Waar moet je beginnen als alle beelden nog tollen in je hoofd en de muziek meedraait? Wat zijn de hoogtepunten als elk uur een feestje was?
Donderdag begon al goed, de (party)tenten stonden net op tijd voor de hoosbui losbarstte. Ook de buren hadden dat door en kwamen even bij ons schuilen. Dat "even" werd de hele avond. Het zette de toon voor het hele festival: iedereen praat met iedereen, het is elkaars feest. Ook al begon het pas op vrijdag, donderdag zat de sfeer er al goed in.
Om te moeten kiezen uit de vele hoogtepunten is haast onmogelijk, maar ik probeer het zeker. Vrijdag was het Rise Against, vuige punk. Oftewel: moshen (of voor de leek: duwen en trekken op muziek). Dit kleine, blonde meisje springt er gewoon in en doet mee. Paolo vonden me manisch, ik had de tijd van mijn leven. Pijnlijk? Nauwelijks, daar was ik te snel voor. Aan het einde kwamen jongens naar me toe die bewondering voor me hadden. Toch leuk voor je stoerheids-imago.
Al van te voren zou zaterdag top worden, al was het al alleen maar vanwege Flogging Molly zou komen. We stonden vooraan en dat was het wachten waard: geweldig uitzicht en twee keer gefilmd.
Om de andere kant van onze muziekliefde te voeden, gingen alle meiden naar Agnes Obel, een pianomeisje à la Tori Amos. Je kon een speld horen vallen in de tent tijdens Riverside, dat werd beloond met een minutenlang applaus tot ze er van bloosde.
Er waren zoveel bijzondere dingen: gekke mensen, straattheater, een skippyballenbak, cabaret, een klassiek concert in de grootste tent, een filmpremière (waarbij elke gebeurtenis de hele tent meeschreeuwde).
Het is maar goed dat ik nu de tijd heb om even uit te brakken voor ik weer verder ga. Er is zoveel gebeurd en nog meer indrukken te beleven. Ik voelde me normaal, het is een mooi sluitstuk van een heftig jaar. Iets om op terug te kijken, op te teren en me volgend jaar weer op te verheugen.
Posts tonen met het label feest. Alle posts tonen
Posts tonen met het label feest. Alle posts tonen
dinsdag 23 augustus 2011
zaterdag 30 juli 2011
Ontslag
Wakker worden is tamelijk normaal, toch? Ik doe (nog) geen Amy Winehouse-trucjes. Maar wakker worden in je eigen bed, is tot voor kort wat minder voorkomend. Sinds woensdag moet ik nooit meer ergens anders slapen als ik niet wil: ik ben met ontslag.
De afgelopen weken waren druk met afscheidscadeautjes kopen, afscheidsmaaltijd verzinnen, kaartjes schrijven, afscheid nemen. De week was supertof: de maaltijd vonden ze lekker (tagliatelle met zongedroogde tomaten) en de afscheidscadeaus origineel (iedereen een eigen film). Zelf zeiden ze lieve woorden, die ik (nu nog) moeilijk kan geloven maar wel blijf onthouden.
Ik hoopte dat het besef zou komen als we in een overvolle auto (waaróm nam ik zoveel spullen mee voor 5 maanden?!) naar Hoorn zouden rijden, maar niets van dat. Zelfs keihard meezingen met Flogging Molly helpt niet, dat zorgt echter wel voor ontzettende zin in Lowlands.^^
's Avonds werd het klein gevierd met een aantal vrienden die langskwamen. Op één voorwaarde: als vaders zou koken...
Toch word ik niet losgelaten op Rintveld: vrijdag kon ik al beginnen met de dagbehandeling. Vanaf 8 augustus ga ik daar twee dagen per week naar toe: maandag en vrijdag. Het is doodeng om voor het eerst weer in een nieuwe groep te komen, nieuwe mensen te leren kennen en je open te stellen. De kat-uit-de-boom-truc dan maar, werkt prima. Zeker nu, want het bleken allemaal aardige meiden te zijn. Het zijn wel lange dagen: van 10 tot 4. Dat lijkt mee te vallen, maar doe dat eens met de trein. In de spits. Vier uur lang. (behalve als je meelift op de motor van vaderlief)
Het is bijzonder hoeveel cadeaus ik krijg: groot en klein. Samenzijn met vrienden, feesten in vooruitzicht, zelfs het weer zou een beetje beter worden.
Ik besef nog totaal niet dat ik niet meer terug hoef, dat komt waarschijnlijk als ik zondag avond niet naar Zeist ga. In plaats daarvan wordt ik maandag wakker. In mijn eigen bed.
De afgelopen weken waren druk met afscheidscadeautjes kopen, afscheidsmaaltijd verzinnen, kaartjes schrijven, afscheid nemen. De week was supertof: de maaltijd vonden ze lekker (tagliatelle met zongedroogde tomaten) en de afscheidscadeaus origineel (iedereen een eigen film). Zelf zeiden ze lieve woorden, die ik (nu nog) moeilijk kan geloven maar wel blijf onthouden.
Ik hoopte dat het besef zou komen als we in een overvolle auto (waaróm nam ik zoveel spullen mee voor 5 maanden?!) naar Hoorn zouden rijden, maar niets van dat. Zelfs keihard meezingen met Flogging Molly helpt niet, dat zorgt echter wel voor ontzettende zin in Lowlands.^^
's Avonds werd het klein gevierd met een aantal vrienden die langskwamen. Op één voorwaarde: als vaders zou koken...
Toch word ik niet losgelaten op Rintveld: vrijdag kon ik al beginnen met de dagbehandeling. Vanaf 8 augustus ga ik daar twee dagen per week naar toe: maandag en vrijdag. Het is doodeng om voor het eerst weer in een nieuwe groep te komen, nieuwe mensen te leren kennen en je open te stellen. De kat-uit-de-boom-truc dan maar, werkt prima. Zeker nu, want het bleken allemaal aardige meiden te zijn. Het zijn wel lange dagen: van 10 tot 4. Dat lijkt mee te vallen, maar doe dat eens met de trein. In de spits. Vier uur lang. (behalve als je meelift op de motor van vaderlief)
Het is bijzonder hoeveel cadeaus ik krijg: groot en klein. Samenzijn met vrienden, feesten in vooruitzicht, zelfs het weer zou een beetje beter worden.
Ik besef nog totaal niet dat ik niet meer terug hoef, dat komt waarschijnlijk als ik zondag avond niet naar Zeist ga. In plaats daarvan wordt ik maandag wakker. In mijn eigen bed.
zaterdag 16 oktober 2010
Winterdip
Grote delen van de bevolking op het Noordelijk Halfrond heeft er last van. Het houdt pas op als de zon weer plezierig begint te schijnen en de bomen weer een groene waas krijgen. En juist rond deze tijd, nu de zomer echt dood is en het weer somberder wordt, krijgen mensen het te pakken.
De Befaamde Winterdip.
Ook ik haat het als mijn handen weer blauw zijn, iedereen op straat chagrijnig is van de regen en je gedwongen bent binnen te blijven. Nu meer dan andere jaren: het is vrijwel een jaar geleden dat het een moeilijke periode was.
Het is niet gek dat we er last van hebben, het zit in de genen. Horen we niet zoals beren een diepe winterslaap te houden als oktober zijn intrede doet? Is dat niet wat eigenlijk moet? Maar goed, we moeten ook eten, werken, socializen. En dat kan niet als je 5 maanden ligt te pitten. Waar komt het toch vandaan? Zit het in onze genen? Hebben onze voorouders bedacht dat we in de winter een stapje terug moeten doen om energie te sparen voor het voorjaar? Leuke theorie, maar het lijkt dat de zon hierin meespeelt. Doordat de zon zo weinig schijnt, krijgen we te weinig stofjes binnen waardoor we ons prettig voelen. Geef melatonine en serotonine maar de schuld! (lang leve de Almachtige Wikipedia)
Toch moeten we het maar voor onzelf leuk maken. Geen wonder dat Sinterklaas en Kerst in het leven is geroepen. Helaas zijn de eerst drie maanden van de winter daarmee gevuld, maar wat moet er in het nieuwe jaar? Laten we bijvoorbeeld op 25 januari de bekering van apostel Paulus vieren! Of van Valentijnsdag een nationale feestdag maken! Nu moet dat niet alleen voor verliefde stelletjes een feestdag zijn, maar zijn er niet meer soorten liefdes in het leven? Een nationale feestdag voor de liefde. Alle liefde. God, wat klinkt dat afgezaagd. Wie doet er mee?
De Befaamde Winterdip.
Ook ik haat het als mijn handen weer blauw zijn, iedereen op straat chagrijnig is van de regen en je gedwongen bent binnen te blijven. Nu meer dan andere jaren: het is vrijwel een jaar geleden dat het een moeilijke periode was.
Het is niet gek dat we er last van hebben, het zit in de genen. Horen we niet zoals beren een diepe winterslaap te houden als oktober zijn intrede doet? Is dat niet wat eigenlijk moet? Maar goed, we moeten ook eten, werken, socializen. En dat kan niet als je 5 maanden ligt te pitten. Waar komt het toch vandaan? Zit het in onze genen? Hebben onze voorouders bedacht dat we in de winter een stapje terug moeten doen om energie te sparen voor het voorjaar? Leuke theorie, maar het lijkt dat de zon hierin meespeelt. Doordat de zon zo weinig schijnt, krijgen we te weinig stofjes binnen waardoor we ons prettig voelen. Geef melatonine en serotonine maar de schuld! (lang leve de Almachtige Wikipedia)
Toch moeten we het maar voor onzelf leuk maken. Geen wonder dat Sinterklaas en Kerst in het leven is geroepen. Helaas zijn de eerst drie maanden van de winter daarmee gevuld, maar wat moet er in het nieuwe jaar? Laten we bijvoorbeeld op 25 januari de bekering van apostel Paulus vieren! Of van Valentijnsdag een nationale feestdag maken! Nu moet dat niet alleen voor verliefde stelletjes een feestdag zijn, maar zijn er niet meer soorten liefdes in het leven? Een nationale feestdag voor de liefde. Alle liefde. God, wat klinkt dat afgezaagd. Wie doet er mee?
zaterdag 29 augustus 2009
Tha Parteh
Al dagenlang was ik dingen aan het voorbereiden voor het afscheidsfeest. Wat voor feestmuziek, hoeveel hapjes en drankjes, ouders overhalen ivm hoeveelheid drank, wie komen er allemaal... Dit stresskipje was al druk bezig om alles zo soepel mogelijk te laten verlopen.
Op maandag zijn mijn moeder en ik al inkopen gaan doen voor het feest. We gingen naar de supermarkt waar mijn vriendin Sanne werkt, die om de haverklap kwam kijken of we alles hadden. Ze hielp mee met suggesties voor het eten, en keek kritisch naar de hoeveelheid drank die we hadden ingeslagen ("Één Safari?! Dat is echt niet genoeg!"). Toch vond mijn moeder het wel welletjes, ze had geen zin in dronken mensen in haar tuin. Ik had er eigenlijk geen idee van, dus ik hoopte dat we het konden redden met 4 kratten bier, 3 flessen rosé en 1 fles Safari.
Gister was het dan zover. Aan het begin van de avond was ik bokchagrijnig, want in twee uur hadden drie mensen afgezegd. Als het zo door ging, kwam er helemaal niemand! Gelukkig kwam Roan al als eerste, om half negen. Laten we maar zeggen dat hij fashionably early was.;) Vanaf 9 uur kwamen de andere mensen binnendruppelen en vanaf half 10 was ik alleen maar aan het op en neer lopen naar de deur. Geweldig dat er toch zoveel mensen nog kwamen! Iedereen kon goed met elkaar overweg en niemand stond alleen. Zelfs in de tuin waren er mensen bij de vuurkorf. Zo dapper was ik niet, ik had het veel te koud. Zo tegen enen ging iedereen langzaam naar huis. Gelukkig maar, want ik was bang dat mijn Grote Boze Vader iedereen het huis uit moest jagen, en ik had geen zin in zulke scènes.
Vanochtend werd ik pas om half tien gewekt door het zonnetje. Oh, wat is het heerlijk om zo wakker te worden, wetende dat veel mensen er vroeg uit moesten vanwege hun werk, gnagna. Ik bleef nog even liggen, nagenietend van gister. Wauw, ik had nooit verwacht dat iemand zoveel lieve mensen om zich heen kan hebben. Dat is echte rijkdom. Dankjulliewel, guys, jullie zijn superlief! En voor het eerst dringt het echt tot me door: ik ga jullie allemaal zo missen...
Oh PS: er is mij al meerdere malen gevraagd wat het adres van de school is, dus hier komt-ie:
Convitto Nazionale “Paolo Diacono”
P.tta Chiarottini, 8
33043 Cividale del Friuli (UD)
Italia
En dit is de site: http://www.cnpd.it/index.php
Op maandag zijn mijn moeder en ik al inkopen gaan doen voor het feest. We gingen naar de supermarkt waar mijn vriendin Sanne werkt, die om de haverklap kwam kijken of we alles hadden. Ze hielp mee met suggesties voor het eten, en keek kritisch naar de hoeveelheid drank die we hadden ingeslagen ("Één Safari?! Dat is echt niet genoeg!"). Toch vond mijn moeder het wel welletjes, ze had geen zin in dronken mensen in haar tuin. Ik had er eigenlijk geen idee van, dus ik hoopte dat we het konden redden met 4 kratten bier, 3 flessen rosé en 1 fles Safari.
Gister was het dan zover. Aan het begin van de avond was ik bokchagrijnig, want in twee uur hadden drie mensen afgezegd. Als het zo door ging, kwam er helemaal niemand! Gelukkig kwam Roan al als eerste, om half negen. Laten we maar zeggen dat hij fashionably early was.;) Vanaf 9 uur kwamen de andere mensen binnendruppelen en vanaf half 10 was ik alleen maar aan het op en neer lopen naar de deur. Geweldig dat er toch zoveel mensen nog kwamen! Iedereen kon goed met elkaar overweg en niemand stond alleen. Zelfs in de tuin waren er mensen bij de vuurkorf. Zo dapper was ik niet, ik had het veel te koud. Zo tegen enen ging iedereen langzaam naar huis. Gelukkig maar, want ik was bang dat mijn Grote Boze Vader iedereen het huis uit moest jagen, en ik had geen zin in zulke scènes.
Vanochtend werd ik pas om half tien gewekt door het zonnetje. Oh, wat is het heerlijk om zo wakker te worden, wetende dat veel mensen er vroeg uit moesten vanwege hun werk, gnagna. Ik bleef nog even liggen, nagenietend van gister. Wauw, ik had nooit verwacht dat iemand zoveel lieve mensen om zich heen kan hebben. Dat is echte rijkdom. Dankjulliewel, guys, jullie zijn superlief! En voor het eerst dringt het echt tot me door: ik ga jullie allemaal zo missen...
Oh PS: er is mij al meerdere malen gevraagd wat het adres van de school is, dus hier komt-ie:
Convitto Nazionale “Paolo Diacono”
P.tta Chiarottini, 8
33043 Cividale del Friuli (UD)
Italia
En dit is de site: http://www.cnpd.it/index.php
Abonneren op:
Posts (Atom)