Overschatting

Het is volgens mij menseigen. Iedereen doet het wel eens, in grote of kleine mate. Overschatten. We overschatten van alles: van de Kilimanjaro beklimmen tot onze eigen voetbalteam, van de Elfstedentocht schaatsen tot dat twaalfde biertje drinken. Die gewilde baan krijgen? Natuurlijk krijgen we die! Een vakantie op een tropisch eiland? Sure, die betalen we wel eventjes.
Zeker, (zelf)overschatting kan je een hoop brengen. Het brengt je over je eigen grenzen heen, naar plaatsen of ervaringen waar je nooit van had durven dromen. Als je niet buiten je eigen wereld durft te denken, kom je ook nergens. Toch is er een verschil tussen grenzen-opzoeken en overschatting.
Ik ben bang dat ik deze periode een beetje heb overschat. Bij een zware behandeling nog even vwo-examens erbij, tuurlijk doen we dat wel eventjes. Oké, ik had het goed voorbereid en ik ging er in met een... tamelijk goede lijst (een 7,4 gemiddeld is redelijk netjes, toch?), dit konden we toch wel even doen?

Niet dus.
Gaandeweg de week komt er beetje bij beetje de stress, spanning en vermoeidheid eruit. Ik slaap slecht, mijn hoofd bonkt en ik kan me niet meer concentreren. Iedereen die examens heeft gehad herkent dit wel (behalve mijn broertje natuurlijk, maar die maakte zich zelfs geen zorgen toen hij 3 vijven had). Helaas is het in mijn geval jammer dat ik niet tegen iemand kan spuien thuis, niet een arm om me heen kan vragen, niet een moeder heb die vraagt hoe mijn examens zijn gegaan. En dat breekt op. Op donderdag, een examenvrije dag, kwam alles eruit. Van het voornemen om te leren voor Latijn en Duits, kwam niets. Voor behalve sommige therapieën, wilde ik eigenlijk mijn bed niet uit ('En hoe voel jij je erbij?' Geen idee! Ik voel niets meer!). Want alle therapieën gaan ook gewoon vrolijk door. Er wordt een beetje rekening met je gehouden, maar ze verwachten wel inzet. Pf, op een gegeven moment kan ik dat ook niet meer opbrengen en staar ik leeg voor me uit. Dan ben ik maar weer net zo stoned als in het begin.
Daarom is het heerlijk om nu weer even thuis te zijn. Even geen therapieën of tien-minutengesprekjes. Even weer lekker klein zijn, thuis tot rust komen. En de schade opnemen van afgelopen week. Gelukkig valt die mee: alle drie de vakken (Nederlands, Kunst Algemeen en Duits) zijn in ieder geval een voldoende. Dat geeft toch weer hoop op komende week, hoewel ik dan alle leervakken krijg. Daarom laad ik me dit weekend echter op, haal ik diep adem en spring weer in de drukte. Nog één weekje zelfoverschatting. Dat kan ik wel aan.

stress

Zoals eerder was beschreven, gaat het niet denderend. De wintertijd hakt erin, het weer is grijs en grauw, iedereen heeft het druk.
Het is niet gek dat de stress wordt verhoogd en het in je hoofd minder gaat. Lastig is het zeker. Al helemaal als je er constant aan herinnerd wordt dat je precies een jaar geleden werd opgenomen...
Hoe zetten we deze gedachtegang om in iets anders?
Heel veel gesprekken voeren, met alles en iedereen. Niet altijd even leuk en aardig, maar wel nodig. Met vriendin A, met ouder B, met therapeute C... Allemaal raad, maar waar je zo onderhand in verzuipt in goedbedoelde adviezen.
Toch is er nóg een manier wat werkt: afleiding. Meehelpen met een documentaire over West-Friesland bijvoorbeeld; twee studenten uit Utrecht maken een documentaire over Hoorn en omstreken, en hadden onze hulp nodig.
Maar de beste afleiding was wel op vrijdag, precies een jaar na opname: The Music Night. Een vriendin en ik waren zo gek om te gaan zingen. Ach ja, waarom ook niet. Met Paolo op de gitaar zongen we 'Good Riddance' van Green Day. Twee kleine schattige meisjes die Green Day zongen, apart... Gelukkig waren de reacties wel goed, dat is weer een oppepper voor je zelfvertrouwen.
Is dit dan je kop in het zand steken? Gewoon doorgaan met leuke dingen doen en weinig willen kijken naar de problemen?
Wellicht. Als ik me hier echter goed bij voel, vind ik het niet erg. De drukte waait vanzelf wel voorbij.

regel-stress

Tja, daar sta ik dan. In mijn kamer, die bezaaid is met alles wat ik mee wil nemen. Eindelijk begint het me een beetje door te dringen. Ga ik echt weg? Ik, een 16-jarig meisje uit Hoorn, helemaal alleen naar Italië?
Ja. Ik ga een jaar studeren op een kostschool in het stadje Cividale del Friuli. Mijn familie komt uit dat gebied, dus ik ga al sinds ik een klein meisje ben daar op vakantie. Via een stichting van migranten uit Friuli, kon ik een beurs krijgen om een jaar in Italië te studeren.
En nu zijn de laatste paar weken ingegaan voor mijn vertrek. Ik moet nu alles gaan regelen om niets te vergeten. Het lijkt soms wel of ik mijn hele huis mee wil nemen! En met dat geregel, komt ook wel de nodige stress met zich mee. Dat probeer ik in deze blog van me af te schrijven. Dus stay tuned, in deze komende weken voor mijn vertrek.;)