Ontslag

Wakker worden is tamelijk normaal, toch? Ik doe (nog) geen Amy Winehouse-trucjes. Maar wakker worden in je eigen bed, is tot voor kort wat minder voorkomend. Sinds woensdag moet ik nooit meer ergens anders slapen als ik niet wil: ik ben met ontslag.

De afgelopen weken waren druk met afscheidscadeautjes kopen, afscheidsmaaltijd verzinnen, kaartjes schrijven, afscheid nemen. De week was supertof: de maaltijd vonden ze lekker (tagliatelle met zongedroogde tomaten) en de afscheidscadeaus origineel (iedereen een eigen film). Zelf zeiden ze lieve woorden, die ik (nu nog) moeilijk kan geloven maar wel blijf onthouden.
Ik hoopte dat het besef zou komen als we in een overvolle auto (waaróm nam ik zoveel spullen mee voor 5 maanden?!) naar Hoorn zouden rijden, maar niets van dat. Zelfs keihard meezingen met Flogging Molly helpt niet, dat zorgt echter wel voor ontzettende zin in Lowlands.^^
's Avonds werd het klein gevierd met een aantal vrienden die langskwamen. Op één voorwaarde: als vaders zou koken...

Toch word ik niet losgelaten op Rintveld: vrijdag kon ik al beginnen met de dagbehandeling. Vanaf 8 augustus ga ik daar twee dagen per week naar toe: maandag en vrijdag. Het is doodeng om voor het eerst weer in een nieuwe groep te komen, nieuwe mensen te leren kennen en je open te stellen. De kat-uit-de-boom-truc dan maar, werkt prima. Zeker nu, want het bleken allemaal aardige meiden te zijn. Het zijn wel lange dagen: van 10 tot 4. Dat lijkt mee te vallen, maar doe dat eens met de trein. In de spits. Vier uur lang. (behalve als je meelift op de motor van vaderlief)

Het is bijzonder hoeveel cadeaus ik krijg: groot en klein. Samenzijn met vrienden, feesten in vooruitzicht, zelfs het weer zou een beetje beter worden.
Ik besef nog totaal niet dat ik niet meer terug hoef, dat komt waarschijnlijk als ik zondag avond niet naar Zeist ga. In plaats daarvan wordt ik maandag wakker. In mijn eigen bed.

Kamperen

Kamperen. Burgerlijk en primitief.
Het is zomervakantie, en ook de kliniek houdt daar rekening mee. Zes weken lang hebben we 'zomerprogramma', oftewel leuke dingen doen in plaats van slechts therapieën en school. Zo is er elke dag ruimte om creatief te doen bij activiteiten begeleiding. Het klinkt als veredelde bezigheidstherapie en misschien is dat het ook wel. Maar leuk dat het is! De naaimachine is weer ontdekt! Mede voor de braderie die eind augustus gehouden wordt. Dus ben je op 18 augustus in de buurt van Zeist? Wip dan even langs om te kijken wat er allemaal is gemaakt.
Er werd echter niet alleen geknutseld, zo gingen we deze week op kamp. Drie dagen lang zo primitief mogelijk door het leven gaan. Het weer leek eerst puberaal te zijn, maar wilde toch meewerken. En uiteindelijk werd het best leuk. Iedereen was bloedfanatiek met kampspelletjes zoals Levend Stratego en Nachtwacht (doodeng als je in het donker wordt achterna gezeten door een olifant...) en het was heerlijk wegkruipen bij het kampvuur. Alleen midden in de nacht (of bijna ochtend eerder) blijkt het kamperen een stuk minder leuk te zijn. Creperen in de kou is toch niet helemaal mijn ding. Kun je nagaan hoe erg anderen het hadden die wél ondergewicht hebben.
Toch moet ik mijn mening bijstellen over kamperen. Ja, het is burgerlijk (overal stacaravans met oude mensen die er hun thuis hebben gemaakt) en ja het is primitief (een kilometer lopen voor de wc), maar stiekem is het ook heel erg leuk.

Nu ga ik mijn laatste weekend voor mijn ontslag in. Dat betekent nog een hoop geregel en gedoe voor het afscheid: cadeautjes, afscheidsmaaltijd, brieven en kaartjes schrijven... En volgens mij vergeet ik nog een hele hoop!
Heel gek, ik besef nog niet helemaal dat ik op woensdag bij Rintveld wegga. Goed, daarna zit ik nog twee dagen per week in de dagbehandeling, maar een stukje veilige omgeving valt weg. Nu moet ik het écht in mijn eentje doen. Met een vangnet om me heen die me helpt als ik val.

ontslagen-regen

Er is een hoop dynamiek op de groep De een na de ander gaat weg, met ontslag. Een mix van blijdschap voor hen en een diepe steek jaloezie zorgt onder andere voor een storm in mijn hoofd. Het gaat nu goed, beter zelfs dan met sommigen die met ontslag gaan, maar waarom mag ik dan niet? Waarom kan ik mijn oude leven niet oppakken? Waarom kan ik me nu niet op de toekomst richten?
Goed, goed, verstandelijk weet ik ook wel dat ik me niet moet vergelijken, dat ik moet blijven. Ik zou thuis moeten aankomen, en dat kan ik niet. Vorig jaar al geprobeerd, werkte niet. Ik viel toen alleen maar terug. En sowieso heb ik nog een hoop te leren qua zelfbeeld en gevoel voor eigenwaarde. Toch is het heerlijk om weer thuis te zijn, en vreselijk moeilijk om straks weer terug te moeten...
Laat ik het maar in kleine stapjes bekijken, om het wat behapbaarder voor mezelf te maken. Eerst mijn examens maken, dan mijn behandelplan terugkoppeling, ergens in de zomer met ontslag en komend jaar gaan bedenken wat ik wil. In kleine stapjes denken, dan wordt de enorme berg steeds minder groot.
En een voordeel de ontslagen-regen is dat er een hoop nieuwe mensen in de groep komen. Meiden met wie ik nu wel een klik heb. Was ik voorheen heel verlegen en durfde ik me nauwelijks te uiten in de groep, nu ben ik opeens gebombardeerd tot groepsoudste. Samen met één ander meisje zit ik hier nu het langst. Het gekke is dat er inderdaad meiden naar je op gaan kijken en aan je op trekken. Het voelt... vereerd, maar ook als een enorme druk op je schouders. Moet ik als groepsoudste het niet meer moeilijk hebben? Moet ik het allemaal maar kunnen? Want die vlieger gaat nog echt niet op!
Nee, dat hoeft niet. Weer moet ik in kleine stapjes denken. Ik hoef niet alles gelijk in één keer te kunnen.

afbouwen!

Wauw, wie had dat ooit gedacht?
Op dinsdag was zoals altijd de Patiënten Bespreking, en deze keer was het weer spannend. Ik had namelijk een verzoekje ingediend of ik eerder met ontslag mocht, omdat mijn ouders (en ik) met pasen naar Italië gaan. En ik vroeg of ik afgelopen week al mocht beginnen met afbouwen. In spanning zat ik te wachten. Ja hoor, de verlossing: ik mag op 19 maart met ontslag! Twee weken eerder dan pasen, omdat een ander meisje op 26 maart met ontslag gaat. Het gekke is, is dat ik een van de laatste ben die binnen was gekomen, maar als eerste weggaat. Ik heb nog nooit een afscheid meegemaakt, wat zou dat inhouden?
Het begint op donderdagavond. Dan mag je zelf kiezen wat je gaat eten (Italiaans! Primo, Secondo, Tiramisù), dan mag je een leuke activiteit verzinnen. Laat ik maar voor het o zo orginele bowlen gaan. 's Nachts mag je bij elkaar op de kamer en praat je de behandeling eigenlijk door. Klinkt best gezellig, toch?

Ook mocht ik beginnen met afbouwen, wat betekende dat ik op donderdagavond na het zwemmen werd opgehaald. Het voelde echt heerlijk, om zo vroeg al te worden opgehaald. Ik moet een dagindeling hebben, anders mocht ik niet afbouwen. Ik zou wel willen werken, omdat ik toch een tussenjaar heb, maar mijn afdelingsleider raadde het sterk af. Dus ja: ik keer terug naar school. Spannend! Maar goed, nu is het vakantie, dus wat moet ik doen? Ik ging maar stage lopen bij mijn moeder in het ziekenhuis. Dingen archiveren, speelgoed opruimen, etc... Hoewel ik werkte, voelde dit toch als mijn eerste echte vakantiedag sinds augustus. Kerst kan je niet echt meetellen en de herfstvakantie.... daar praten we niet eens over. Ik heb nu al zin in de meivakantie, als alles weer op de rit is!

Evaluatie. Omg.

Evaluatie. Oh god. Ik was de hele week aan het zenuwen voor dinsdag, want ik wist niet wat eruit zou komen. Met mijn ouders had ik afgesproken dat we willen afbouwen naar ontslag. Dat willen we in ongeveer 6 weken doen. Ik voel me namelijk sterk genoeg om nu thuis aan de slag te gaan, met behulp van therapiën hier bij de GGZ.
Van mijn mentor Anneliese wist ik dat ze mij de kans gunde om het ook thuis te doen, maar van mijn creatief therapeut hoorde ik dat hij vindt dat ik nog veel moet leren, dus dat ik moet blijven. Meningen verdeeld. Spannend.

Eindelijk was het zover, het was dinsdag. Eerst moest ik mijn evaluatie voorlezen, hoe ik vond dat het gaat. Mijn ouders moesten erop reageren, maar zij hadden allang het verhaal gelezen, dus het kwam niet als een verrassing. Mijn ouders moesten ook hun evaluatie vertellen en ik moest erop reageren. Hetzelfde verhaal. Toen kwam het spannende gedeelte: wat zou er uit de vergadering naar voren zijn gekomen. De arts vertelde dat iedereen vond dat ik heel hard werk, dat het bewonderingswaardig is wat voor een ontwikkeling ik heb gemaakt. MAAR... (oh god, dacht ik, nu gaat ze zeggen dat ik moet blijven) ik moet nog veel leren. DUH, dat wil en moet ik ook, maar ik ben sterk genoeg om thuis te leren. Gelukkig bleef ik stil en ze vertelde verder. Ze zien het zitten dat ik met onstlag kan. Oh God! Rond pasen (op 2 april) mag ik met ontslag. Helaas moeten mijn ouders nog dingen regelen voor het huisje in Italië, dus gaan zij al op witte donderdag rijden. Ik ga dus waarschijnlijk wat eerder met ontslag.

Nu moet ik niet vergeten dat thuis het heel hard bikkelen wordt, en dat ik keihard moet blijven werken. Daarom vind ik het ook heel spannend. Maar ik heb er zin in!