Een blaadje in de wind

Een blaadje in de wind. Voorzichtig zweef ik net zo van droom naar doel. Ik fladder van vrienden, thuis, naar veel verder. Net zo dwaal ik tussen alle meningen door, om mijn eigen proberen te vinden.
Lange tijd was het namelijk mijn mening om hier niet meer te schrijven. Het was niet nodig, want wat gebeurde er nog wat schrijvenswaardig was? Geen nare ervaringen meer, geen enorme gebeurtenissen die ik meemaak, of grootse en meeslepende avonturen op de planning. Alleen het alledaagse, wat voor mij soms een grote uitdaging is, maar niet bepaald bijzonder. Op den duur begonnen al die kabbelende stukjes me behoorlijk de keel uit te hangen. Van de een op de andere dag besloot ik verder te fladderen.
Het schrijven heb ik nooit opgegeven, dat is een verslaving geworden. Spelen met woorden valt er bij mij niet uit te krijgen, maar nu kregen de losse blaadjes er van langs in plaats van leeg getyp op de digitale snelweg.
Totdat steeds meer mensen riepen dat ze de regelmatige blogs wel misten. Juist de kabbelende stukjes bevielen zo goed. Misschien hadden ze wel gelijk, ik werd overtuigd. Dat goochelen met woorden begon ik ook te missen. Veel meer dingen zijn schrijvenswaardig dan grote avonturen. Ook over bijzondere mensen in de trein mag er verwonderd worden, of de jacht naar een goede studie. Of over de blaadjes in de wind.