Overschatting

Het is volgens mij menseigen. Iedereen doet het wel eens, in grote of kleine mate. Overschatten. We overschatten van alles: van de Kilimanjaro beklimmen tot onze eigen voetbalteam, van de Elfstedentocht schaatsen tot dat twaalfde biertje drinken. Die gewilde baan krijgen? Natuurlijk krijgen we die! Een vakantie op een tropisch eiland? Sure, die betalen we wel eventjes.
Zeker, (zelf)overschatting kan je een hoop brengen. Het brengt je over je eigen grenzen heen, naar plaatsen of ervaringen waar je nooit van had durven dromen. Als je niet buiten je eigen wereld durft te denken, kom je ook nergens. Toch is er een verschil tussen grenzen-opzoeken en overschatting.
Ik ben bang dat ik deze periode een beetje heb overschat. Bij een zware behandeling nog even vwo-examens erbij, tuurlijk doen we dat wel eventjes. Oké, ik had het goed voorbereid en ik ging er in met een... tamelijk goede lijst (een 7,4 gemiddeld is redelijk netjes, toch?), dit konden we toch wel even doen?

Niet dus.
Gaandeweg de week komt er beetje bij beetje de stress, spanning en vermoeidheid eruit. Ik slaap slecht, mijn hoofd bonkt en ik kan me niet meer concentreren. Iedereen die examens heeft gehad herkent dit wel (behalve mijn broertje natuurlijk, maar die maakte zich zelfs geen zorgen toen hij 3 vijven had). Helaas is het in mijn geval jammer dat ik niet tegen iemand kan spuien thuis, niet een arm om me heen kan vragen, niet een moeder heb die vraagt hoe mijn examens zijn gegaan. En dat breekt op. Op donderdag, een examenvrije dag, kwam alles eruit. Van het voornemen om te leren voor Latijn en Duits, kwam niets. Voor behalve sommige therapieën, wilde ik eigenlijk mijn bed niet uit ('En hoe voel jij je erbij?' Geen idee! Ik voel niets meer!). Want alle therapieën gaan ook gewoon vrolijk door. Er wordt een beetje rekening met je gehouden, maar ze verwachten wel inzet. Pf, op een gegeven moment kan ik dat ook niet meer opbrengen en staar ik leeg voor me uit. Dan ben ik maar weer net zo stoned als in het begin.
Daarom is het heerlijk om nu weer even thuis te zijn. Even geen therapieën of tien-minutengesprekjes. Even weer lekker klein zijn, thuis tot rust komen. En de schade opnemen van afgelopen week. Gelukkig valt die mee: alle drie de vakken (Nederlands, Kunst Algemeen en Duits) zijn in ieder geval een voldoende. Dat geeft toch weer hoop op komende week, hoewel ik dan alle leervakken krijg. Daarom laad ik me dit weekend echter op, haal ik diep adem en spring weer in de drukte. Nog één weekje zelfoverschatting. Dat kan ik wel aan.

Als het er niet is...

Het is zo cliché, maar daarom juist zo waar: je merkt pas wat waardevol is, als je het mist.
Juist die kleine dingetjes in het normale dagelijkse leven mis ik zo. Naar school fietsen door de kou, thuis komen na een vermoeiende dag, lekker in de zon zitten met een kop thee, wanneer je maar wilt even op bezoek gaan bij vriend A of bellen met vriendin B...
Dat zit er voorlopig niet in. Het zure is dat ik misschien wel nooit meer naar school hoef te fietsen, omdat ik mijn examens waarschijnlijk op Rintveld moet maken. Voortijdig heb ik afscheid moeten nemen van school.

Maar het meest mis ik simpelweg het thuis-zijn. In je eigen vertrouwde omgeving, je eigen bedje, je eigen plek. Het gehele plaatje van vader, moeder, broertje, vrienden. Natuurlijk weet ik ook wel dat het thuis niet langer ging, ik ben met een reden opgenomen. Maar wrang is het wel. Zwaar ook. Naar idem. Om dan toch de moed erin te houden en door te gaan met de behandeling, kost heel veel moeite. Tot nu toe lukt het echter nog steeds om de moed te vinden. Hopelijk lukt het me komende maanden om dat vol te blijven houden.
Het werpt zeker zijn vruchten af, de behandeling. Beloningen, kleine en grote, zijn er. Dat mijn vriend elke woensdag op bezoek komt, is een feestje. Toch weer een stukje thuis, een stukje normale leven, dat komt binnenwandelen in een volstrekt abnormale omgeving. En het is ook gewoon heel gezellig.
Grote beloningen zijn er ook, zo mocht ik dit weekend al iets langer naar huis. Van zaterdagochtend tot zondagavond ben ik weer lekker in mijn vertrouwde omgeving, met eigen spulletjes, eigen hond, eigen mensen om me heen. Lekker weer lachen met vrienden in real life in plaats van over de telefoon, lekker samenzijn met mijn vriend zonder dat we gestoord worden door groepsgenoten, lekker een knuffel scoren van broerlief of vaders. Daar put ik kracht uit, en motivatie om door te zetten voor een goede toekomst. Het is hard werken, zo'n behandeling, maar juist deze dingen zorgen ervoor dat ik het vol kan houden.

Evaluatie

Tijd voor een evaluatie.
Ongeveer een jaar geleden begon ik hier met schrijven. En op dinsdag een jaar geleden ging ik weg. Naar Italië. Mijn hoofd zat vol met toekomstdromen, vol met Italiaans, en eigenlijk ook vol met eten. Had iemand in die tijd gezegd dat het anders zou lopen, was ik woest geweest op diegene. Want geloof me, het is gebeurd dat mensen zich zorgen maakten, en die zorgen uitten. Maar ik moest en zou gaan!
Daar had ik een geweldige tijd, voor hoe lang het ook had mogen duren. Zo vaak ben ik door Cividale del Friuli gezworven, ik kan dat stadje dromen. Als iemand het échte Noord-Italië wilt zien, moet die naar Cividale gaan.
Aldus, hoe leuk het ook was, het blijkt dat je niet echt een maand zonder eten kan. Dan wordt je opgehaald. En begint een heel circus aan therapie en medici die over je heen buigen. Wat ook wel nodig was, want het ging steeds slechter. Nog steeds wilde ik mijn eigen gang gaan, net zoals in Italië. Maar die vlieger ging niet op. Hoe harder mijn omgeving aan me ging trekken, hoe slechter het ging. Helaas heb ik nu wel één voordeel ten opzichte van hen: ik herinner me nauwelijks meer iets van de 'oktober-januari'-periode. Zij daarentegen alles.
Een opname was nodig om weer met beide benen op de grond te komen, letterlijk en figuurlijk. Het blijkt dat sommige medici hadden verwacht dat ik meer een ziekenhuisopname nodig had, zo erg was ik er aan toe. Daarom verbaasde het ze nogal dat ik zo snel kon werken, er zo snel uit was. Laten we zeggen dat het mijn valkuil én mijn kracht is: als ik iets wil, ga ik er voor. tot in het uiterste.

Toch gek hoe opeens een jaar kan lopen. Geen Italiaanse zinnen die door mijn hoofd dwarrelen, maar 'hoe voel ik me nou'. Geen Italian lover, maar de zoektocht naar een Hollandse jongen. Geen half-Italiaanse Luisa, maar een levenservaren Luisa. Het was namelijk een wervelend jaar, waarbij een zooi zelfkennis en levenservaring is gevonden, hoewel ik die anders had verwacht te vinden. Eigenlijk valt nog niet helemaal te overzien wat er allemaal deze periode is gebeurd, ook omdat ik er nog midden in zit. Wie weet wat er gaat gebeuren over en maand, een half jaar, een jaar?
Laten we maar het beste hopen. I've come this far, dus wie weet: misschien gaat het op een gegeven moment wel zo goed met me dat ik wel vloeiend Italiaans spreek, dat ik een Italian Lover kan tegenkomen...

"zware" week

Helaas, deze week was de weging weer spannend. Dat kwam omdat ik afgelopen week in fase drie kwam, en daardoor meer mocht bewegen, maar ook meer mocht eten. Ik kreeg onder andere op mijn eetlijst een "bewegingstussendoortje": dat betekent dat ik een tussendoortje moet nemen, als ik langer dan een halfuur achter elkaar bewoog. Het klinkt simpel, maar dat is het niet. Ik heb namelijk drie keer een halfuur "vrijheid" (verzin maar eens zo'n naam ervoor...)Als ik bijvoorbeeld een uur beweeg, maar daarna geen extra vrijheden opneem, moet ik toch dat tussendoortje nemen. Logica? Waarschijnlijk omdat je toch meer beweegt in een uur dan twee keer een halfuur.

Conclusie van deze week was dat ik teveel ben aangekomen. Heel jammer, want dat betekende dat ik in reservefase drie kwam te zitten. Ik moest weer aan het aanrecht opscheppen, ik moest weer een uur na de maaltijd onder toezicht zijn, en men moest me meer in de gaten houden. Gelukkig werd ik niet in mijn beweging beperkt, omdat ik teveel ben aangekomen. Helaas betekende dit ook dat ik maar 24 uur naar huis mocht, in plaats van 48. Ik schreef een verzoekje om toch het hele weekend naar huis te komen. Gelukkig kon mijn arts mijn argumenten wel begrijpen (heu, werpen de discussies thuis toch hun vruchten af^^), en wilde ze me langer naar huis laten gaan.

Nu ben ik dus vanaf gister 1 uur thuis, tot vanavond na het eten. Ik geniet er zo van. Dat is de fijne kant ervan: je leert meer te genieten van de kleine dingen. Straks lekker met een vriendin Op Zoek Naar Mary Poppins kijken, en vanavond pas terug naar Triversum. Maar daar denken we liever niet aan, dat stellen we zo veel mogelijk uit...