Wikken en wegen

Ik ben een geboren twijfelaar, en met mij vele anderen. Zeker in het gezin kunnen we alles redeneren en analyseren, tot we een ons wegen. Gelukkig bestaan er nog de heren in huis met een alles-of-niets-mentaliteit, wat alles meer in balans brengt. Ook erg vermoeiend, hoor, daar niet van. Dan wordt er tegen mij gezegd dat ik alles zo zwart-wit bekijk, maar ik heb het niet van een vreemde!
Slapeloze nachten door gepieker zijn mij niet vreemd. Waarom is het toch altijd om twee uur 's nachts dat de wereld veel groter en enger lijkt dan hij werkelijk is? Gelukkig komt er altijd een morgen als de vogeltjes weer beginnen te fluiten.

En nu, nu wik en weeg en pieker ik al weken: zal ik een laatste week vakantie meepakken of niet? Ik hoor iedereen denken: waar doet ze moeilijk over? Ik doe moeilijk over de dagbehandeling en het werk waar ik op korte termijn vrij voor moet regelen. Ik doe moeilijk over het in mijn eentje vliegen, en ik doe toch een beetje moeilijk over het eten daar. Het is toch een andere structuur en ander eten.
Nee, de knoop is doorgehakt. Al deze afwegingen wegen minder zwaar dan het verlangen om even weg te zijn, weer in Italië te zijn en even vakantie hebben. Maandag 26 september vlieg ik, op naar het laatste beetje zon van het jaar.