tough week

Hoe beter ik wordt, hoe emer ruimte er komt voor verwerking. Dat merk ik al de hele week.
Het begon op maandag al, ik had alleen maar flashbacks naar Italië. Tot overmaat van ramp was er op school ook een voorlichting van de Rome-reis van volgend jaar. Als je daar zit, denk je alleen maar: daar kon ik staan, terwijl ik vloeiend Italiaans sprak. Ik zou de taal begrijpen, de mensen, de cultuur. Oké, ik ga al vaak naar Italië, dus het valt wel te snappen, maar ik dan zuou ik het echt begrijpen. Gelukkig is de Rome-reis nog ver weg, pas in september. Eerst ga ik nog drie keer naar Italië. In de meivakantie al!

Op woensdag had ik de GGZ weer, waar ik ook mijn kinderpsychiater voor het eerst weer zag. Dat had ik niet verwacht, maar het was wel fijn om haar weer te zien. Ze zei dat ze niet had verwacht dat ik zo snel weer terug zou zijn. Ook vergeleek ze deze periode met school. Ik heb een jaar afgerond met een heel mooi rapport (Triversum dus) en nu ga ik naar een nieuw jaar, met moeilijkere sommen en moeilijkere taalvakken. Het zal moeilijker zijn, maar ik neem wel mijn mooie cijfer mee. Met andere woorden: kijk ook naar wat je al bereikt hebt, en put daar kracht uit om verder te gaan.
Wel wordt ik intensiever begeleidt. Elke week is er nu een afspraak met mijn SVP'er, waarschijnlijk ook als de psychotherapie begint. Want bij de psychotherapie moet het meer over de achterliggende problemen gaan, en niet over de eetstoornis. Daarvoor is de SVP'er. Great, heb ik veel therapieën in de week. Psychotherapie, de SVP'er, de diëtiste, en af en toe gezinstherapie. Poeh, poeh! Maar het doel heiligt de middelen, zullen we maar zeggen.

Ha, ik heb dit weekend (bijna) het huis voor mij alleen. Paolo werken, vader overal en nergens en mijn moeder is naar Vlieland. Dat is haar jaarlijkse uitje met vriendinnen. Verdient ze nu wel, na alle zorgen. Lekker genieten in het zonnetje, ze hebben een goed weekend uitgekozen!