Nog één nachtje...

Nog één nachtje slapen...
En dan ben ik weer een dagje ouder. Zo simpel is het immers. Maar plots is die dag bijzonder omdat ik 19 jaar geleden bedacht dat het wel leuk zou zijn een kijkje op aarde te nemen.
Het is ook belachelijk hoe ik er naar uit kijk. Kom op, het is eigenlijk een simpele zondag waar Gumbleton's stampvol zit, mensen naar Miss Saigon gaan en iedereen verder gaat met hun leven. Waarom voel ik dan als een klein kind de spanning? Zo heftig dat ik nu al verwachtingsvol in slaap val? Dat nieuwsgierig ben wat voor cadeaus ik krijg, ik loop te berekenen wie er allemaal komt, me afvraag of het eten wel in de smaak valt (maar dat heeft ook een andere reden... ^^).
Of de enorme tweestrijd om niet te willen weten wat voor cadeaus je krijgt, maar dat je hier o zo makkelijk achter kan komen door bepaalde mensen (moeders!).
Maar vooral: zondag zie ik iedereen weer. Oh, wat een sentiment, maar het is heel fijn om iedereen bij elkaar te zien. De belangrijkste vrienden, het gezin plus aanhang. We zijn al uitgebreid in het gezin van 6 naar 9 personen, dat zal nog lekker vol worden met Sinterklaas!

En natuurlijk sluiten we het jaar gewoon af met Oud en Nieuw, dus dat sentimentele gedoe bespaar ik jullie voor 3 maanden, maar het is zeker fijn om nu al het afgelopen jaar af te sluiten met mensen die zeer veel voor me betekenen. Dáár gaat het uiteindelijk om met een verjaardag: het met mensen vieren die belangrijk zijn. Hoe cliché. Op naar de 20.

Luchtkussens

Het leven is vallen en opstaan, leert men door ervaring.
De ervaring leert ook dat het moeilijk kan zijn om houvast te vinden waar je jezelf aan kan optrekken als je weer eens naar benenden bent geflikkerd.
Geef mij maar een zacht springkussen waar ik overheen kan lopen, dan val ik niet zo hard.
Tuurlijk, dat kan niet, dit hoort bij het proces. Blijkbaar zit ik nu in de fase dat het moeilijker wordt om motivatie vast te houden. Het laatste-loodjes fenomeen. Het hoort er allemaal bij, dat ik meer schommel qua gewicht en dat het moeilijker wordt de laatste kilootjes erbij te gooien. Een test; als ik dit haal, heb ik het grootste deel van de ziekte overwonnen.
Soms is het moeilijker dan gedacht. Je fladdert dan wel door het leven, en doet ''lala, er is niks aan de hand", maar ondertussen moet je hard aan de bak. Mijn kop moet ik uit het zand trekken en van struisvogel transformeer ik naar een 17-jarig meisje.
Gelukkig helpt het altijd als je beloftes hebt waar je het voor doet. Als ik eenmaal beter ben, vervullen mijn vader en ik onze gezamelijke droom: al motorrijdend naar Schotland. Twee geweldige dingen gecombineerd. En wat is beter, kan je vragen? Dat hebben we samen al afgesproken.
Maar mijn grootste motivatie is mijn eigen, exclusieve luchtkussen; de mensen om me heen. Ookal is het soms onduidelijk hoe sterk het kussen is, op de harde kern durf ik graag te vallen..

het leven van alledag

Goedendag allemaal!
De wereld draait door, langzaam kom ik in het ritme. Goed, ik heb nog steeds veel up's en down's... ("wat een topmensen hier!", "Ik wil naar huihuis!") Maar dingen gaan me hier steeds gemakkelijker af. Ik denk dat ik de taal steeds sneller oppik, ik ken steeds meer mensen en zelfs op school gaat het makkelijker.
Mijn lievelingsvakken zijn Engels en Duits, want dat is echt schijtmakkelijk. Vroeg de leraar in het begin of ik wel alles begreep, ik ga er fluitend doorheen. Ik denk zelfs dat ik soms beter ben dan de Engelslerares. We hebben helaas nog maar één les Russisch gehad, omdat er eigenlijk nog geen leraar is. Ja hoor, ook hier in Italië heb je lesuitval! Dan worden we meestal opgevangen, en als het eerste uur uitvalt gaan we naar het café. Nou ja, met z'n allen... we zijn natuurlijk wel maar met z'n achten.
Mijn hekelvakken zijn latijn en wiskunde. De lerares van latijn is heel aardig, maar ik begrijp er geen bal van. Ze zijn natuurlijk veeeeeel verder met latijn dan wij. En tja, wiskunde... Need I say more? Snapte ik er in Holland al niet veel van, is het hier al helemaal acracadabra. En acracadabra in het Italiaans! Grappig weetje: de leraar lijkt op mr. Bean!

Hier begin ik al een aardige vriendengroep op te bouwen. Het eerste kende ik een Canadese student, Alice, die nu in Udine woont. Met haar kan ik heel goed praten, dus het is best jammer dat zij er weinig is. Dan heb ik de Australiërs: Serena en Jacqueline (tweeling), en (hun nicht). Mijn kamergenote is de Italiaanse Eleonora. Dan trek ik veel op in de groep met Julia (half Italiaans/half Oosterrijks), Maria (chinees), Angela (chinees), Ilaria (Italiaans) en Sara (Italiaans). Met hun ga ik het vaakst om, maar dan zijn er natuurlijk ook nog de Equadorianen en Argentijnen die erg aardig zijn. En de mensen uit mijn klas natuurlijk. Ter verduidelijking heb ik van een aantal foto's.

Want ja: hoera! Ik heb eindelijk foto's op het internet gezet! site:
http://picasaweb.google.com/IstieFinegol/MijnFotoS#
Enjoy, en un abbraccio forte!