Een blaadje in de wind. Voorzichtig zweef ik net zo van droom naar doel. Ik fladder van vrienden, thuis, naar veel verder. Net zo dwaal ik tussen alle meningen door, om mijn eigen proberen te vinden.
Lange tijd was het namelijk mijn mening om hier niet meer te schrijven. Het was niet nodig, want wat gebeurde er nog wat schrijvenswaardig was? Geen nare ervaringen meer, geen enorme gebeurtenissen die ik meemaak, of grootse en meeslepende avonturen op de planning. Alleen het alledaagse, wat voor mij soms een grote uitdaging is, maar niet bepaald bijzonder. Op den duur begonnen al die kabbelende stukjes me behoorlijk de keel uit te hangen. Van de een op de andere dag besloot ik verder te fladderen.
Het schrijven heb ik nooit opgegeven, dat is een verslaving geworden. Spelen met woorden valt er bij mij niet uit te krijgen, maar nu kregen de losse blaadjes er van langs in plaats van leeg getyp op de digitale snelweg.
Totdat steeds meer mensen riepen dat ze de regelmatige blogs wel misten. Juist de kabbelende stukjes bevielen zo goed. Misschien hadden ze wel gelijk, ik werd overtuigd. Dat goochelen met woorden begon ik ook te missen. Veel meer dingen zijn schrijvenswaardig dan grote avonturen. Ook over bijzondere mensen in de trein mag er verwonderd worden, of de jacht naar een goede studie. Of over de blaadjes in de wind.
woensdag 25 januari 2012
zaterdag 17 september 2011
Nog één nachtje...
Nog één nachtje slapen...
En dan ben ik weer een dagje ouder. Zo simpel is het immers. Maar plots is die dag bijzonder omdat ik 19 jaar geleden bedacht dat het wel leuk zou zijn een kijkje op aarde te nemen.
Het is ook belachelijk hoe ik er naar uit kijk. Kom op, het is eigenlijk een simpele zondag waar Gumbleton's stampvol zit, mensen naar Miss Saigon gaan en iedereen verder gaat met hun leven. Waarom voel ik dan als een klein kind de spanning? Zo heftig dat ik nu al verwachtingsvol in slaap val? Dat nieuwsgierig ben wat voor cadeaus ik krijg, ik loop te berekenen wie er allemaal komt, me afvraag of het eten wel in de smaak valt (maar dat heeft ook een andere reden... ^^).
Of de enorme tweestrijd om niet te willen weten wat voor cadeaus je krijgt, maar dat je hier o zo makkelijk achter kan komen door bepaalde mensen (moeders!).
Maar vooral: zondag zie ik iedereen weer. Oh, wat een sentiment, maar het is heel fijn om iedereen bij elkaar te zien. De belangrijkste vrienden, het gezin plus aanhang. We zijn al uitgebreid in het gezin van 6 naar 9 personen, dat zal nog lekker vol worden met Sinterklaas!
En natuurlijk sluiten we het jaar gewoon af met Oud en Nieuw, dus dat sentimentele gedoe bespaar ik jullie voor 3 maanden, maar het is zeker fijn om nu al het afgelopen jaar af te sluiten met mensen die zeer veel voor me betekenen. Dáár gaat het uiteindelijk om met een verjaardag: het met mensen vieren die belangrijk zijn. Hoe cliché. Op naar de 20.
En dan ben ik weer een dagje ouder. Zo simpel is het immers. Maar plots is die dag bijzonder omdat ik 19 jaar geleden bedacht dat het wel leuk zou zijn een kijkje op aarde te nemen.
Het is ook belachelijk hoe ik er naar uit kijk. Kom op, het is eigenlijk een simpele zondag waar Gumbleton's stampvol zit, mensen naar Miss Saigon gaan en iedereen verder gaat met hun leven. Waarom voel ik dan als een klein kind de spanning? Zo heftig dat ik nu al verwachtingsvol in slaap val? Dat nieuwsgierig ben wat voor cadeaus ik krijg, ik loop te berekenen wie er allemaal komt, me afvraag of het eten wel in de smaak valt (maar dat heeft ook een andere reden... ^^).
Of de enorme tweestrijd om niet te willen weten wat voor cadeaus je krijgt, maar dat je hier o zo makkelijk achter kan komen door bepaalde mensen (moeders!).
Maar vooral: zondag zie ik iedereen weer. Oh, wat een sentiment, maar het is heel fijn om iedereen bij elkaar te zien. De belangrijkste vrienden, het gezin plus aanhang. We zijn al uitgebreid in het gezin van 6 naar 9 personen, dat zal nog lekker vol worden met Sinterklaas!
En natuurlijk sluiten we het jaar gewoon af met Oud en Nieuw, dus dat sentimentele gedoe bespaar ik jullie voor 3 maanden, maar het is zeker fijn om nu al het afgelopen jaar af te sluiten met mensen die zeer veel voor me betekenen. Dáár gaat het uiteindelijk om met een verjaardag: het met mensen vieren die belangrijk zijn. Hoe cliché. Op naar de 20.
zaterdag 10 september 2011
Wikken en wegen
Ik ben een geboren twijfelaar, en met mij vele anderen. Zeker in het gezin kunnen we alles redeneren en analyseren, tot we een ons wegen. Gelukkig bestaan er nog de heren in huis met een alles-of-niets-mentaliteit, wat alles meer in balans brengt. Ook erg vermoeiend, hoor, daar niet van. Dan wordt er tegen mij gezegd dat ik alles zo zwart-wit bekijk, maar ik heb het niet van een vreemde!
Slapeloze nachten door gepieker zijn mij niet vreemd. Waarom is het toch altijd om twee uur 's nachts dat de wereld veel groter en enger lijkt dan hij werkelijk is? Gelukkig komt er altijd een morgen als de vogeltjes weer beginnen te fluiten.
En nu, nu wik en weeg en pieker ik al weken: zal ik een laatste week vakantie meepakken of niet? Ik hoor iedereen denken: waar doet ze moeilijk over? Ik doe moeilijk over de dagbehandeling en het werk waar ik op korte termijn vrij voor moet regelen. Ik doe moeilijk over het in mijn eentje vliegen, en ik doe toch een beetje moeilijk over het eten daar. Het is toch een andere structuur en ander eten.
Nee, de knoop is doorgehakt. Al deze afwegingen wegen minder zwaar dan het verlangen om even weg te zijn, weer in Italië te zijn en even vakantie hebben. Maandag 26 september vlieg ik, op naar het laatste beetje zon van het jaar.
Slapeloze nachten door gepieker zijn mij niet vreemd. Waarom is het toch altijd om twee uur 's nachts dat de wereld veel groter en enger lijkt dan hij werkelijk is? Gelukkig komt er altijd een morgen als de vogeltjes weer beginnen te fluiten.
En nu, nu wik en weeg en pieker ik al weken: zal ik een laatste week vakantie meepakken of niet? Ik hoor iedereen denken: waar doet ze moeilijk over? Ik doe moeilijk over de dagbehandeling en het werk waar ik op korte termijn vrij voor moet regelen. Ik doe moeilijk over het in mijn eentje vliegen, en ik doe toch een beetje moeilijk over het eten daar. Het is toch een andere structuur en ander eten.
Nee, de knoop is doorgehakt. Al deze afwegingen wegen minder zwaar dan het verlangen om even weg te zijn, weer in Italië te zijn en even vakantie hebben. Maandag 26 september vlieg ik, op naar het laatste beetje zon van het jaar.
zondag 4 september 2011
Uit en thuis
Voor ik met ontslag ging, dacht ik dat ik heerlijk thuis kon zitten: kopje thee erbij, nieuwe naaiprojecten en 's avonds naar vriend A of vriendin B. Tot rust komen na een turbulent jaar, bedenken wat ik verder wil en vooral: weer zin hebben in het leven.
Nee hoor, niet bepaald. Zeker dat ik weer zin heb in het leven, ik doe alles behalve stilzitten. Natuurlijk ben ik twee dagen onderweg naar Zeist, gaan we nog naar Groningen op en neer en is Brabant ook geliefd om te bezoeken. De NS verdient stevig aan me.
Misschien ben ik nu nog heel erg gematst doordat ik in de zomertijd heb gereden. Zouden de horrorverhalen van 2 uur niet kunnen staan in de trein toch fabels zijn? Of moet ik me voorbereiden op het ergste? Gelukkig vind ik treinreizen nu nog heerlijk. Haken, lezen, naar buiten staren (hoewel je dat echt wel hebt gezien als je twee keer per week op en neer gaat...). Misschien verandert dat als ik met zere voetjes naar buiten strompel, om verdrukt te worden door mensen die toevallig allemaal dezelfde bus moeten hebben...
Zelfs thuis vlieg ik door, om iedereen nog te spreken voor ze gaan studeren/werken/verder uit hun neus eten. Nog even de sociale banden aanhalen voor ze geen tijd hebben, voor ze naar Australië gaan. Afscheid nemen van vrienden die op kamers gaan, of mijn nicht die een jaar weggaat.
Kriskras het land door, fladder ik rond. Het is heerlijk om dat weer te kunnen, om weer banden aan te halen en mensen te zien. Ook ga ik net zo lang door tot ik met een verkouden hoofd de wereld rondhuppel en ik hoestend mijn gang ga. Op tijd rustnemen? Belachelijk.
Nee hoor, niet bepaald. Zeker dat ik weer zin heb in het leven, ik doe alles behalve stilzitten. Natuurlijk ben ik twee dagen onderweg naar Zeist, gaan we nog naar Groningen op en neer en is Brabant ook geliefd om te bezoeken. De NS verdient stevig aan me.
Misschien ben ik nu nog heel erg gematst doordat ik in de zomertijd heb gereden. Zouden de horrorverhalen van 2 uur niet kunnen staan in de trein toch fabels zijn? Of moet ik me voorbereiden op het ergste? Gelukkig vind ik treinreizen nu nog heerlijk. Haken, lezen, naar buiten staren (hoewel je dat echt wel hebt gezien als je twee keer per week op en neer gaat...). Misschien verandert dat als ik met zere voetjes naar buiten strompel, om verdrukt te worden door mensen die toevallig allemaal dezelfde bus moeten hebben...
Zelfs thuis vlieg ik door, om iedereen nog te spreken voor ze gaan studeren/werken/verder uit hun neus eten. Nog even de sociale banden aanhalen voor ze geen tijd hebben, voor ze naar Australië gaan. Afscheid nemen van vrienden die op kamers gaan, of mijn nicht die een jaar weggaat.
Kriskras het land door, fladder ik rond. Het is heerlijk om dat weer te kunnen, om weer banden aan te halen en mensen te zien. Ook ga ik net zo lang door tot ik met een verkouden hoofd de wereld rondhuppel en ik hoestend mijn gang ga. Op tijd rustnemen? Belachelijk.
dinsdag 23 augustus 2011
Laagland
Waar moet je beginnen als alle beelden nog tollen in je hoofd en de muziek meedraait? Wat zijn de hoogtepunten als elk uur een feestje was?
Donderdag begon al goed, de (party)tenten stonden net op tijd voor de hoosbui losbarstte. Ook de buren hadden dat door en kwamen even bij ons schuilen. Dat "even" werd de hele avond. Het zette de toon voor het hele festival: iedereen praat met iedereen, het is elkaars feest. Ook al begon het pas op vrijdag, donderdag zat de sfeer er al goed in.
Om te moeten kiezen uit de vele hoogtepunten is haast onmogelijk, maar ik probeer het zeker. Vrijdag was het Rise Against, vuige punk. Oftewel: moshen (of voor de leek: duwen en trekken op muziek). Dit kleine, blonde meisje springt er gewoon in en doet mee. Paolo vonden me manisch, ik had de tijd van mijn leven. Pijnlijk? Nauwelijks, daar was ik te snel voor. Aan het einde kwamen jongens naar me toe die bewondering voor me hadden. Toch leuk voor je stoerheids-imago.
Al van te voren zou zaterdag top worden, al was het al alleen maar vanwege Flogging Molly zou komen. We stonden vooraan en dat was het wachten waard: geweldig uitzicht en twee keer gefilmd.
Om de andere kant van onze muziekliefde te voeden, gingen alle meiden naar Agnes Obel, een pianomeisje à la Tori Amos. Je kon een speld horen vallen in de tent tijdens Riverside, dat werd beloond met een minutenlang applaus tot ze er van bloosde.
Er waren zoveel bijzondere dingen: gekke mensen, straattheater, een skippyballenbak, cabaret, een klassiek concert in de grootste tent, een filmpremière (waarbij elke gebeurtenis de hele tent meeschreeuwde).
Het is maar goed dat ik nu de tijd heb om even uit te brakken voor ik weer verder ga. Er is zoveel gebeurd en nog meer indrukken te beleven. Ik voelde me normaal, het is een mooi sluitstuk van een heftig jaar. Iets om op terug te kijken, op te teren en me volgend jaar weer op te verheugen.
Donderdag begon al goed, de (party)tenten stonden net op tijd voor de hoosbui losbarstte. Ook de buren hadden dat door en kwamen even bij ons schuilen. Dat "even" werd de hele avond. Het zette de toon voor het hele festival: iedereen praat met iedereen, het is elkaars feest. Ook al begon het pas op vrijdag, donderdag zat de sfeer er al goed in.
Om te moeten kiezen uit de vele hoogtepunten is haast onmogelijk, maar ik probeer het zeker. Vrijdag was het Rise Against, vuige punk. Oftewel: moshen (of voor de leek: duwen en trekken op muziek). Dit kleine, blonde meisje springt er gewoon in en doet mee. Paolo vonden me manisch, ik had de tijd van mijn leven. Pijnlijk? Nauwelijks, daar was ik te snel voor. Aan het einde kwamen jongens naar me toe die bewondering voor me hadden. Toch leuk voor je stoerheids-imago.
Al van te voren zou zaterdag top worden, al was het al alleen maar vanwege Flogging Molly zou komen. We stonden vooraan en dat was het wachten waard: geweldig uitzicht en twee keer gefilmd.
Om de andere kant van onze muziekliefde te voeden, gingen alle meiden naar Agnes Obel, een pianomeisje à la Tori Amos. Je kon een speld horen vallen in de tent tijdens Riverside, dat werd beloond met een minutenlang applaus tot ze er van bloosde.
Er waren zoveel bijzondere dingen: gekke mensen, straattheater, een skippyballenbak, cabaret, een klassiek concert in de grootste tent, een filmpremière (waarbij elke gebeurtenis de hele tent meeschreeuwde).
Het is maar goed dat ik nu de tijd heb om even uit te brakken voor ik weer verder ga. Er is zoveel gebeurd en nog meer indrukken te beleven. Ik voelde me normaal, het is een mooi sluitstuk van een heftig jaar. Iets om op terug te kijken, op te teren en me volgend jaar weer op te verheugen.
zaterdag 13 augustus 2011
Kermis
Wat hebben de Kempen, de Achterhoek en West-Friesland gemeen?
Het ons-kent-ons-gevoel, het zuipen, en het hoogtepunt van het jaar: de kermis.
Het kan me niet schelen of Hoorn bijna 80.000 inwoners heeft, Hoorn is een dorp. Een gat. Een gehucht. Niks mis mee, toch? Het bevestigt alleen mijn mening als iedereen weer door het dolle heen is al er weer kermis is.
Blije gezichtjes overal, hypere pubers die eindelijk mogen drinken omdat ze niet gecontroleerd worden, veertigers die zich weer even jong voelen. Goede gelegenheid om weer oude contacten aan te halen, om de zorgen te vergeten van het werk, om het eens flink op een zuipen te zetten. En dat doet het. Natuurlijk staat West-Friesland bekend om het drinken (waar ik trouwens niet helemaal mee eens ben: wat dacht je van de Kempen of juist Ierland?) maar Lappendag is de hemel op aarde voor de gemiddelde bierliefhebber. Kom maar door met de Hertog Jan! (of Grolsch, of bavaria, of heineken, of...)
Het gaat in de zomer toch vooral om de gezelligheid. De lichtjes van de attracties, de sfeer in de stad, en uiteindelijk te lappen. Voor de heren feesten, de vrouwen gaan koopjes jagen. Hoe traditioneel, maar leuk dat het is! Jammer genoeg zit het er voor mij dit jaar niet in, omdat ik maandag altijd naar de dagbehandeling moet. Volgend jaar maar weer.
Volgende week volgt er geen update, want dan heeft dit meisje eindelijk een soort vakantie. Wel een hele toffe, die veel feesten, veel muziek en niet slapen bevat. Wat? LOWLANDS...
Het ons-kent-ons-gevoel, het zuipen, en het hoogtepunt van het jaar: de kermis.
Het kan me niet schelen of Hoorn bijna 80.000 inwoners heeft, Hoorn is een dorp. Een gat. Een gehucht. Niks mis mee, toch? Het bevestigt alleen mijn mening als iedereen weer door het dolle heen is al er weer kermis is.
Blije gezichtjes overal, hypere pubers die eindelijk mogen drinken omdat ze niet gecontroleerd worden, veertigers die zich weer even jong voelen. Goede gelegenheid om weer oude contacten aan te halen, om de zorgen te vergeten van het werk, om het eens flink op een zuipen te zetten. En dat doet het. Natuurlijk staat West-Friesland bekend om het drinken (waar ik trouwens niet helemaal mee eens ben: wat dacht je van de Kempen of juist Ierland?) maar Lappendag is de hemel op aarde voor de gemiddelde bierliefhebber. Kom maar door met de Hertog Jan! (of Grolsch, of bavaria, of heineken, of...)
Het gaat in de zomer toch vooral om de gezelligheid. De lichtjes van de attracties, de sfeer in de stad, en uiteindelijk te lappen. Voor de heren feesten, de vrouwen gaan koopjes jagen. Hoe traditioneel, maar leuk dat het is! Jammer genoeg zit het er voor mij dit jaar niet in, omdat ik maandag altijd naar de dagbehandeling moet. Volgend jaar maar weer.
Volgende week volgt er geen update, want dan heeft dit meisje eindelijk een soort vakantie. Wel een hele toffe, die veel feesten, veel muziek en niet slapen bevat. Wat? LOWLANDS...
zaterdag 6 augustus 2011
Zomertijd
Het is zomertijd. Officieel wordt er van zomer gesproken sinds 21 juni, maar voor mij voelt het pas sinds deze week.
Zomertijd betekent volle terrassen en lege treinen. Vriendelijke mensen, gezellig geflirt. Lenteregen en herfstwind. Broers die verhuizen, verliefde zussen. En ik? Ik pak mijn oude leven weer op, of probeer dat in ieder geval.
Zo werk ik weer bij de high teazaak. Een slechte zomer? Qua weer misschien, maar dat houdt de gemiddelde toerist niet tegen! Goed voor je Duits, Engels en zelfs Japans. Waar heb je school voor nodig als je zo aan je talen kan werken? Hoorn blijkt toch maar weer een wereldstad te zijn.
Toch ligt deze "wereldstad" ver weg van de steden die er wel toedoen, ook al is dat een gat als Zeist. Naar dat gehucht moet ik toch twee dagen per week heen. Met andere woorden: in de zomertijd terwijl iedereen heerlijk ligt te slapen, sta ik al vroeg op het perron te wachten op de trein. En met mij verbazingwekkend veel anderen. Was het geen vakantietijd in het land? Maar als dit de "spits" heet, vind ik alles prima. Bij elkaar gedrukt worden? Chagrijnige mensen? Snurkende forenzen? Bakerpraatjes! Hoewel er echt een paar heerlijk lagen te slapen. Helaas hoort dit waarschijnlijk toch bij de vakantieperiode, en zal er nog een wereld vol verdrukking en ochtendhumeur voor me open gaan...
Toch betekenen zomers ook een nieuwe start. Vogels vliegen uit, of in dit geval mijn broer. Op weg naar zijn twee studies, de grote stad Utrecht, zijn studentenleven. Het zal een stuk stiller worden in huis. Tegen wie kan er nu worden aangezeurd, mee worden geruzied, of keihard mee lachen? Daar zit maar één ding op: zo vaak mogelijk bij hem langs in Utrecht, de volgende dag naar Zeist. Tadaa, spitsprobleem opgelost.
Zomertijd betekent volle terrassen en lege treinen. Vriendelijke mensen, gezellig geflirt. Lenteregen en herfstwind. Broers die verhuizen, verliefde zussen. En ik? Ik pak mijn oude leven weer op, of probeer dat in ieder geval.
Zo werk ik weer bij de high teazaak. Een slechte zomer? Qua weer misschien, maar dat houdt de gemiddelde toerist niet tegen! Goed voor je Duits, Engels en zelfs Japans. Waar heb je school voor nodig als je zo aan je talen kan werken? Hoorn blijkt toch maar weer een wereldstad te zijn.
Toch ligt deze "wereldstad" ver weg van de steden die er wel toedoen, ook al is dat een gat als Zeist. Naar dat gehucht moet ik toch twee dagen per week heen. Met andere woorden: in de zomertijd terwijl iedereen heerlijk ligt te slapen, sta ik al vroeg op het perron te wachten op de trein. En met mij verbazingwekkend veel anderen. Was het geen vakantietijd in het land? Maar als dit de "spits" heet, vind ik alles prima. Bij elkaar gedrukt worden? Chagrijnige mensen? Snurkende forenzen? Bakerpraatjes! Hoewel er echt een paar heerlijk lagen te slapen. Helaas hoort dit waarschijnlijk toch bij de vakantieperiode, en zal er nog een wereld vol verdrukking en ochtendhumeur voor me open gaan...
Toch betekenen zomers ook een nieuwe start. Vogels vliegen uit, of in dit geval mijn broer. Op weg naar zijn twee studies, de grote stad Utrecht, zijn studentenleven. Het zal een stuk stiller worden in huis. Tegen wie kan er nu worden aangezeurd, mee worden geruzied, of keihard mee lachen? Daar zit maar één ding op: zo vaak mogelijk bij hem langs in Utrecht, de volgende dag naar Zeist. Tadaa, spitsprobleem opgelost.
Abonneren op:
Posts (Atom)