Donkere dagen en gouden randjes,

Er zijn dagen dat alles verkeerd lijkt te gaan: iedereen is chagrijnig, moe, et cetera. Alles loopt anders dan jij het wilt. Jij zegt A, de rest zegt B.
Nog leuker is dat anderen deze momenten vaak op dezelfde dag als jij hebben. En het leukste is dat deze dagen vaak in een periode vallen dat je veel moet doen.

Gister was er zo'n heerlijke dag. met een hoofd vol watten moesten ik nog wat regelen voor presentatie A, profielwerkstuk B en boek C. Maar als je alles tegelijk wilt doen, schiet dat natuurlijk niet op. Zeker niet als twee vriendinnen problemen thuis hebben en even hun verhaal kwijt moesten. Dan gaat alles aan de kant, jammer dan van de leermomenten. Bij de een staan ouders op gespannen voet met elkaar, bij de ander is het konijn overleden. Het klinkt niet erg, maar zoals zij zegt: 'het is geen familielid, maar wel een lid van de familie.
Als we dan na school doorracen om naar de film te gaan, ben je 's avonds een beetje dood. Oeps, hoe zat het ook alweer met mijn energieniveau? Niet zo geweldig hoog, blijkt?

Toch heeft ook een donkere dag zijn keerzijde. Zo is het geweldig genieten om met vrienden naar de film te gaan. Zeker als het Harry Potter deel 7 is. Zeker als je hem in de Pathé Imax bekijkt, dan beleef je het hele verhaal.
Maar wat deze dag echt tot een topdag maakt, komt door de grandioze actie van Paolo. Wij wilden namelijk naar Lowlans, en om 11 uur begon de kaartverkoop. Wij hadden echter dan school of werk. Het loopt niet zo'n vaart, dachten we. Hoe verkeerd, want op het station kom ik een vriend tegen die zegt dat alles al uitverkocht is. Ik geloof het niet, dus Paolo wordt gebeld, en hij beaamt het. Shit, dag, lowlands! Dan hoor ik hem keihard lachen en zegt hij dat hij net kaartjes kon kopen via JCP-korting. Yes, wij gaan naar Lowlands!
Zo zie je maar, elke donkere dag kan een gouden randje hebben.

uitstelgedrag

Eigenlijk had ik diep over mijn boeken moeten buigen. Eigenlijk had ik keihard moeten zweten boven leerstof. Eigenlijk had deze hele week in het teken moeten zijn van de tentamens.
Waarom blijft het dan in deze belangrijke weken zo verleidelijk om je met totaal andere dingen bezig te houden?
Deze week stond namelijk niet alleen in het teken van tentamens, maar ook in het teken van West-Friesland.
Twee studenten die een documentaire maken over West-Friesland, vroegen onze hulp. Zij waren Utrechts, dus ze hadden onze hulp zeker nodig. Het is niet erg om in plaats van wiskunde-sommetjes te maken, een middag door West-Friesland te touren voor mooie sfeershots. Zeker niet als je er dan achterkomt dat West-Friesland helemaal niet zo lelijk is als je van te voren steeds zegt. Saai, dat wel, met alleen maar slootje-akker-dijkje. Even saai zijn de kleine dorpjes, die op elkaar lijken. Ze zijn schattig, dat wel, maar er zit nauwelijks variatie in. Maar dan kom je bij het Markermeer uit met de ondergaande zon, en weet je dat West-Friesland toch mooier is dan je denkt.
En de tentamens? Daar stresste ik pas de avond tevoren voor. Natuurlijk wordt het spannend, mijn kennis van wiskunde is niet zo denderend. Maar de documentaire is een goede afleidingsmanoeuvre tegen de stress. Of het is mooi uitstelgedrag. Noem hoe je het wilt, ik zeg: lang leve uitstelgedrag.

stress

Zoals eerder was beschreven, gaat het niet denderend. De wintertijd hakt erin, het weer is grijs en grauw, iedereen heeft het druk.
Het is niet gek dat de stress wordt verhoogd en het in je hoofd minder gaat. Lastig is het zeker. Al helemaal als je er constant aan herinnerd wordt dat je precies een jaar geleden werd opgenomen...
Hoe zetten we deze gedachtegang om in iets anders?
Heel veel gesprekken voeren, met alles en iedereen. Niet altijd even leuk en aardig, maar wel nodig. Met vriendin A, met ouder B, met therapeute C... Allemaal raad, maar waar je zo onderhand in verzuipt in goedbedoelde adviezen.
Toch is er nóg een manier wat werkt: afleiding. Meehelpen met een documentaire over West-Friesland bijvoorbeeld; twee studenten uit Utrecht maken een documentaire over Hoorn en omstreken, en hadden onze hulp nodig.
Maar de beste afleiding was wel op vrijdag, precies een jaar na opname: The Music Night. Een vriendin en ik waren zo gek om te gaan zingen. Ach ja, waarom ook niet. Met Paolo op de gitaar zongen we 'Good Riddance' van Green Day. Twee kleine schattige meisjes die Green Day zongen, apart... Gelukkig waren de reacties wel goed, dat is weer een oppepper voor je zelfvertrouwen.
Is dit dan je kop in het zand steken? Gewoon doorgaan met leuke dingen doen en weinig willen kijken naar de problemen?
Wellicht. Als ik me hier echter goed bij voel, vind ik het niet erg. De drukte waait vanzelf wel voorbij.

Alles

Alles of niets. Zo vaak lijkt dit de laatste te gaan. Of het is zo rustig als het strand in november, of iedereen stormt tegelijk op je af. Of school kabbelt maar voort, of opeens zit je tot over je oren in tentamens. Of het PWS wil niet echt opschieten, of opeens mag je backstage bij twee musicals...

Natuurlijk is het druk met tentamens, met school, en met het beslissen van je eigen toekomst, maar deze week moest dat op een lager pitje. De week begon met de première van Je Anne, een musical over Anne Frank. Daar mochten we 's middags even backstage kijken, maar omdat het de première was, mochten er geen interviews gegeven worden. Dat maakt niet uit, we keken onze ogen uit. Wat een High Society komt op zoiets af! Spot de BN'er! De musical zelf vond ik minder, hoewel die goede recensies kreeg.
Woensdag, concertdag. Als verjaardagscadeau van Paolo gingen we naar de Singer-songwriter Jon Allen. We stonden steeds vooraan, en zowel het voorprogramma (Leddra Chapman, onthoud die naam!) als Jon Allen zelf herkenden ons na afloop. Paolo mocht zelfs met Leddra Chapman backstage, omdat het zijn sport is om plectrums te verzamelen van artiesten. Dat vond zij alleen maar leuk; een plectrum én een stroopwafel van haar waren de winst.
Vrijdag mochten we vanaf één uur meekijken met het decoropbouw van Urinetown, een heerlijke anti-musical. Echt, als jullie naar een musical willen, zeker daarheen gaan! Na afloop konden we nog even de Resident Director spreken, evenals Fred Butter en René van Kooten.

Er stonden twee musicals, een concert, en een cursus op de planning. Geslaagde week? Zeker. Lang leve ons PWS en een heel lief broertje.