Opname

Een opname is iets ingrijpends, alsof je in een totaal verschillende wereld terecht bent gekomen. Je mag niets, je kan niets, het gaat enkel om het ziek-zijn. En dat is knap frustrerend, want ik ben meer dan alleen een ziek persoon.
Woensdag was het zo ver, op die dag stapte ik in de wereld van eten en niet-eten. Eerste werd ik gewogen en werd er een lichamelijk onderzoek gedaan. Mijn hart blijkt traag te stromen en het bloed viel nauwelijks te prikken doordat ik zo koud was. Daarna hadden we een opnamegesprek, waarin werd verteld wat we konden verwachten bij een opname. Ze vertelden onder andere dat ik in de somatische fase kom te zitten. Dat betekent dat ik heel weinig mag en kan. Al snel was het tijd voor de lunch en moest ik afscheid nemen van mijn ouders. Het was moeilijk om dat te doen, want nu betekende het dat ik echt in mijn eentje moet vechten tegen de stoornis.
En vechten mocht ik gelijk, want de lunch was een strijd met mezelf. Met veel pijn en moeite was het wel eentje die ik heb kunnen winnen. Zo gaat tot nu toe elke dag, elke hap is een strijd. Maar wel eentje die ik steeds makkelijker hoop te winnen.
Hoe ziet een dag eruit van een meisje in de somatische fase?
Tot 7 uur moet je in bed blijven liggen, dan komen ze langs voor bloeddrukcontroles en temperatuurmeten. Die controles zijn van mij aan de lage kant, maar niet schrikbarend. Dan wordt je gewogen en mag je je aankleden. Om 8 uur hebben we ontbijt en van half 9 tot half 10 hebben we huiskameruur. In dat uur mag je niks, moet je zitten en lezen in de huiskamer, om te voorkomen dat je veel gaat bewegen na het eten. We beginnen de dag met de dagopening, waar iedereen verteld hoe zij zich voelt. Daarna kan je naar school of heb je therapie, en om half 11 hebben we tussendoortje. Dan hebben we om kwart over 12 de lunch, met daarna weer een huiskameruur. 's Middags hebben we twee tussendoormomenten en om half 5 de dagsluiting. Dat is hetzelfde als de dagopenin. Om 6 uur eten we. Meestal heb je ondertussen school en/of therapie, maar tot nu toe heb ik nauwelijks therapie. Twee keer per week komen mensen van school langs op de afdeling, zodat ik wel iets aan mijn examens kan doen.
Het draait vooral om eten en rusten deze dagen. Aansterken. Beter worden. En hopen op een betere toekomst. Steun is altijd welkom, vandaar hier het adres:
Rintveld, t.n.v. Luisa de Heer
Oude Arnhemseweg 260
3705 BK Zeist

Baksteen

Opname. Om maar even met de deur in huis te vallen.
Voor sommige zou dit als een baksteen uit de lucht kunnen vallen, voor anderen is dit een bevestigd vermoeden.
Het gaat namelijk al een tijdje niet zo lekker thuis. Het eten gaat moeilijker, de ruzies lopen op. Zelfs een break in Noordwijk helpt niet om uit de sleur te komen. Sterker nog, het heeft de situatie juist verslechterd. Begrijp me goed, het was geweldig om er uit te zijn, maar het niet-eten daar smaakte naar meer. En dat valt niet meer te stoppen.
Daarom had ik afgelopen week een intake bij Rintveld, een gespecialiseerde kliniek in eetstoornissen. Het ligt helemaal in Verweggistan, oftewel Zeist. Bij de intake hebben we vooral gepraat over hoe ik er nu in zit (niet goed) en wat ik verwacht van Rintveld. Welke behandeling zou het beste bij me passen? Het best is waarschijnlijk een opname. Helaas duurt het twee tot drie maanden voor ik daar terecht kan voor een opname, zeiden ze. Dat duurt te lang. Wat moeten we dan? We gingen al kijken naar andere, minder gespecialiseerde klinieken die een minder lange wachttijd hebben, maar dat was ook niet ideaal.
Toen kwam het verlossende telefoontje.
Ze hadden een crisisbed voor me. Voor volgende week.
Opeens staat het leven van mij en de omgeving op z'n kop. Binnen een week kan ik daar terecht op het crisisbed, wat betekent dat ik halsoverkop word opgenomen. Hoe het daar precies in z'n werk gaat, wat de bezoekuren zijn en wat er daar van me verwacht wordt, weet ik niet. Het enige wat ik weet is dat dit nodig is. Thuis gaat het niet meer. Dan maar een opname om écht aan mezelf te kunnen werken.

Evaluatie

Tijd voor een evaluatie.
Ongeveer een jaar geleden begon ik hier met schrijven. En op dinsdag een jaar geleden ging ik weg. Naar Italië. Mijn hoofd zat vol met toekomstdromen, vol met Italiaans, en eigenlijk ook vol met eten. Had iemand in die tijd gezegd dat het anders zou lopen, was ik woest geweest op diegene. Want geloof me, het is gebeurd dat mensen zich zorgen maakten, en die zorgen uitten. Maar ik moest en zou gaan!
Daar had ik een geweldige tijd, voor hoe lang het ook had mogen duren. Zo vaak ben ik door Cividale del Friuli gezworven, ik kan dat stadje dromen. Als iemand het échte Noord-Italië wilt zien, moet die naar Cividale gaan.
Aldus, hoe leuk het ook was, het blijkt dat je niet echt een maand zonder eten kan. Dan wordt je opgehaald. En begint een heel circus aan therapie en medici die over je heen buigen. Wat ook wel nodig was, want het ging steeds slechter. Nog steeds wilde ik mijn eigen gang gaan, net zoals in Italië. Maar die vlieger ging niet op. Hoe harder mijn omgeving aan me ging trekken, hoe slechter het ging. Helaas heb ik nu wel één voordeel ten opzichte van hen: ik herinner me nauwelijks meer iets van de 'oktober-januari'-periode. Zij daarentegen alles.
Een opname was nodig om weer met beide benen op de grond te komen, letterlijk en figuurlijk. Het blijkt dat sommige medici hadden verwacht dat ik meer een ziekenhuisopname nodig had, zo erg was ik er aan toe. Daarom verbaasde het ze nogal dat ik zo snel kon werken, er zo snel uit was. Laten we zeggen dat het mijn valkuil én mijn kracht is: als ik iets wil, ga ik er voor. tot in het uiterste.

Toch gek hoe opeens een jaar kan lopen. Geen Italiaanse zinnen die door mijn hoofd dwarrelen, maar 'hoe voel ik me nou'. Geen Italian lover, maar de zoektocht naar een Hollandse jongen. Geen half-Italiaanse Luisa, maar een levenservaren Luisa. Het was namelijk een wervelend jaar, waarbij een zooi zelfkennis en levenservaring is gevonden, hoewel ik die anders had verwacht te vinden. Eigenlijk valt nog niet helemaal te overzien wat er allemaal deze periode is gebeurd, ook omdat ik er nog midden in zit. Wie weet wat er gaat gebeuren over en maand, een half jaar, een jaar?
Laten we maar het beste hopen. I've come this far, dus wie weet: misschien gaat het op een gegeven moment wel zo goed met me dat ik wel vloeiend Italiaans spreek, dat ik een Italian Lover kan tegenkomen...