Evaluatie

Tijd voor een evaluatie.
Ongeveer een jaar geleden begon ik hier met schrijven. En op dinsdag een jaar geleden ging ik weg. Naar Italië. Mijn hoofd zat vol met toekomstdromen, vol met Italiaans, en eigenlijk ook vol met eten. Had iemand in die tijd gezegd dat het anders zou lopen, was ik woest geweest op diegene. Want geloof me, het is gebeurd dat mensen zich zorgen maakten, en die zorgen uitten. Maar ik moest en zou gaan!
Daar had ik een geweldige tijd, voor hoe lang het ook had mogen duren. Zo vaak ben ik door Cividale del Friuli gezworven, ik kan dat stadje dromen. Als iemand het échte Noord-Italië wilt zien, moet die naar Cividale gaan.
Aldus, hoe leuk het ook was, het blijkt dat je niet echt een maand zonder eten kan. Dan wordt je opgehaald. En begint een heel circus aan therapie en medici die over je heen buigen. Wat ook wel nodig was, want het ging steeds slechter. Nog steeds wilde ik mijn eigen gang gaan, net zoals in Italië. Maar die vlieger ging niet op. Hoe harder mijn omgeving aan me ging trekken, hoe slechter het ging. Helaas heb ik nu wel één voordeel ten opzichte van hen: ik herinner me nauwelijks meer iets van de 'oktober-januari'-periode. Zij daarentegen alles.
Een opname was nodig om weer met beide benen op de grond te komen, letterlijk en figuurlijk. Het blijkt dat sommige medici hadden verwacht dat ik meer een ziekenhuisopname nodig had, zo erg was ik er aan toe. Daarom verbaasde het ze nogal dat ik zo snel kon werken, er zo snel uit was. Laten we zeggen dat het mijn valkuil én mijn kracht is: als ik iets wil, ga ik er voor. tot in het uiterste.

Toch gek hoe opeens een jaar kan lopen. Geen Italiaanse zinnen die door mijn hoofd dwarrelen, maar 'hoe voel ik me nou'. Geen Italian lover, maar de zoektocht naar een Hollandse jongen. Geen half-Italiaanse Luisa, maar een levenservaren Luisa. Het was namelijk een wervelend jaar, waarbij een zooi zelfkennis en levenservaring is gevonden, hoewel ik die anders had verwacht te vinden. Eigenlijk valt nog niet helemaal te overzien wat er allemaal deze periode is gebeurd, ook omdat ik er nog midden in zit. Wie weet wat er gaat gebeuren over en maand, een half jaar, een jaar?
Laten we maar het beste hopen. I've come this far, dus wie weet: misschien gaat het op een gegeven moment wel zo goed met me dat ik wel vloeiend Italiaans spreek, dat ik een Italian Lover kan tegenkomen...

Stabilisatiefase!

Ik heb een tijd niet geschreven, dat komt ook onder andere doordat er maar één computer op de afdeling is. Dat is soms best onhandig, want dat kan ik alleen in het weekend mijn mail en mijn blog bijhouden.

Deze week was de weging weer een beetje spannend: als het goed was, zou ik namelijk op mijns treefgewicht kunnen zitten! Toen was het zo ver, ik moest op de weegschaal staan. En ja hoor, een kilo erbij, ik zit nu 7 ons boven mijn streef! Goed, hè? Dit meisje wint het wel van de anorexia, ik heb mede hierdoor nog een boost vechtlust gekregen. En dat terwijl ik al zo'n vechtersbaas tegen de anorexia ben.
Nu was nog de vraag of ik in de laatste fase, de stabilisatiefase mocht. Omdat sommige meisjes die op hun streef zitten niet altijd naar de stabilisatiefase mogen omdat ze daar niet aan toe zijn, was dat wel even spannend. Ik moest het nog op dinsdag vragen aan de sociotherapeut of ik er in zat, en ze zei: 'Oh, dat moet ik even navragen, daar hebben we het niet over gehad'. (...)
Gelukkig kreeg ik al snel het verlossende antwoord: ik zit in de stabilisatiefase! Nu mag ik alles weer: bewegen, corveeën, kamer schoonmaken...
Ik weet nu ook wanneer mijn evaluatie is: op 16 februari. Dan hoop ik te bespreken wat we verder moeten doen in de behandeling. Ik ben namelijk niet helemaal tevreden over Triversum, ik heb het gevoel van het kastje naar de muur gestuurd te worden...