Nog één nachtje...

Nog één nachtje slapen...
En dan ben ik weer een dagje ouder. Zo simpel is het immers. Maar plots is die dag bijzonder omdat ik 19 jaar geleden bedacht dat het wel leuk zou zijn een kijkje op aarde te nemen.
Het is ook belachelijk hoe ik er naar uit kijk. Kom op, het is eigenlijk een simpele zondag waar Gumbleton's stampvol zit, mensen naar Miss Saigon gaan en iedereen verder gaat met hun leven. Waarom voel ik dan als een klein kind de spanning? Zo heftig dat ik nu al verwachtingsvol in slaap val? Dat nieuwsgierig ben wat voor cadeaus ik krijg, ik loop te berekenen wie er allemaal komt, me afvraag of het eten wel in de smaak valt (maar dat heeft ook een andere reden... ^^).
Of de enorme tweestrijd om niet te willen weten wat voor cadeaus je krijgt, maar dat je hier o zo makkelijk achter kan komen door bepaalde mensen (moeders!).
Maar vooral: zondag zie ik iedereen weer. Oh, wat een sentiment, maar het is heel fijn om iedereen bij elkaar te zien. De belangrijkste vrienden, het gezin plus aanhang. We zijn al uitgebreid in het gezin van 6 naar 9 personen, dat zal nog lekker vol worden met Sinterklaas!

En natuurlijk sluiten we het jaar gewoon af met Oud en Nieuw, dus dat sentimentele gedoe bespaar ik jullie voor 3 maanden, maar het is zeker fijn om nu al het afgelopen jaar af te sluiten met mensen die zeer veel voor me betekenen. Dáár gaat het uiteindelijk om met een verjaardag: het met mensen vieren die belangrijk zijn. Hoe cliché. Op naar de 20.

Fijne Feestdagen

Dan is plots de eerste kerstweek voorbijgevlogen!
Natuurlijk bestond niet de hele week uit luieren en relaxen, er moest ook wat gedaan worden. School en Film schreeuwden om de beurt om aandacht. Hoewel je de één hartgrondig probeert te negeren (tentamens? Wat zijn dat?), wil je voor de ander zoveel mogelijk bezig zijn.

Zo hebben we een voetbalscène moeten filmen. Gelukkig is het naar binnen verplaats, het zou niet te doen zijn om met dit weer de hele dag buiten te filmen. Shot voor shot werd alles gefilmd. Het is een goede oefening in geduldigheid, acteren. Onze dialoog zou als laatste komen, zodat alle figuranten naar huis konden. Dan moet je echter eerst nog de hele dag wachten. Je ontpopt je maar als cateringjuffrouw, als making of-filmer, als licht-vasthouder. Alles om maar bezig te zijn. En dan blijkt dat er niet genoeg tijd meer is voor de dialoog. Volgende keer beter.
Ondertussen schreeuwt school nog steeds. De tentamens komen eraan, het PWS moet af, er moet meer gebeuren dan alleen maar leuke dingen. Dus terwijl iedereen beneden kerst viert, moet er op eerste kerstdag toch wat aan latijn en wiskunde gedaan worden. Het Vergilius nooit van kerst gehoord? Wat heeft differentiëren met de Heer te maken?
Helemaal niets, dus uiteindelijk moet er toch aandacht aan kerst worden besteed. Door bijvoorbeeld met de familie urenlang te kletsen aan tafel. Urenlang praten, lachen, discussiëren. En met de vier kinderen liedjes spelen! Voor het eerst hebben we met z'n allen gezongen. Paolo achter de gitaar, Fiorenza achter de piano en iedereen zingen. En het klonk best aardig. Dát is de kerstgedachte: samenzijn met familie. Gezelligheid. Geborgenheid. Samenhorigheid. Fijne feestdagen!

Back

Petje af, zullen we maar zeggen. Zes totaal verschillende karakters in één piepklein huis. Gezellig? Ja! Zonder slag of stoot? Nou...

Wat wil je ook met één ieniemienie-prius 16 uur naar Italië rijden? De een met een gitaar tussen zijn benen, de ander met een zak broodjes en nog een met een kussen (probeert te slapen?). Hoera, het is weer als vanouds. Gelijk kreeg ik flashbacks van een 9-jarige: met z'n allen op de achterbank, nauwelijks ruimte om te ademen. Dat is echter wel het vakantie gevoel.
Het kleine schattige huisje is nu niet groot genoeg om deze familie te vestigen. Ja, er kunnen acht mensen in, en ja het is ook heel goed te doen. Maar we hebben er wel een handje van om op elkaars lip te zitten. De een is fel, de ander kruipt in het slachtoffer rol. En met veel plezier wisselen we deze rollen af. Ach, we kunnen ook zeggen dat dit bij een normaal gezin hoort. Moesten we maar enig kind zijn. Moesten we maar wees zijn. Als enig kind krijg jij altijd de schuld. Als wees kan je geen ouderliefde krijgen. En vredelievende broers en zussen? Och, dat zijn we ook wel, maar niet zo vaak als we willen.

Toch waren er ook heel gezellige dagen. De dochters en moeder gaan naar markten, bijvoorbeeld. En zoals altijd komen we Nederlanders tegen op het terras! Veel emigranten zijn naar Nederland gegaan, de (klein)kinderen keren terug naar hun 'roots'. Had ik weinig oog voor, mijn aandacht werd afgeleid door eh... anderen. Tja, je bent toch in bella Italia, hè.
Ook was het hard werken; het huisje was nog lang niet klaar. Ik ben weer mannelijk geweest (heb nachtkastjes in elkaar gezet), en ook heel vrouwelijk (gepoetst!). Maar het leukste was wel de fietsen ophalen. We hadden fietsen gekocht, maar hoe moet je die nou vervoeren als 11 kilometer verderop je huis is? Gewoon, fietsen! Een heerlijk tochtje, echt een aanrader om te doen als je in Italië bent.
Kortom, een week met leuke dingen. Toch is een week goed: niet te kort en niet te lang. De terugreis was hetzelfde als de heenreis, behalve dat iedereen nog meer gaar en moe was, wat nog meer irritatie opleverden. Dan is het wel heel lekker om thuis op je eigen bed te storten en te genieten van geen enkel geluid om je heen. Geen zussen. Geen ouders. Zelfs geen getjirp van vogels. Das dan wel weer jammer.

Twee keer afscheid

Nog maar twee weken. Twee weken en dan ga ik echt weg. Afgelopen weekend heb ik ook wel gemerkt dat het echt dichterbij komt: op zaterdag kwam de familie voor mijn afscheid en op zondag had ik mijn laatste werkdag.
Er kwam niet zoveel familie als verwacht, omdat veel mensen nog steeds op vakantie waren (tja, dat krijg je met familie uit het Zuiden). Ik miste mijn nichtje wel, want nu zat ik alleen met die oude mensen. Nou ja, alleen... Ik heb altijd mijn broertje en zussen nog. Bij de koffie werden we echt overladen met cadeau's, dus ik voel me nu al jarig. We vergeten even het feit dat ik pas over een maand jarig ben.;) Ik merkte wel dat de spanning bij mij er al goed in zit, want de hele dag kon ik niet stilzitten. Hapjes hier, drankjes daar, zit iemand niet teveel in de zon? Het voelde alsof ik toen al aan het werk was, in plaats van de dag erna. Uiteindelijk hebben ze me maar in een stoel gezet en mocht ik me niet meer veroeren, maar dat werkte ook al niet bij mij. Mijn oom vroeg me nog of ik een afscheidsfeest zou geven, en of ik dan ook zo zou zijn. Tja, waarschijnlijk ben ik dan ook zo panisch bezig.;) Hij kon trouwens niet geloven dat ik ongeveer 40 mensen had uitgenodigd. "Heb je zoveel vrienden dan?" Dankjewel, lekker veel vertrouwen.;) Natuurlijk weet ik niet óf er 40 mensen komen, omdat ik nog niet van iedereen bericht heb...

Die zondag had ik mijn laatste werkdag bij Gumbleton's Tearoom (http://www.gumbleton.nl/ jaja, ff reclame maken:P). Thank god was het lekker druk, zodat we de hele dag bezig waren. We hadden niet alleen grote groepen die gingen high teaen, maar door het zonnige weer kwamen ook veel passanten. Toen we tegen zessen gingen opruimen liet ik voor het eerst in mijn Gumbleton's carriere een kopje kapot vallen. Op mijn laatste werkdag! Dankjewel, Wet van Murphy! Maar ze hebben me het vergeven en als afscheid kreeg ik een grote doos vol thees mee. Ik ben echt verwend de laatste dagen! Wel heb ik moeten beloven om met kerst even terug te komen, dus dan drink ik daar met plezier een kopje thee.;)