Nog één nachtje...

Nog één nachtje slapen...
En dan ben ik weer een dagje ouder. Zo simpel is het immers. Maar plots is die dag bijzonder omdat ik 19 jaar geleden bedacht dat het wel leuk zou zijn een kijkje op aarde te nemen.
Het is ook belachelijk hoe ik er naar uit kijk. Kom op, het is eigenlijk een simpele zondag waar Gumbleton's stampvol zit, mensen naar Miss Saigon gaan en iedereen verder gaat met hun leven. Waarom voel ik dan als een klein kind de spanning? Zo heftig dat ik nu al verwachtingsvol in slaap val? Dat nieuwsgierig ben wat voor cadeaus ik krijg, ik loop te berekenen wie er allemaal komt, me afvraag of het eten wel in de smaak valt (maar dat heeft ook een andere reden... ^^).
Of de enorme tweestrijd om niet te willen weten wat voor cadeaus je krijgt, maar dat je hier o zo makkelijk achter kan komen door bepaalde mensen (moeders!).
Maar vooral: zondag zie ik iedereen weer. Oh, wat een sentiment, maar het is heel fijn om iedereen bij elkaar te zien. De belangrijkste vrienden, het gezin plus aanhang. We zijn al uitgebreid in het gezin van 6 naar 9 personen, dat zal nog lekker vol worden met Sinterklaas!

En natuurlijk sluiten we het jaar gewoon af met Oud en Nieuw, dus dat sentimentele gedoe bespaar ik jullie voor 3 maanden, maar het is zeker fijn om nu al het afgelopen jaar af te sluiten met mensen die zeer veel voor me betekenen. Dáár gaat het uiteindelijk om met een verjaardag: het met mensen vieren die belangrijk zijn. Hoe cliché. Op naar de 20.

Ontslag

Wakker worden is tamelijk normaal, toch? Ik doe (nog) geen Amy Winehouse-trucjes. Maar wakker worden in je eigen bed, is tot voor kort wat minder voorkomend. Sinds woensdag moet ik nooit meer ergens anders slapen als ik niet wil: ik ben met ontslag.

De afgelopen weken waren druk met afscheidscadeautjes kopen, afscheidsmaaltijd verzinnen, kaartjes schrijven, afscheid nemen. De week was supertof: de maaltijd vonden ze lekker (tagliatelle met zongedroogde tomaten) en de afscheidscadeaus origineel (iedereen een eigen film). Zelf zeiden ze lieve woorden, die ik (nu nog) moeilijk kan geloven maar wel blijf onthouden.
Ik hoopte dat het besef zou komen als we in een overvolle auto (waaróm nam ik zoveel spullen mee voor 5 maanden?!) naar Hoorn zouden rijden, maar niets van dat. Zelfs keihard meezingen met Flogging Molly helpt niet, dat zorgt echter wel voor ontzettende zin in Lowlands.^^
's Avonds werd het klein gevierd met een aantal vrienden die langskwamen. Op één voorwaarde: als vaders zou koken...

Toch word ik niet losgelaten op Rintveld: vrijdag kon ik al beginnen met de dagbehandeling. Vanaf 8 augustus ga ik daar twee dagen per week naar toe: maandag en vrijdag. Het is doodeng om voor het eerst weer in een nieuwe groep te komen, nieuwe mensen te leren kennen en je open te stellen. De kat-uit-de-boom-truc dan maar, werkt prima. Zeker nu, want het bleken allemaal aardige meiden te zijn. Het zijn wel lange dagen: van 10 tot 4. Dat lijkt mee te vallen, maar doe dat eens met de trein. In de spits. Vier uur lang. (behalve als je meelift op de motor van vaderlief)

Het is bijzonder hoeveel cadeaus ik krijg: groot en klein. Samenzijn met vrienden, feesten in vooruitzicht, zelfs het weer zou een beetje beter worden.
Ik besef nog totaal niet dat ik niet meer terug hoef, dat komt waarschijnlijk als ik zondag avond niet naar Zeist ga. In plaats daarvan wordt ik maandag wakker. In mijn eigen bed.

Amsterdam, die mooie stad

Voor het eerst in tijden ben ik weer naar Amsterdam geweest! Op maandag gingen we namelijk met CKV naar de Beurs van Berlage, naar de tentoonstelling Niet Normaal. het ging over alles wat (niet) normaal was in deze samenleving, en wat vinden we eigenlijk normaal? Het was heel interessant, dus ik vond het jammer dat we na de rondleiding niet terug het gebouw in mochten. Ik heb namelijk het gevoel dat ik maar een kwart heb gezien.
Daarna had ik mijn weging, samen met een ander meisje, die ook in de stabilisatiefase zit. In de stabilisatiefase hoef je maar eens in de twee weken te wegen, dus daarom was het erg rustig met de weging. Gelukkig gingen onze beide wegingen goed.

Op dinsdag had ik weer stage, en moest ik de kleine kindjes weer helpen. Dat was zo schattig! Helaas was ik wel wat verkouden, en dat merkten ze gelijk: ze begonnen gelijk een beetje te rellen. Een jongetje had bijvoorbeeld met tekenen zijn hele gezicht onder geverfd! Mocht ik er lekker van afhalen. Tja, stagaire, hè.;)
's Middags had ik een afspraak met mijn diëtiste, en samen hebben we besloten dat ik mijn lijst los mag laten. Hoera, weer een verantwoordelijkheid meer! Zo leer ik steeds meer op eigen benen te staan.

Bezoekavond op woensdag was erg leuk. Pas vijf minuten na aankomst kwam ik erachter dat er onverwacht bezoek in de keuken stond! Bennet en Roan waren gekomen! het was super om ze weer te zien en te spreken! Steeds stal ik het hoedje van Roan, want die staat me nogal goed. Op vrijdag kreeg ik weer onverwacht bezoek van Roan en had hij een cadeautje voor me. Ja hoor: dat hoedje! Wat een schatje is het ook.

Dit weekend heb ik het lekker druk. Straks wordt ik geknipt, omdat mijn haar letterlijk dood is. Ht groeit niet meer en er moeten nieuwe haren komen. Dan heb ik een verjaardag en 's avonds komen weer vrienden langs. Tja, in het weekend moet ik weer gewoon mijn sociale contacten bijhouden!

Oh, en hier heb ik wat foto's van mijn kamer:

een vreemde sinterklaas

Sinterklaas Kapoentje...
Één van de mooiste feestdagen blijft toch voor mij pakjesavond. Gezellig met zijn allen 's avonds Sinterklaas vieren, met haardvuur en pepernoten en pakjes...
Ook dit jaar was Sinterklaas vieren fijn, ookal was het anders dan andere jaren. Zowiezo omdat mijn ooms dit keer niet meededen, dus we waren met een veel kleinere groep. Ook was ik een beetje zenuwachtig over het vele snoepgoed: was ik daar klaar voor?
Ja, het ging die avond zo goed, dat ik zelf pepernoten en een stukje gevulde speculaas heb genomen. Nu kunnen jullie denken: waar gáát het over, een stukje gevulde speculaas?! Maar nee, voor mij is dat een mijlpaal, ik kan weer meer durven nemen.
Van onze goedheiligman (a.k.a. mijn moeder en Ruben, die me getrokken had) heb ik leuke cadeaus gekregen: een luchtje (diesel, fuel for life), fotolijstjes, een tuimelaartje (je weet wel, zo'n speelgoedding), een tas, een wannée kookboek en een chocoladeletter. Voor de laatste twee cadeaus moet ik even wachten, voor ik het aandurf om daarvan gebruik te maken.

Toch was dit Sinterklaasweekend minder leuk dan ik had gedacht. Ik heb net namelijk gehoord dat een sociotherapeut (dat zijn onze begeleiders), Tamara, is overleden. Ze had twee weken geleden een acute blindedarmontsteking. Daarna is ze opgenomen met infecties, en ze is afgelopen nacht overleden. Ik ben erg geschrokken, en kan nog steeds niet geloven dat het waar is. Ze was zo jong! Niemand kan echt bevatten dat het zo snel kan gebeuren...

il mio compleanno!

Lang zal ze leven, lang zal ze leven… Ik had allang mijn verjaardag gevierd, en was meer dan tevreden. Toch voel ik me hier ook zeer jarig!Allereerst omdat ik om 12 uur uit mijn bed wordt gesmst door mijn lieftallige zussen. Daar gaat mijn nachtrust, maar heel lief vind ik het zeker! ’s Ochtends op school wordt ik van achteren besprongen door Emma, mijn klasgenootje: “tanti auguri!” De hele dag werd ik gekust en gefeliciteerd. Hier zoenen ze trouwens twee keer, en van links naar rechts. Ik moest even wennen de eerste keer…Toen bleek dat Francesca, een ander klasgenootje, een cadeautje had gekocht. Dat is zo lief! Ik heb echt schatten in mijn klas zitten. Deze schatten genoten ook van mijn traktatie: überhollandse stroopwafels! Ja ja, wil je het goed doen bij buitenlanders, dan moet je ze stroopwafels voeren. Ze kunnen het niet uitspreken, maar lekker vonden ze het zeker.Uit school gekomen, had ook mijn kamergenootje Eleonora een cadeautje voor me: oorbellen. Ik ben dus zeer verwend vandaag. En mijn kaartenverzameling is nu uitgebreid naar zes stuks. Het klopt wat ze zeggen: een kaart zegt meer dan duizend woorden. Of was dat met bloemen?:PAls kers op de taart werd ik ’s avonds door de telefoon toegezongen door mijn familie en vrienden. Echt zo lief! Tegen verwachtingen in heb ik toch een topverjaardag gehad.Un abraccio forte!