Home alone

En dan zit je hier, achter de computer.
Eigenlijk had ik last moeten hebben van een vertraagde vliegtuig, stakende openbaar vervoer in Friuli en een koud huisje. Eigenlijk had ik vannacht met een groep vrienden 'Cumbaja' moeten zingen bij een kampvuur en heel slecht moeten slapen door de muggen. En eigenlijk had ik gewoon naar Italië moeten gaan.
Al lang stond dit gepland met een groep vrienden die er afgelopen jaar zo enorm voor me waren geweest. Dit zou een soort beloning zijn op wat we bereikt hebben afgelopen jaar. Want ook zij hadden veel bereikt: ik heb iets overwonnen, zij hebben hun examen gehaald of ver gekomen met de vooropleiding van de musical-academie. Een turbulent jaar voor iedereen, en hier konden we samen tot rust komen.

Maar, toegegeven: het gaat niet zo tof. De laatste loodjes wegen het zwaarst? Jazeker wel! Het is best demotiverend om van veel mensen, zelfs artsen, te horen dat je streefgewicht hoog is. Als je weet dat je daar naartoe moet, is dat moeilijk om dat vol te houden. Zeker als deze worsteling wordt onderbroeken met anderhalve week Italië. Er is namelijk al eerder gebleken dat ik dan afval en dat de herinneringen aan september best heftig zijn. Daar wil ik mezelf, en daar kan ik hun niet mee opzadelen. Met veel gesteggel, getwijfel en kontgedraai heb ik gister afscheid van hen genomen: ik ben niet meegegaan.
Tja, en dat is best balen. Als je om de haverklap denkt: "waar zouden zij mee bezig zijn?", kom je niet veel verder. Daarom heb ik me komende week volgepland met sociale bezigheden, zodat de tijd wordt ontnomen om aan hen te denken.
Volgende keer gaan we maar naar Texel, dan kan er weinig misgaan.