We hadden fietsen gekocht, maar hoe moet je die nou vervoeren als 11 kilometer verderop je huis is? Gewoon, fietsen! Een heerlijk tochtje, echt een aanrader om te doen als je in Italië bent.
Kortom, een week met leuke dingen. Toch is een week goed: niet te kort en niet te lang. De terugreis was hetzelfde als de heenreis, behalve dat iedereen nog meer gaar en moe was, wat nog meer irritatie opleverden. Dan is het wel heel lekker om thuis op je eigen bed te storten en te genieten van geen enkel geluid om je heen. Geen zussen. Geen ouders. Zelfs geen getjirp van vogels. Das dan wel weer jammer.
Wat wil je ook met één ieniemienie-prius 16 uur naar Italië rijden? De een met een gitaar tussen zijn benen, de ander met een zak broodjes en nog een met een kussen (probeert te slapen?). Hoera, het is weer als vanouds. Gelijk kreeg ik flashbacks van een 9-jarige: met z'n allen op de achterbank, nauwelijks ruimte om te ademen. Dat is echter wel het vakantie gevoel.
Het kleine schattige huisje is nu niet groot genoeg om deze familie te vestigen. Ja, er kunnen acht mensen in, en ja het is ook heel goed te doen. Maar we hebben er wel een handje van om op elkaars lip te zitten. De een is fel, de ander kruipt in het slachtoffer rol. En met veel plezier wisselen we deze rollen af. Ach, we kunnen ook zeggen dat dit bij een normaal gezin hoort. Moesten we maar enig kind zijn. Moesten we maar wees zijn. Als enig kind krijg jij altijd de schuld. Als wees kan je geen ouderliefde krijgen. En vredelievende broers en zussen? Och, dat zijn we ook wel, maar niet zo vaak als we willen.
Toch waren er ook heel gezellige dagen. De dochters en moeder gaan naar markten, bijvoorbeeld. En zoals altijd komen we Nederlanders tegen op het terras! Veel emigranten zijn naar Nederland gegaan, de (klein)kinderen keren terug naar hun 'roots'. Had ik weinig oog voor, mijn aandacht werd afgeleid door eh... anderen. Tja, je bent toch in bella Italia, hè.
Ook was het hard werken; het huisje was nog lang niet klaar. Ik ben weer mannelijk geweest (heb nachtkastjes in elkaar gezet), en ook heel vrouwelijk (gepoetst!). Maar het leukste was wel de fietsen ophalen. We hadden fietsen gekocht, maar hoe moet je die nou vervoeren als 11 kilometer verderop je huis is? Gewoon, fietsen! Een heerlijk tochtje, echt een aanrader om te doen als je in Italië bent.
Kortom, een week met leuke dingen. Toch is een week goed: niet te kort en niet te lang. De terugreis was hetzelfde als de heenreis, behalve dat iedereen nog meer gaar en moe was, wat nog meer irritatie opleverden. Dan is het wel heel lekker om thuis op je eigen bed te storten en te genieten van geen enkel geluid om je heen. Geen zussen. Geen ouders. Zelfs geen getjirp van vogels. Das dan wel weer jammer.
donderdag 29 april 2010
geen koninginnedag dit jaar...
Een vroege update dit keer, want morgen gaan we naar Italië!
Voor het eerst in zes jaar gaan we weer met z'n allen: mijn ouders, zussen, broertje en ik.
Maar... het past niet in onze iniemienie-prius! Hoe lossen we dat op? Simpel, mijn vader krijgt een geweldig uitje: hij mag met de motor. Vindt hij des te leuker. Dat uitje ging bijna in rook op, omdat mijn oudste zus misschien niet met de auto meekon omdat ze een fotoshoot heeft. Ze zou met het vliegtuig gaan, maar uiteindelijk is toch alles opgelost. Daarom is mijn vader vannochtend op de motor weggereden. Heel vroeg. Omdraaien en uitslapen? Ho maar!
En zo zijn we zes jaar verder; er is veel verandert. Zo is nu bijna iedereen van school af. Ja, gister was er het examenfeest van Paolo. Hij vond het boksaai, maar als wraak heeft hij zelf een stunt uitgehaald. Tja, wat wil je dan ook met het thema "op het platteland". Ik daarentegen vond het erg grappig: alle boeren/konijnen/Beierse boerinnetjes/koeien stonden vrijwillig voor paal. Ik heb veel foto's gemaakt, de link staat hier:
http://picasaweb.google.nl/IstieFinegol/Examenstunt02?authkey=Gv1sRgCN2uveazlMGc3wE#
Na de stunt ging iedereen naar huis om zich te verkleden, ik kon niet anders dan even de stad ingaan. Je schrikt dan toch als er twee konijntjes langs huppelen! De laatste dingen voor Italië inslaan, en wol kopen. Tja, anders ga ik me vervelen in de auto, en mijn zus wil dat ik voor haar een muts haak. Prima, zijn er nog meer verzoekjes?
Nou, arrivderci, ik ga de laatste dingen inpakken!
Voor het eerst in zes jaar gaan we weer met z'n allen: mijn ouders, zussen, broertje en ik.
Maar... het past niet in onze iniemienie-prius! Hoe lossen we dat op? Simpel, mijn vader krijgt een geweldig uitje: hij mag met de motor. Vindt hij des te leuker. Dat uitje ging bijna in rook op, omdat mijn oudste zus misschien niet met de auto meekon omdat ze een fotoshoot heeft. Ze zou met het vliegtuig gaan, maar uiteindelijk is toch alles opgelost. Daarom is mijn vader vannochtend op de motor weggereden. Heel vroeg. Omdraaien en uitslapen? Ho maar!
En zo zijn we zes jaar verder; er is veel verandert. Zo is nu bijna iedereen van school af. Ja, gister was er het examenfeest van Paolo. Hij vond het boksaai, maar als wraak heeft hij zelf een stunt uitgehaald. Tja, wat wil je dan ook met het thema "op het platteland". Ik daarentegen vond het erg grappig: alle boeren/konijnen/Beierse boerinnetjes/koeien stonden vrijwillig voor paal. Ik heb veel foto's gemaakt, de link staat hier:
http://picasaweb.google.nl/IstieFinegol/Examenstunt02?authkey=Gv1sRgCN2uveazlMGc3wE#
Na de stunt ging iedereen naar huis om zich te verkleden, ik kon niet anders dan even de stad ingaan. Je schrikt dan toch als er twee konijntjes langs huppelen! De laatste dingen voor Italië inslaan, en wol kopen. Tja, anders ga ik me vervelen in de auto, en mijn zus wil dat ik voor haar een muts haak. Prima, zijn er nog meer verzoekjes?
Nou, arrivderci, ik ga de laatste dingen inpakken!
zaterdag 24 april 2010
tough week
Hoe beter ik wordt, hoe emer ruimte er komt voor verwerking. Dat merk ik al de hele week.
Het begon op maandag al, ik had alleen maar flashbacks naar Italië. Tot overmaat van ramp was er op school ook een voorlichting van de Rome-reis van volgend jaar. Als je daar zit, denk je alleen maar: daar kon ik staan, terwijl ik vloeiend Italiaans sprak. Ik zou de taal begrijpen, de mensen, de cultuur. Oké, ik ga al vaak naar Italië, dus het valt wel te snappen, maar ik dan zuou ik het echt begrijpen. Gelukkig is de Rome-reis nog ver weg, pas in september. Eerst ga ik nog drie keer naar Italië. In de meivakantie al!
Op woensdag had ik de GGZ weer, waar ik ook mijn kinderpsychiater voor het eerst weer zag. Dat had ik niet verwacht, maar het was wel fijn om haar weer te zien. Ze zei dat ze niet had verwacht dat ik zo snel weer terug zou zijn. Ook vergeleek ze deze periode met school. Ik heb een jaar afgerond met een heel mooi rapport (Triversum dus) en nu ga ik naar een nieuw jaar, met moeilijkere sommen en moeilijkere taalvakken. Het zal moeilijker zijn, maar ik neem wel mijn mooie cijfer mee. Met andere woorden: kijk ook naar wat je al bereikt hebt, en put daar kracht uit om verder te gaan.
Wel wordt ik intensiever begeleidt. Elke week is er nu een afspraak met mijn SVP'er, waarschijnlijk ook als de psychotherapie begint. Want bij de psychotherapie moet het meer over de achterliggende problemen gaan, en niet over de eetstoornis. Daarvoor is de SVP'er. Great, heb ik veel therapieën in de week. Psychotherapie, de SVP'er, de diëtiste, en af en toe gezinstherapie. Poeh, poeh! Maar het doel heiligt de middelen, zullen we maar zeggen.
Ha, ik heb dit weekend (bijna) het huis voor mij alleen. Paolo werken, vader overal en nergens en mijn moeder is naar Vlieland. Dat is haar jaarlijkse uitje met vriendinnen. Verdient ze nu wel, na alle zorgen. Lekker genieten in het zonnetje, ze hebben een goed weekend uitgekozen!
Het begon op maandag al, ik had alleen maar flashbacks naar Italië. Tot overmaat van ramp was er op school ook een voorlichting van de Rome-reis van volgend jaar. Als je daar zit, denk je alleen maar: daar kon ik staan, terwijl ik vloeiend Italiaans sprak. Ik zou de taal begrijpen, de mensen, de cultuur. Oké, ik ga al vaak naar Italië, dus het valt wel te snappen, maar ik dan zuou ik het echt begrijpen. Gelukkig is de Rome-reis nog ver weg, pas in september. Eerst ga ik nog drie keer naar Italië. In de meivakantie al!
Op woensdag had ik de GGZ weer, waar ik ook mijn kinderpsychiater voor het eerst weer zag. Dat had ik niet verwacht, maar het was wel fijn om haar weer te zien. Ze zei dat ze niet had verwacht dat ik zo snel weer terug zou zijn. Ook vergeleek ze deze periode met school. Ik heb een jaar afgerond met een heel mooi rapport (Triversum dus) en nu ga ik naar een nieuw jaar, met moeilijkere sommen en moeilijkere taalvakken. Het zal moeilijker zijn, maar ik neem wel mijn mooie cijfer mee. Met andere woorden: kijk ook naar wat je al bereikt hebt, en put daar kracht uit om verder te gaan.
Wel wordt ik intensiever begeleidt. Elke week is er nu een afspraak met mijn SVP'er, waarschijnlijk ook als de psychotherapie begint. Want bij de psychotherapie moet het meer over de achterliggende problemen gaan, en niet over de eetstoornis. Daarvoor is de SVP'er. Great, heb ik veel therapieën in de week. Psychotherapie, de SVP'er, de diëtiste, en af en toe gezinstherapie. Poeh, poeh! Maar het doel heiligt de middelen, zullen we maar zeggen.
Ha, ik heb dit weekend (bijna) het huis voor mij alleen. Paolo werken, vader overal en nergens en mijn moeder is naar Vlieland. Dat is haar jaarlijkse uitje met vriendinnen. Verdient ze nu wel, na alle zorgen. Lekker genieten in het zonnetje, ze hebben een goed weekend uitgekozen!
zondag 28 maart 2010
Italia, Italia (ancora)
Na welgeteld één dag thuis te zijn, gingen we alweer weg. Op zaterdag sliep ik een gat in de dag, dat had ik nodig, want de volgende ochtend gingen we al om 4 uur opstaan. Leuk hoor, in één dag naar Italië rijden...
Al snel waren we in Italië, waar we helemaal gaar aankwamen. We gingen lekker eten bij ons vaste restaurant, Al Borgo. Ook de eigenaresse herkende ons en vond het leuk om ons "buiten het seizoen" te zien.
We gingen al vroeg slapen, want op maandag moesten we ons interieur kopen in het Meubelparadijs. Jawel: de Ikea! Dat hebben ze ook daar, in the middle of nowhere. Eerste keer in Ikea, en ik wordt gelijk hebberig van allemaal leuke dingetjes die ze daar hebben. Jammer dat ik zo lang moet wachten tot ik mijn eigen huisje heb...
De rest van de dagen bestond uit schoonmaken, schoonmaken en eh... schoonmaken. Dat was ook goede spinnentherapie voor mij. Het huis was niet zo vreselijk vies, maar er is toch anderhalf jaar niet in gewoond. Mijn vader zette veel meubels in elkaar, maar kwam niet op tijd klaar met alles. Daarom gingen mijn moeder en ik ook wat in elkaar zetten. Wie zegt dat klussen alleen voor mannen is? *roarg* wat zijn we mannelijk! Zie je mijn baardgroei al?
Ondanks al het gewerkt, maakten we wel gebruik van de schaarse momenten zon. Ja, ook daar leek het net Nederland, zoveel regen was er. Als er zon was, betekende dat gelijk liggen in de tuin. Dat is het voordeel van een huisje in the middle of nowhere: we kunnen gewoon in ons lingerie in de tuin liggen.
Ook al was het best spannend om weer voor het eerst terug te gaan naar Italië, nadat het zo verkeerd ging in september, was het toch verbazingwekkend leuk. Oké, er waren slechtere momenten, maar ik ben blij dat ik ben gegaan, want dit is dan weer een volgende stap naar beter worden.
Al snel waren we in Italië, waar we helemaal gaar aankwamen. We gingen lekker eten bij ons vaste restaurant, Al Borgo. Ook de eigenaresse herkende ons en vond het leuk om ons "buiten het seizoen" te zien.
We gingen al vroeg slapen, want op maandag moesten we ons interieur kopen in het Meubelparadijs. Jawel: de Ikea! Dat hebben ze ook daar, in the middle of nowhere. Eerste keer in Ikea, en ik wordt gelijk hebberig van allemaal leuke dingetjes die ze daar hebben. Jammer dat ik zo lang moet wachten tot ik mijn eigen huisje heb...
De rest van de dagen bestond uit schoonmaken, schoonmaken en eh... schoonmaken. Dat was ook goede spinnentherapie voor mij. Het huis was niet zo vreselijk vies, maar er is toch anderhalf jaar niet in gewoond. Mijn vader zette veel meubels in elkaar, maar kwam niet op tijd klaar met alles. Daarom gingen mijn moeder en ik ook wat in elkaar zetten. Wie zegt dat klussen alleen voor mannen is? *roarg* wat zijn we mannelijk! Zie je mijn baardgroei al?
Ondanks al het gewerkt, maakten we wel gebruik van de schaarse momenten zon. Ja, ook daar leek het net Nederland, zoveel regen was er. Als er zon was, betekende dat gelijk liggen in de tuin. Dat is het voordeel van een huisje in the middle of nowhere: we kunnen gewoon in ons lingerie in de tuin liggen.
Ook al was het best spannend om weer voor het eerst terug te gaan naar Italië, nadat het zo verkeerd ging in september, was het toch verbazingwekkend leuk. Oké, er waren slechtere momenten, maar ik ben blij dat ik ben gegaan, want dit is dan weer een volgende stap naar beter worden.
zaterdag 13 maart 2010
aftellen
Goh, mijn één na laatste week. Dat voelt raar. Ik heb ook al van twee socio's afscheid genomen. Één ging vorige week weg, met zwangersschapsverlof. Zij gaf me mee dat ik vooral moet luisteren naar mijn gevoel, en eerlijk moest zijn over mijn gevoelens.
De andere socio zei dat ik in het begin moeite had om de cirkel te doorbreken van de anorexia. Ik was moelijk te bereiken. Ik liep helemaal stram van de hoge dosis zyprexa (10 mg). Dus niet alleen in mijn hoofd was ik verstijfd, ook in mijn hele lichaam. Ik heb blijkbaar op moeilijke momenten (zoals eerst het eten) steeds om afleiding gevraagd. Dat hielp soms, maar niet altijd. Dit alles is best wel moeilijk en confronterend om te horen. Vooral omdat ik simpelweg niets meer weet. Ik herinner me zo weinig van het afgelopen halfjaar! Alles is weg, kwijt, foetsie!
Voor de laatste socio was het gek om afscheid te nemen, omdat zij me alleen in het begin en het einde heeft meegemaakt. Ze is namelijk een invalsocio, en heeft nu de uren van degene die met zwangersschapsverlof is. Ze vraagt zich af hoe ik zo snel van de ene in het andere uiterste kan komen. Wel ben ik erg verandert, in positieve zin.
Ja, ze heeft wel gelijk, er is veel gebeurd afgelopen maanden. Ik heb gister uitgerekend dat mijn grote avontuur in Italië een halfjaar geleden is begonnen. Het lijkt nog zo kort geleden! Waarschijnlijk omdat ik zo weinig meer weet...
Gelukkig kan ik snel Italië overdoen, want ik ga al heel snel naar Italië met mijn ouders. We moeten namelijk nog dingen regelen voor het huisje, dus we gaan volgende week zondag (!) Naar Italië. Spannend, in verband met bad memories...
Na Italië wordt het ook spannend, want ik zei het al: dan ga ik terug naar school. Ik blijf zitten, dus kom in 5 VWO. Ik wilde gaan werken, maar de afdelingsleider raadde het sterk af. Nu kan ik ten minste alvast wennen aan de drukte, de klassen, de mensen. Want ik ken weinig mensen in 5 VWO!
De andere socio zei dat ik in het begin moeite had om de cirkel te doorbreken van de anorexia. Ik was moelijk te bereiken. Ik liep helemaal stram van de hoge dosis zyprexa (10 mg). Dus niet alleen in mijn hoofd was ik verstijfd, ook in mijn hele lichaam. Ik heb blijkbaar op moeilijke momenten (zoals eerst het eten) steeds om afleiding gevraagd. Dat hielp soms, maar niet altijd. Dit alles is best wel moeilijk en confronterend om te horen. Vooral omdat ik simpelweg niets meer weet. Ik herinner me zo weinig van het afgelopen halfjaar! Alles is weg, kwijt, foetsie!
Voor de laatste socio was het gek om afscheid te nemen, omdat zij me alleen in het begin en het einde heeft meegemaakt. Ze is namelijk een invalsocio, en heeft nu de uren van degene die met zwangersschapsverlof is. Ze vraagt zich af hoe ik zo snel van de ene in het andere uiterste kan komen. Wel ben ik erg verandert, in positieve zin.
Ja, ze heeft wel gelijk, er is veel gebeurd afgelopen maanden. Ik heb gister uitgerekend dat mijn grote avontuur in Italië een halfjaar geleden is begonnen. Het lijkt nog zo kort geleden! Waarschijnlijk omdat ik zo weinig meer weet...
Gelukkig kan ik snel Italië overdoen, want ik ga al heel snel naar Italië met mijn ouders. We moeten namelijk nog dingen regelen voor het huisje, dus we gaan volgende week zondag (!) Naar Italië. Spannend, in verband met bad memories...
Na Italië wordt het ook spannend, want ik zei het al: dan ga ik terug naar school. Ik blijf zitten, dus kom in 5 VWO. Ik wilde gaan werken, maar de afdelingsleider raadde het sterk af. Nu kan ik ten minste alvast wennen aan de drukte, de klassen, de mensen. Want ik ken weinig mensen in 5 VWO!
zaterdag 12 september 2009
in Italia!!!
Buongiorno carissimi! Ja ja, ik ben gearriveerd. Daarom nu een lange blog.;) De reis verliep perfect. Al om vier uur waren we op maandag in ons hotel. Daar heb ik heerlijk in de heuvels gelopen en ’s avonds hebben we lekker van de grill gegeten, in plaats van onze eeuwige wiener schnitzel met patat. Op dinsdag gingen we verder rijden, de Alpen door, naar Italië.
Wat een verschil is het in Nederland! Zon, warmte, bergen… We kwamen in ons hotel aan, waar ik gelijk de hoogstnodige mails heb gecheckt. Omdat je moest betalen voor de wifi, wilde ik niet te lang op de computer zitten, dus kon ik niet toen al bloggen. De rest van de middag heb ik mijn shotjes vitamine D binnengehaald door heerlijk in de zon op het terras te zitten. Al snel kwam de eigenaar van het hotel erbij zitten en raakten we aan de praat (*kaching*, goed voor mijn Italiaans!). Hij vond mij dapper dat ik een jaar naar Italië ging, of ging ik ook voor de jongens? In ieder geval complimenten voor mijn Italiaans, ik kon het beter dan anderen. Mijn oom bijvoorbeeld, die daar al jaren vaste klant is. ’s Avonds heb ik me helemaal misselijk gegeten aan het echte Friulaanse eten: als primo gnocchi met gehaktsaus en als secondo polenta met stokvis. Heerlijk, maar die avond ging ik dood van de maagkrampen. Tja, wist ik veel wat er nog te wachten stond…
De volgende dag was de Grote Dag: op naar mijn school! ’s Ochtends gingen we eerst naar de school waar ik les ga krijgen, in San Pietro al Natizone. De school is enorm, boven op een heuvel en prachtig gelegen tussen de bergen. Italianen willen echt imponeren, ook met hun architectuur: je voelt je klein als je onder die zuilen staat. We stapten weer in de auto om naar mijn kostschool te gaan. Langzamerhand naderden we Cividale del Friuli en mijn hart begon steeds meer sprongen te maken: hier zit ik dan een jaar! We reden de oprijlaan van mijn school op en mijn mond viel open: wat groot! De school heeft een frickin park! Als ze dat eens in Nederland zien…
We werden heel aardig ontvangen en mijn kamer ziet er mooi uit. Ik krijg wel een beetje een Stay-Okay hotel gevoel, omdat alles er zo hetzelfde uitziet. Mijn kamergenote is Italiaanse, maar zij komt pas op zondag, dus nu heb ik de kamer voor mij alleen. Ik heb al 3 aardige Australische meisjes ontmoet en 1 Canadese. Verder zijn er 4 jongens en 2 meisjes die uit China komen. ’s Avonds hebben we dan ook twee tafels: één Engelse en één Chinese.
Het blijkt dat de school pas begint op maandag, dus ik moet hier vier dagen me vervelen. Er is helemaal geen programma voor de studenten hier bedacht, en je mag pas met toestemming van je ouders de stad in. Gelukkig hadden mijn ouders de hele week vrij gepland, dus konden we nog een aantal dagen leuke dingen doen. Maar zij gingen op vrijdag weg, dus nu moet ik me toch twee dagen vermaken. Het valt me dan toch soms tegen hoe alleen je jezelf kan voelen in een vreemd land, met een vreemde taal. Gelukkig ben ik daar ook niet alleen in: de Australische meisjes hebben er ook last van.
Sorry voor deze lange blog trouwens, maar er kan veel gebeuren in een paar dagen. Ik heb nu nog steeds niet alles verteld! Nog wel een ding: wat een verschil is het eten hier en in Nederland! Het is hier veel en vet, maar wel heel lekker. Nou moet mijn maag nog maar zien te wennen aan al die olijfolie…
Molti bacchi!!!!
Wat een verschil is het in Nederland! Zon, warmte, bergen… We kwamen in ons hotel aan, waar ik gelijk de hoogstnodige mails heb gecheckt. Omdat je moest betalen voor de wifi, wilde ik niet te lang op de computer zitten, dus kon ik niet toen al bloggen. De rest van de middag heb ik mijn shotjes vitamine D binnengehaald door heerlijk in de zon op het terras te zitten. Al snel kwam de eigenaar van het hotel erbij zitten en raakten we aan de praat (*kaching*, goed voor mijn Italiaans!). Hij vond mij dapper dat ik een jaar naar Italië ging, of ging ik ook voor de jongens? In ieder geval complimenten voor mijn Italiaans, ik kon het beter dan anderen. Mijn oom bijvoorbeeld, die daar al jaren vaste klant is. ’s Avonds heb ik me helemaal misselijk gegeten aan het echte Friulaanse eten: als primo gnocchi met gehaktsaus en als secondo polenta met stokvis. Heerlijk, maar die avond ging ik dood van de maagkrampen. Tja, wist ik veel wat er nog te wachten stond…
De volgende dag was de Grote Dag: op naar mijn school! ’s Ochtends gingen we eerst naar de school waar ik les ga krijgen, in San Pietro al Natizone. De school is enorm, boven op een heuvel en prachtig gelegen tussen de bergen. Italianen willen echt imponeren, ook met hun architectuur: je voelt je klein als je onder die zuilen staat. We stapten weer in de auto om naar mijn kostschool te gaan. Langzamerhand naderden we Cividale del Friuli en mijn hart begon steeds meer sprongen te maken: hier zit ik dan een jaar! We reden de oprijlaan van mijn school op en mijn mond viel open: wat groot! De school heeft een frickin park! Als ze dat eens in Nederland zien…
We werden heel aardig ontvangen en mijn kamer ziet er mooi uit. Ik krijg wel een beetje een Stay-Okay hotel gevoel, omdat alles er zo hetzelfde uitziet. Mijn kamergenote is Italiaanse, maar zij komt pas op zondag, dus nu heb ik de kamer voor mij alleen. Ik heb al 3 aardige Australische meisjes ontmoet en 1 Canadese. Verder zijn er 4 jongens en 2 meisjes die uit China komen. ’s Avonds hebben we dan ook twee tafels: één Engelse en één Chinese.
Het blijkt dat de school pas begint op maandag, dus ik moet hier vier dagen me vervelen. Er is helemaal geen programma voor de studenten hier bedacht, en je mag pas met toestemming van je ouders de stad in. Gelukkig hadden mijn ouders de hele week vrij gepland, dus konden we nog een aantal dagen leuke dingen doen. Maar zij gingen op vrijdag weg, dus nu moet ik me toch twee dagen vermaken. Het valt me dan toch soms tegen hoe alleen je jezelf kan voelen in een vreemd land, met een vreemde taal. Gelukkig ben ik daar ook niet alleen in: de Australische meisjes hebben er ook last van.
Sorry voor deze lange blog trouwens, maar er kan veel gebeuren in een paar dagen. Ik heb nu nog steeds niet alles verteld! Nog wel een ding: wat een verschil is het eten hier en in Nederland! Het is hier veel en vet, maar wel heel lekker. Nou moet mijn maag nog maar zien te wennen aan al die olijfolie…
Molti bacchi!!!!
donderdag 13 augustus 2009
hamsteractie 1
Ach ja, de hilariteit om alles in te pakken...
We zijn al wekenlang bezig met lijstjes van wat ik allemaal moet regelen en kopen. Op dinsdag zijn we nu eindelijk de stad in geweest om maar alvast de toiletspullen te kopen. Wat een manden vol, en dan zijn we nog alleen in het kruidvat! Wat moet ik met zoveel spullen? Met pijn in onze nek van de mandjes komen we bij de kassa aan. Daar stoot ik mijn moeder aan. Ik had namelijk als grapje gezegd dat ik condooms mee wil. Want ja, beter mee verlegen dan om verlegen, hè.;) Dus mijn moeder stamelt tegen de verkoopster dat ze ook condooms wil, maar ja, welke? De verkoopster had er ook weinig verstand van, en daarom kocht mijn moeder maar wat. Hopelijk heb ik dus nu wel de goede mee...:P
Sjouwend met onze tassen gaan we door met de zoektocht naar mijn schoolspulletjes. Het nadeel is, er is nu kermis in Hoorn. Met de grootst mogelijke moeite moeten wij ons door de mensenmassa worstelen om bij de action te kopen. Daar ben ik al snel klaar, maar mijn moeder kijkt op haar gemak de hele winkel rond om spulletjes in te slaan voor het huisje in Italië. Aargh, mam, ik wil naar huis! De tassen zijn zwaar!
Eindelijk geeft ze gehoor en gaan we naar huis. Hè, hè, de eerste hamsteractie zit er al op. Nu nog voor mijn kleding en mijn camera.;)
We zijn al wekenlang bezig met lijstjes van wat ik allemaal moet regelen en kopen. Op dinsdag zijn we nu eindelijk de stad in geweest om maar alvast de toiletspullen te kopen. Wat een manden vol, en dan zijn we nog alleen in het kruidvat! Wat moet ik met zoveel spullen? Met pijn in onze nek van de mandjes komen we bij de kassa aan. Daar stoot ik mijn moeder aan. Ik had namelijk als grapje gezegd dat ik condooms mee wil. Want ja, beter mee verlegen dan om verlegen, hè.;) Dus mijn moeder stamelt tegen de verkoopster dat ze ook condooms wil, maar ja, welke? De verkoopster had er ook weinig verstand van, en daarom kocht mijn moeder maar wat. Hopelijk heb ik dus nu wel de goede mee...:P
Sjouwend met onze tassen gaan we door met de zoektocht naar mijn schoolspulletjes. Het nadeel is, er is nu kermis in Hoorn. Met de grootst mogelijke moeite moeten wij ons door de mensenmassa worstelen om bij de action te kopen. Daar ben ik al snel klaar, maar mijn moeder kijkt op haar gemak de hele winkel rond om spulletjes in te slaan voor het huisje in Italië. Aargh, mam, ik wil naar huis! De tassen zijn zwaar!
Eindelijk geeft ze gehoor en gaan we naar huis. Hè, hè, de eerste hamsteractie zit er al op. Nu nog voor mijn kleding en mijn camera.;)
dinsdag 11 augustus 2009
regel-stress
Tja, daar sta ik dan. In mijn kamer, die bezaaid is met alles wat ik mee wil nemen. Eindelijk begint het me een beetje door te dringen. Ga ik echt weg? Ik, een 16-jarig meisje uit Hoorn, helemaal alleen naar Italië?
Ja. Ik ga een jaar studeren op een kostschool in het stadje Cividale del Friuli. Mijn familie komt uit dat gebied, dus ik ga al sinds ik een klein meisje ben daar op vakantie. Via een stichting van migranten uit Friuli, kon ik een beurs krijgen om een jaar in Italië te studeren.
En nu zijn de laatste paar weken ingegaan voor mijn vertrek. Ik moet nu alles gaan regelen om niets te vergeten. Het lijkt soms wel of ik mijn hele huis mee wil nemen! En met dat geregel, komt ook wel de nodige stress met zich mee. Dat probeer ik in deze blog van me af te schrijven. Dus stay tuned, in deze komende weken voor mijn vertrek.;)
Ja. Ik ga een jaar studeren op een kostschool in het stadje Cividale del Friuli. Mijn familie komt uit dat gebied, dus ik ga al sinds ik een klein meisje ben daar op vakantie. Via een stichting van migranten uit Friuli, kon ik een beurs krijgen om een jaar in Italië te studeren.
En nu zijn de laatste paar weken ingegaan voor mijn vertrek. Ik moet nu alles gaan regelen om niets te vergeten. Het lijkt soms wel of ik mijn hele huis mee wil nemen! En met dat geregel, komt ook wel de nodige stress met zich mee. Dat probeer ik in deze blog van me af te schrijven. Dus stay tuned, in deze komende weken voor mijn vertrek.;)
Abonneren op:
Posts (Atom)