Toekomstdromen

Zo langzamerhand moet een toekomst worden gevormd. Dat hoort nou eenmaal ook bij 'volwassenheid'. Het is jaloersmakend hoe sommige mensen al vanaf hun zesde weten dat ze dokter worden, of meisjes die hun hele leven werken om ballerina te worden. Zonder twijfels gaan zij hun toekomst tegemoet. En ik? Ik twijfel, wik, weeg, en probeer maar dingetjes uit.
Zo ben ik op dinsdag naar de studentenstad Leiden geweest. Niet voor de universiteit zelf, maar voor het advocatenbureau Ad Astra. Nee, ik heb niks misdaan waardoor ik een advocaat nodig had, en nee, ik wil ook niet scheiden (ik ben niet eens getrouwd). Met een bevriende advocaat mocht ik meelopen om te kijken of het Rechtenleventje mij bevalt.
Het advocatenbureau zit in een prachtig oud pand, waar vroeger een herberg in zat. Doordat het midden in het centrum zat, was alles op loopafstand. Zo gingen we naar de deurwaarder (die geeft altijd de dagvaarding) en de kantonrechter. Helaas waren daar geen zittingen, dus gingen we naar Den Haag. Nee, ik heb helaas geen hoedjes gezien noch de gouden koets. Prinsjesdag was uit de route van het Paleis van Justitie. Daar konden we wel naar een zitting. De hele dag ben ik vrijwel doodgegooid met allerlei informatie, anekdotes en weetjes over de studie en het vak zelf. Een kwart heb ik onthouden, maar leerzaam was het wel.
En of hier een toekomstig juriste zit te schrijven? Dat weet ik nog niet. Ik moet namelijk mijn creatieve ei kwijt, en door alle regeltjes waar je jezelf aan moet houden in het vak, betwijfel ik of ik werkelijk creatief kan zijn...

Voor creatieve een culturele hoogtepunten moet ik ergens anders zijn, dat weet ik. Daar ga ik dan ook deze week naar toe. Waar? Rome. Na vele weken gesteggel en geruzie, heb ik toch hard genoeg kunnen werken om naar Rome te mogen. Het was nog even spannend of ik werkelijk kon gaan, maar het is gelukt. Daarvoor zet ik even graag mijn toekomstdromen opzij en ga deze week even lekker genieten. Ciao, cari!

Volwassen?

Er zijn er twee jarig, hoera, hoera....
18 jaartjes geleden werden er twee kleine wurmpjes op de wereld gezet. Letterlijk, we wogen niet meer dan vier pond. Eigenlijk moesten we wachten tot 12 oktober, maar we hadden het moeders al moeilijk genoeg gemaakt. We werden ingeleid toen ze niet meer kon lopen. Maar of dat nou zo makkelijk was, valt te betwijfelen. Nummer één lag in een stuit, de ander lag dwars. Misschien een metafoor voor het leven later?
Vanwege ons gewicht moesten we eigenlijk de couveuse in, maar de dokter zag wel dat mijn moeder ook de grootste niet was.
Ondanks alles is het toch goed gekomen. Hoewel ik niet altijd blij was om tweeling te zijn, ('de tweeling is er te klein voor, in plaats van Luisa óf Paolo), had het ook zijn voordelen. Je bent immers nooit alleen. Dwars liggen doen we nog steeds, maar zoiets heet 'pubergedrag'.
Maar wacht! Er is vernomen dat we vandaag achttien zijn geworden! Officieel volwassen! Betekent dat we dan nooit meer ons kinderachtig mogen gedragen? Keihard liedjes zingen op de fiets? Boos worden, gewoon omdat je daar zin in hebt? Gek worden van onzekerheid omdat je de wereld niet begrijpt?
Dat laatste is overigens totaal niet erg om daar vanaf te zijn. Maar het lijkt me wel vreselijk om niet af en toe lekker kind te zijn. Daarom houd ik me aan datgene wat altijd wordt gepredikt: verlies nooit het kind in je.
Daarom zie ik achttien worden als een schemergebied. Je bent bijna volwassen, maar nog niet helemaal. Ik hoef nog niet alle verzekeringen te betalen, maar mag wel autorijden. Ik hoef nog niet zelfvoorzienend te zijn, maar mag lekker dromen van 'al ik later groot wordt'. Ik hoef nog niet voor kinderen te zorgen, maar kan lekker kinderachtig zingen op de fiets. Eigenlijk is achttien worden helemaal niet zo erg. Het schemergebied van een achttienjarige is een Kinderlijke Volwassenheid.

Evaluatie

Tijd voor een evaluatie.
Ongeveer een jaar geleden begon ik hier met schrijven. En op dinsdag een jaar geleden ging ik weg. Naar Italië. Mijn hoofd zat vol met toekomstdromen, vol met Italiaans, en eigenlijk ook vol met eten. Had iemand in die tijd gezegd dat het anders zou lopen, was ik woest geweest op diegene. Want geloof me, het is gebeurd dat mensen zich zorgen maakten, en die zorgen uitten. Maar ik moest en zou gaan!
Daar had ik een geweldige tijd, voor hoe lang het ook had mogen duren. Zo vaak ben ik door Cividale del Friuli gezworven, ik kan dat stadje dromen. Als iemand het échte Noord-Italië wilt zien, moet die naar Cividale gaan.
Aldus, hoe leuk het ook was, het blijkt dat je niet echt een maand zonder eten kan. Dan wordt je opgehaald. En begint een heel circus aan therapie en medici die over je heen buigen. Wat ook wel nodig was, want het ging steeds slechter. Nog steeds wilde ik mijn eigen gang gaan, net zoals in Italië. Maar die vlieger ging niet op. Hoe harder mijn omgeving aan me ging trekken, hoe slechter het ging. Helaas heb ik nu wel één voordeel ten opzichte van hen: ik herinner me nauwelijks meer iets van de 'oktober-januari'-periode. Zij daarentegen alles.
Een opname was nodig om weer met beide benen op de grond te komen, letterlijk en figuurlijk. Het blijkt dat sommige medici hadden verwacht dat ik meer een ziekenhuisopname nodig had, zo erg was ik er aan toe. Daarom verbaasde het ze nogal dat ik zo snel kon werken, er zo snel uit was. Laten we zeggen dat het mijn valkuil én mijn kracht is: als ik iets wil, ga ik er voor. tot in het uiterste.

Toch gek hoe opeens een jaar kan lopen. Geen Italiaanse zinnen die door mijn hoofd dwarrelen, maar 'hoe voel ik me nou'. Geen Italian lover, maar de zoektocht naar een Hollandse jongen. Geen half-Italiaanse Luisa, maar een levenservaren Luisa. Het was namelijk een wervelend jaar, waarbij een zooi zelfkennis en levenservaring is gevonden, hoewel ik die anders had verwacht te vinden. Eigenlijk valt nog niet helemaal te overzien wat er allemaal deze periode is gebeurd, ook omdat ik er nog midden in zit. Wie weet wat er gaat gebeuren over en maand, een half jaar, een jaar?
Laten we maar het beste hopen. I've come this far, dus wie weet: misschien gaat het op een gegeven moment wel zo goed met me dat ik wel vloeiend Italiaans spreek, dat ik een Italian Lover kan tegenkomen...

Het onvermijdbare

Je kan je ertegen verzetten. Je kan keihard in sprookjes geloven (waar ik nog wel eens een talent voor heb). Je kan ervoor vluchten. Maar eraan ontkomen? No way.
Vorige week waren het de kleintjes die er niet aan konden ontkomen. Dat had maar één betekenis: jij zou er ook aan moeten geloven. Je probeert die week nog keihard te genieten, en iedereen weet wel dat je dan juist minder geniet. Maar na die overheerlijke week van uitslapen, vrienden zien en luiheid, is er deze week geen ontsnappen meer.

School.
Yeah, ook hier is het begonnen. Ook hier gaat we om zeven uur vrolijk de wekker, waar men allerminst vrolijk van wordt. En op wie reageren we dat af? Juist, iedereen die op dat moment in de buurt is. Het geweldige fenomeen 'ochtendhumeur' is zeker bekend in dit huis, en niet alleen door mij. Hoewel ik misschien moet toegeven dat ik tegenwoordig de ergste in huis ben.... Voor de koffie niet zeuren?
Maar ookal is school begonnen, dat wilt niet zeggen dat alles soepeltjes verloopt. Zo stroef zelfs, dat ik eigenlijk niet naar school hóef. Waarom? Ik besta niet.
Ja, dat had ik vast wel eens eerder gewenst, maar ik wist niet dat 'be carefull what you wish for' zo hard terug kon slaan?
Ik besta niet in het systeem, hoewel ze me wel hebben kunnen inroosteren. Alleen Meneer de Boekleveranchier heeft me ook nog nooit gevonden, daarom was er geen geweldig pakket met boeken voor mij. Op de eerste dag tien keer de school doorlopen voor boeken. Ik heb wel een betere dagbesteding. Maar de bright side is dat er weinig gekaft hoefde worden.
Des te beter, want het was afgelopen week druk genoeg. School ging er gelijk keihard tegenaan, en er waren veel verjaardagen. Eind augustus, begin september staan bij alle kalenders volgeschreven met verjaardagen. Verjaardag van een tante die eeuwig 36 blijft (lekker makkelijk om de leeftijd te onthouden). De verjaardag van een vriendin die en jaar naar Engeland gaat. En de verjaardag van een vriendin die, zoals velen, 18 is geworden. En wat doe je dan? Rijlessen volgen! I can't wait. Helaas is het geld nog even in de pot achter de regenboog...