Evaluatie

Tijd voor een evaluatie.
Ongeveer een jaar geleden begon ik hier met schrijven. En op dinsdag een jaar geleden ging ik weg. Naar Italië. Mijn hoofd zat vol met toekomstdromen, vol met Italiaans, en eigenlijk ook vol met eten. Had iemand in die tijd gezegd dat het anders zou lopen, was ik woest geweest op diegene. Want geloof me, het is gebeurd dat mensen zich zorgen maakten, en die zorgen uitten. Maar ik moest en zou gaan!
Daar had ik een geweldige tijd, voor hoe lang het ook had mogen duren. Zo vaak ben ik door Cividale del Friuli gezworven, ik kan dat stadje dromen. Als iemand het échte Noord-Italië wilt zien, moet die naar Cividale gaan.
Aldus, hoe leuk het ook was, het blijkt dat je niet echt een maand zonder eten kan. Dan wordt je opgehaald. En begint een heel circus aan therapie en medici die over je heen buigen. Wat ook wel nodig was, want het ging steeds slechter. Nog steeds wilde ik mijn eigen gang gaan, net zoals in Italië. Maar die vlieger ging niet op. Hoe harder mijn omgeving aan me ging trekken, hoe slechter het ging. Helaas heb ik nu wel één voordeel ten opzichte van hen: ik herinner me nauwelijks meer iets van de 'oktober-januari'-periode. Zij daarentegen alles.
Een opname was nodig om weer met beide benen op de grond te komen, letterlijk en figuurlijk. Het blijkt dat sommige medici hadden verwacht dat ik meer een ziekenhuisopname nodig had, zo erg was ik er aan toe. Daarom verbaasde het ze nogal dat ik zo snel kon werken, er zo snel uit was. Laten we zeggen dat het mijn valkuil én mijn kracht is: als ik iets wil, ga ik er voor. tot in het uiterste.

Toch gek hoe opeens een jaar kan lopen. Geen Italiaanse zinnen die door mijn hoofd dwarrelen, maar 'hoe voel ik me nou'. Geen Italian lover, maar de zoektocht naar een Hollandse jongen. Geen half-Italiaanse Luisa, maar een levenservaren Luisa. Het was namelijk een wervelend jaar, waarbij een zooi zelfkennis en levenservaring is gevonden, hoewel ik die anders had verwacht te vinden. Eigenlijk valt nog niet helemaal te overzien wat er allemaal deze periode is gebeurd, ook omdat ik er nog midden in zit. Wie weet wat er gaat gebeuren over en maand, een half jaar, een jaar?
Laten we maar het beste hopen. I've come this far, dus wie weet: misschien gaat het op een gegeven moment wel zo goed met me dat ik wel vloeiend Italiaans spreek, dat ik een Italian Lover kan tegenkomen...

Evaluatie. Omg.

Evaluatie. Oh god. Ik was de hele week aan het zenuwen voor dinsdag, want ik wist niet wat eruit zou komen. Met mijn ouders had ik afgesproken dat we willen afbouwen naar ontslag. Dat willen we in ongeveer 6 weken doen. Ik voel me namelijk sterk genoeg om nu thuis aan de slag te gaan, met behulp van therapiën hier bij de GGZ.
Van mijn mentor Anneliese wist ik dat ze mij de kans gunde om het ook thuis te doen, maar van mijn creatief therapeut hoorde ik dat hij vindt dat ik nog veel moet leren, dus dat ik moet blijven. Meningen verdeeld. Spannend.

Eindelijk was het zover, het was dinsdag. Eerst moest ik mijn evaluatie voorlezen, hoe ik vond dat het gaat. Mijn ouders moesten erop reageren, maar zij hadden allang het verhaal gelezen, dus het kwam niet als een verrassing. Mijn ouders moesten ook hun evaluatie vertellen en ik moest erop reageren. Hetzelfde verhaal. Toen kwam het spannende gedeelte: wat zou er uit de vergadering naar voren zijn gekomen. De arts vertelde dat iedereen vond dat ik heel hard werk, dat het bewonderingswaardig is wat voor een ontwikkeling ik heb gemaakt. MAAR... (oh god, dacht ik, nu gaat ze zeggen dat ik moet blijven) ik moet nog veel leren. DUH, dat wil en moet ik ook, maar ik ben sterk genoeg om thuis te leren. Gelukkig bleef ik stil en ze vertelde verder. Ze zien het zitten dat ik met onstlag kan. Oh God! Rond pasen (op 2 april) mag ik met ontslag. Helaas moeten mijn ouders nog dingen regelen voor het huisje in Italië, dus gaan zij al op witte donderdag rijden. Ik ga dus waarschijnlijk wat eerder met ontslag.

Nu moet ik niet vergeten dat thuis het heel hard bikkelen wordt, en dat ik keihard moet blijven werken. Daarom vind ik het ook heel spannend. Maar ik heb er zin in!

Week zoveel

Maandag had ik weer voor het eerst in twee weken mijn weging. Dat is op zich wel fijn, want dan is de spanning er een beetje af. Toch was ik wel benieuwd wat die cijfertjes nu weer zouden zeggen...
Nou, die cijfertjes zeiden dat ik weer was aangekomen. Ik zit nu een kilo teveel boven mijn streefgewicht, en dat mag ook niet. Ze zijn dan bang dat je doorslaat naar de andere kant, naar Binge Eating Disorder. Gelukkig waren mijn ouders wel blij, want die vinden mijn streef redelijk laag. Ik was er minder blij mee, want ik was als de dood voor consequenties. Wat als ik weer in het faseplan moest worden teruggezet?

Gelukkig kreeg ik op dinsdag tijdens spreekuur te horen dat er geen consequenties aan vastzitten, maar dat ik wel moet oppassen. Het blijkt zeldzaam te zijn dat iemand teveel boven d'r streef zit, meestal is het te weinig. Fijn, ben ik ook weer eens apart. Nu heb ik met de diëtiste afgesproken dat ik minder mag eten en dat ik een sport moet zoeken. Tai Chi misschien?

Volgende week heb ik mijn evaluatie, en ik ben benieuwd wat men gaat zeggen. Nee, niet benieuwd: zenuwachtig! Mijn mentor Anneliese heeft haar evaluatie over mij al geschreven, en zij zei dat ik de kans verdien om het thuis te proberen. Dat is ook wat ik wil, ik voel me nu sterk genoeg. Maar de creatief therapeut vindt dat ik nog veel moet leren, dus hij zegt dat ik nog even moet blijven. Ok, ik moet nog veel leren, maar dat kan ook thuis. Kortom, ik ben erg benieuwd...

Stabilisatiefase!

Ik heb een tijd niet geschreven, dat komt ook onder andere doordat er maar één computer op de afdeling is. Dat is soms best onhandig, want dat kan ik alleen in het weekend mijn mail en mijn blog bijhouden.

Deze week was de weging weer een beetje spannend: als het goed was, zou ik namelijk op mijns treefgewicht kunnen zitten! Toen was het zo ver, ik moest op de weegschaal staan. En ja hoor, een kilo erbij, ik zit nu 7 ons boven mijn streef! Goed, hè? Dit meisje wint het wel van de anorexia, ik heb mede hierdoor nog een boost vechtlust gekregen. En dat terwijl ik al zo'n vechtersbaas tegen de anorexia ben.
Nu was nog de vraag of ik in de laatste fase, de stabilisatiefase mocht. Omdat sommige meisjes die op hun streef zitten niet altijd naar de stabilisatiefase mogen omdat ze daar niet aan toe zijn, was dat wel even spannend. Ik moest het nog op dinsdag vragen aan de sociotherapeut of ik er in zat, en ze zei: 'Oh, dat moet ik even navragen, daar hebben we het niet over gehad'. (...)
Gelukkig kreeg ik al snel het verlossende antwoord: ik zit in de stabilisatiefase! Nu mag ik alles weer: bewegen, corveeën, kamer schoonmaken...
Ik weet nu ook wanneer mijn evaluatie is: op 16 februari. Dan hoop ik te bespreken wat we verder moeten doen in de behandeling. Ik ben namelijk niet helemaal tevreden over Triversum, ik heb het gevoel van het kastje naar de muur gestuurd te worden...