Uit en thuis

Voor ik met ontslag ging, dacht ik dat ik heerlijk thuis kon zitten: kopje thee erbij, nieuwe naaiprojecten en 's avonds naar vriend A of vriendin B. Tot rust komen na een turbulent jaar, bedenken wat ik verder wil en vooral: weer zin hebben in het leven.

Nee hoor, niet bepaald. Zeker dat ik weer zin heb in het leven, ik doe alles behalve stilzitten. Natuurlijk ben ik twee dagen onderweg naar Zeist, gaan we nog naar Groningen op en neer en is Brabant ook geliefd om te bezoeken. De NS verdient stevig aan me.
Misschien ben ik nu nog heel erg gematst doordat ik in de zomertijd heb gereden. Zouden de horrorverhalen van 2 uur niet kunnen staan in de trein toch fabels zijn? Of moet ik me voorbereiden op het ergste? Gelukkig vind ik treinreizen nu nog heerlijk. Haken, lezen, naar buiten staren (hoewel je dat echt wel hebt gezien als je twee keer per week op en neer gaat...). Misschien verandert dat als ik met zere voetjes naar buiten strompel, om verdrukt te worden door mensen die toevallig allemaal dezelfde bus moeten hebben...
Zelfs thuis vlieg ik door, om iedereen nog te spreken voor ze gaan studeren/werken/verder uit hun neus eten. Nog even de sociale banden aanhalen voor ze geen tijd hebben, voor ze naar Australië gaan. Afscheid nemen van vrienden die op kamers gaan, of mijn nicht die een jaar weggaat.

Kriskras het land door, fladder ik rond. Het is heerlijk om dat weer te kunnen, om weer banden aan te halen en mensen te zien. Ook ga ik net zo lang door tot ik met een verkouden hoofd de wereld rondhuppel en ik hoestend mijn gang ga. Op tijd rustnemen? Belachelijk.