Maandag had ik weer voor het eerst in twee weken mijn weging. Dat is op zich wel fijn, want dan is de spanning er een beetje af. Toch was ik wel benieuwd wat die cijfertjes nu weer zouden zeggen...
Nou, die cijfertjes zeiden dat ik weer was aangekomen. Ik zit nu een kilo teveel boven mijn streefgewicht, en dat mag ook niet. Ze zijn dan bang dat je doorslaat naar de andere kant, naar Binge Eating Disorder. Gelukkig waren mijn ouders wel blij, want die vinden mijn streef redelijk laag. Ik was er minder blij mee, want ik was als de dood voor consequenties. Wat als ik weer in het faseplan moest worden teruggezet?
Gelukkig kreeg ik op dinsdag tijdens spreekuur te horen dat er geen consequenties aan vastzitten, maar dat ik wel moet oppassen. Het blijkt zeldzaam te zijn dat iemand teveel boven d'r streef zit, meestal is het te weinig. Fijn, ben ik ook weer eens apart. Nu heb ik met de diëtiste afgesproken dat ik minder mag eten en dat ik een sport moet zoeken. Tai Chi misschien?
Volgende week heb ik mijn evaluatie, en ik ben benieuwd wat men gaat zeggen. Nee, niet benieuwd: zenuwachtig! Mijn mentor Anneliese heeft haar evaluatie over mij al geschreven, en zij zei dat ik de kans verdien om het thuis te proberen. Dat is ook wat ik wil, ik voel me nu sterk genoeg. Maar de creatief therapeut vindt dat ik nog veel moet leren, dus hij zegt dat ik nog even moet blijven. Ok, ik moet nog veel leren, maar dat kan ook thuis. Kortom, ik ben erg benieuwd...
Posts tonen met het label weging. Alle posts tonen
Posts tonen met het label weging. Alle posts tonen
zaterdag 13 februari 2010
zaterdag 23 januari 2010
Gesprekken, gesprekken...
Deze week was voor het eerst dat ik niet gewogen hoefde te worden, omdat ik in de stabilisatiefase zit. Mijn moeder wilde het wel, om me te controleren, want er zijn veel onzekerheden nu ik in de laatste fase zit. Maar volgens de socio's moet ik mijn eigen lichaam leren te vertrouwen, en moet ik niet steeds gecontroleerd worden door de weegschaal. In hewt echte leven gebeurt dat namelijk ook niet Daar zit wat in. Toch ben ik wel benieuwd naar aankomende maandag, als ik wel weer gewogen wordt. Ik vraag me dan af of ik aangekomen/afgevallen ben.
Op dinsdag mocht ik voor het eerst stage lopen bij de kleuterklassen bij ons op school. Mijn lerares vindt namelijk dat ik soms te gesloten ben, en te weinig enthousiast ben over dingen. Dus moet ik leuke dingen gaan doen. Ik vind het heerlijk om met kinderen te werken, dus nu ben ik wél enthousiast! Die kinderen zijn schattig! Ze zijn tussen de 6 en de 8 jaar, en zitten in de kinderkliniek. Ze hebben de meest uiteenlopende problemen, van een hechtingsstoornis tot autisme. Een jongetje zei bijvoorbeeld dat hij blij was met "zijn nieuwe juf" en dat hij het zijn mama zou vertellen. Ik moet onder andere helpen met voorlezen, rekenen en taal. Ze zijn heel lief voor me. Behalve dat een jongetje ziek was en moest overgeven. Gelukkig hoefde deze stagair het niet op te ruimen.:P
Op donderdag hadden we op de afdeling een groepsgesprek, omdat mijn mentor Anneliese en de socio Klaas-Jan niet tevreden waren. Ze vonden dat de sfeer op de groep slecht is. Dat komt onder andere omdat we niet betrokken zijn bij elkaar, dat veel mensen stilstaan in hun behandeling en dat veel mensen het niet zouden redden, als ze nu naar huis zouden gaan. Ik begon te twijfelen of ik me aangesproken moest voelen, want voor mijn gevoel gaat het zo goed! Ik vraag veel aan de groep (ik word 'het nieuwsgierig aapje' genoemd) en voor mijn gevoel werk ik had. Was ik maar bij mijn gevoel gebleven, want die twijfel was nergens voor nodig! Ik had namelijl 's avonds een gesprek met Anneliese gevraagd en vroeg haar of ik me aangesproken moest voelen. Zij zei van niet, anders had ze me wel in het groepsgesprek eruit gepikt, zoals ze met anderen heeft gedaan. Ze vond dat ik hard werk, en ze is daarom blij dat ik haar mentorkindje ben. Voor haar voelt het alsof ik hier veel langer zit dan twee maanden, omdat ik zoveel leer. Kijk, dat kan ik weer in mijn zak steken.
Op dinsdag mocht ik voor het eerst stage lopen bij de kleuterklassen bij ons op school. Mijn lerares vindt namelijk dat ik soms te gesloten ben, en te weinig enthousiast ben over dingen. Dus moet ik leuke dingen gaan doen. Ik vind het heerlijk om met kinderen te werken, dus nu ben ik wél enthousiast! Die kinderen zijn schattig! Ze zijn tussen de 6 en de 8 jaar, en zitten in de kinderkliniek. Ze hebben de meest uiteenlopende problemen, van een hechtingsstoornis tot autisme. Een jongetje zei bijvoorbeeld dat hij blij was met "zijn nieuwe juf" en dat hij het zijn mama zou vertellen. Ik moet onder andere helpen met voorlezen, rekenen en taal. Ze zijn heel lief voor me. Behalve dat een jongetje ziek was en moest overgeven. Gelukkig hoefde deze stagair het niet op te ruimen.:P
Op donderdag hadden we op de afdeling een groepsgesprek, omdat mijn mentor Anneliese en de socio Klaas-Jan niet tevreden waren. Ze vonden dat de sfeer op de groep slecht is. Dat komt onder andere omdat we niet betrokken zijn bij elkaar, dat veel mensen stilstaan in hun behandeling en dat veel mensen het niet zouden redden, als ze nu naar huis zouden gaan. Ik begon te twijfelen of ik me aangesproken moest voelen, want voor mijn gevoel gaat het zo goed! Ik vraag veel aan de groep (ik word 'het nieuwsgierig aapje' genoemd) en voor mijn gevoel werk ik had. Was ik maar bij mijn gevoel gebleven, want die twijfel was nergens voor nodig! Ik had namelijl 's avonds een gesprek met Anneliese gevraagd en vroeg haar of ik me aangesproken moest voelen. Zij zei van niet, anders had ze me wel in het groepsgesprek eruit gepikt, zoals ze met anderen heeft gedaan. Ze vond dat ik hard werk, en ze is daarom blij dat ik haar mentorkindje ben. Voor haar voelt het alsof ik hier veel langer zit dan twee maanden, omdat ik zoveel leer. Kijk, dat kan ik weer in mijn zak steken.
zondag 10 januari 2010
"zware" week
Helaas, deze week was de weging weer spannend. Dat kwam omdat ik afgelopen week in fase drie kwam, en daardoor meer mocht bewegen, maar ook meer mocht eten. Ik kreeg onder andere op mijn eetlijst een "bewegingstussendoortje": dat betekent dat ik een tussendoortje moet nemen, als ik langer dan een halfuur achter elkaar bewoog. Het klinkt simpel, maar dat is het niet. Ik heb namelijk drie keer een halfuur "vrijheid" (verzin maar eens zo'n naam ervoor...)Als ik bijvoorbeeld een uur beweeg, maar daarna geen extra vrijheden opneem, moet ik toch dat tussendoortje nemen. Logica? Waarschijnlijk omdat je toch meer beweegt in een uur dan twee keer een halfuur.
Conclusie van deze week was dat ik teveel ben aangekomen. Heel jammer, want dat betekende dat ik in reservefase drie kwam te zitten. Ik moest weer aan het aanrecht opscheppen, ik moest weer een uur na de maaltijd onder toezicht zijn, en men moest me meer in de gaten houden. Gelukkig werd ik niet in mijn beweging beperkt, omdat ik teveel ben aangekomen. Helaas betekende dit ook dat ik maar 24 uur naar huis mocht, in plaats van 48. Ik schreef een verzoekje om toch het hele weekend naar huis te komen. Gelukkig kon mijn arts mijn argumenten wel begrijpen (heu, werpen de discussies thuis toch hun vruchten af^^), en wilde ze me langer naar huis laten gaan.
Nu ben ik dus vanaf gister 1 uur thuis, tot vanavond na het eten. Ik geniet er zo van. Dat is de fijne kant ervan: je leert meer te genieten van de kleine dingen. Straks lekker met een vriendin Op Zoek Naar Mary Poppins kijken, en vanavond pas terug naar Triversum. Maar daar denken we liever niet aan, dat stellen we zo veel mogelijk uit...
Conclusie van deze week was dat ik teveel ben aangekomen. Heel jammer, want dat betekende dat ik in reservefase drie kwam te zitten. Ik moest weer aan het aanrecht opscheppen, ik moest weer een uur na de maaltijd onder toezicht zijn, en men moest me meer in de gaten houden. Gelukkig werd ik niet in mijn beweging beperkt, omdat ik teveel ben aangekomen. Helaas betekende dit ook dat ik maar 24 uur naar huis mocht, in plaats van 48. Ik schreef een verzoekje om toch het hele weekend naar huis te komen. Gelukkig kon mijn arts mijn argumenten wel begrijpen (heu, werpen de discussies thuis toch hun vruchten af^^), en wilde ze me langer naar huis laten gaan.
Nu ben ik dus vanaf gister 1 uur thuis, tot vanavond na het eten. Ik geniet er zo van. Dat is de fijne kant ervan: je leert meer te genieten van de kleine dingen. Straks lekker met een vriendin Op Zoek Naar Mary Poppins kijken, en vanavond pas terug naar Triversum. Maar daar denken we liever niet aan, dat stellen we zo veel mogelijk uit...
dinsdag 29 december 2009
fase 3
Ja ja, wij hebben toch een witte kerst gehad! Ik heb in ieder geval genoten van mijn kerst, met of zonder sneeuw. Mijn tante kwam me op donderdag ophalen van Triversum, dus ik heb haar gelijk mijn kick-ass kamer laten zien (ik wil er nog foto's van maken om het jullie te laten zien).
Op eerste kerstdag hebben we heerlijk uitgebreid gebruncht. Met, let wel, echte worstebroodjes. Dat is een traditie in onze familie. 's Avonds hadden mijn ouders een 4 gangendiner gemaakt, wat erg lekker was. Dat is weer eens wat anders dan het eeuwige gourmetten.
Op tweede kerstdag heb ik met vrienden Op Zoek Naar Mary Poppins gekeken, en uitgebreid de dames bekritiseerd. De vrienden moesten al snel gourmetten bij hun ouders (ik was blij dat wij een lekker 3-gangenmenu hadden). 's Avonds kwamen ze weer en gingen we met nog een vriend guitar-hero'en.
Helaas, de volgende dag moest ik alweer terug naar Triversum. Wat krijg ik een hekel aan de weg naar Alkmaar, want elke keer wil ik gewoon in de auto blijven zitten en omkeren. Ik wil zo graag thuisblijven. Terug in Triversum begon ik al een gezonde spanning op te bouwen voor de weging van maandag. Helemaal niet nodig: de weging ging juist heel goed! Ik ben 0,8 kg aangekomen, precies binnen de marges. Nu weeg ik 44 kg en heb ik nog 2,5 kg nodig tot mijn streefgewicht. Eitje.
Blij dat ik was met mijn weging, schreef ik snel een verzoekje of ik op woensdag naar huis mocht in plaats van donderdag. Helaas werd het verzoekje niet goedgekeurd in de Patiënten Bespreking, omdat ik het te laat had ingeleverd. En dat terwijl mijn mentor Anneliese zei dat ik het niet eerder kon inleveren omdat ik moest wachten op mijn weging!
Maar ik zit nu wel in fase 3, en dat betekent dat ik meer mag. Ik mag nu zelf opscheppen, mag in mijn eentje ergens naar toe en jawel: ik mag hakken dragen! Dus deze dag heeft een aardig gouden randje.;)
Op eerste kerstdag hebben we heerlijk uitgebreid gebruncht. Met, let wel, echte worstebroodjes. Dat is een traditie in onze familie. 's Avonds hadden mijn ouders een 4 gangendiner gemaakt, wat erg lekker was. Dat is weer eens wat anders dan het eeuwige gourmetten.
Op tweede kerstdag heb ik met vrienden Op Zoek Naar Mary Poppins gekeken, en uitgebreid de dames bekritiseerd. De vrienden moesten al snel gourmetten bij hun ouders (ik was blij dat wij een lekker 3-gangenmenu hadden). 's Avonds kwamen ze weer en gingen we met nog een vriend guitar-hero'en.
Helaas, de volgende dag moest ik alweer terug naar Triversum. Wat krijg ik een hekel aan de weg naar Alkmaar, want elke keer wil ik gewoon in de auto blijven zitten en omkeren. Ik wil zo graag thuisblijven. Terug in Triversum begon ik al een gezonde spanning op te bouwen voor de weging van maandag. Helemaal niet nodig: de weging ging juist heel goed! Ik ben 0,8 kg aangekomen, precies binnen de marges. Nu weeg ik 44 kg en heb ik nog 2,5 kg nodig tot mijn streefgewicht. Eitje.
Blij dat ik was met mijn weging, schreef ik snel een verzoekje of ik op woensdag naar huis mocht in plaats van donderdag. Helaas werd het verzoekje niet goedgekeurd in de Patiënten Bespreking, omdat ik het te laat had ingeleverd. En dat terwijl mijn mentor Anneliese zei dat ik het niet eerder kon inleveren omdat ik moest wachten op mijn weging!
Maar ik zit nu wel in fase 3, en dat betekent dat ik meer mag. Ik mag nu zelf opscheppen, mag in mijn eentje ergens naar toe en jawel: ik mag hakken dragen! Dus deze dag heeft een aardig gouden randje.;)
woensdag 23 december 2009
Merry Christmas
Alwéér was de weging spannend, en alwéér was het kantje boord of ik moest hierblijven.
Als vanaf afgelopen dinsdag was ik aan het zenuwen over de weging. Dat kwam omdat er nu zoveel vanaf hing: of ik wel met kerst naar huis mocht. Ik had buikpijn op maandag, en ik vroeg of ik als een van de eersten mocht, dan had ik het maar gehad. Als je eenmaal op de weegschaal staat, is het moment dat hij berekent het spannenst.
Toen kwam de uitslag: 2 kilo aangekomen, dat is een pond teveel! Ik was zo boos en teleurgesteld op de situatie! Hoe kon dit nu gebeuren? Heb ik te weinig bewogen, uit angst dat ik mijn weging niet zou halen?
Ik moest afwachten tot dinsdag bij de Patiënten Bespreking of ik wel of niet naar huis mocht met kerst. Die nacht kon ik niet slapen van de buikpijn (oud trekje: van spanning krijg ik buikpijn...).
Uiteindelijk was het zover: op dinsdag na de Patiënten Bespreking klampte ik gelijk een socio aan om te vragen wat de uitslag was. Maar nee, ze wilde eerst mijn ouders bellen. Pas twee uur later kreeg ik op Spreekuur van de arts te horen dat ik wel naar huis mag. Ik ben zo blij, ik mag zelfs tot en met zondag!
's Avonds kreeg ik van mijn ouders te horen waarom het zo lang duurde dat ik uitslag kreeg. Blijkbaar hebben ze weer moeten lobbyen om mij zo lang thuis te houden. Het zou namelijk eerst een verlof van 48 uur zijn. Wat ben ik nu blij met zulke volhardende ouders. Nu kan ik lekker genieten van mijn kerst.
dus voor iedereen: merry christmas!!!!
Als vanaf afgelopen dinsdag was ik aan het zenuwen over de weging. Dat kwam omdat er nu zoveel vanaf hing: of ik wel met kerst naar huis mocht. Ik had buikpijn op maandag, en ik vroeg of ik als een van de eersten mocht, dan had ik het maar gehad. Als je eenmaal op de weegschaal staat, is het moment dat hij berekent het spannenst.
Toen kwam de uitslag: 2 kilo aangekomen, dat is een pond teveel! Ik was zo boos en teleurgesteld op de situatie! Hoe kon dit nu gebeuren? Heb ik te weinig bewogen, uit angst dat ik mijn weging niet zou halen?
Ik moest afwachten tot dinsdag bij de Patiënten Bespreking of ik wel of niet naar huis mocht met kerst. Die nacht kon ik niet slapen van de buikpijn (oud trekje: van spanning krijg ik buikpijn...).
Uiteindelijk was het zover: op dinsdag na de Patiënten Bespreking klampte ik gelijk een socio aan om te vragen wat de uitslag was. Maar nee, ze wilde eerst mijn ouders bellen. Pas twee uur later kreeg ik op Spreekuur van de arts te horen dat ik wel naar huis mag. Ik ben zo blij, ik mag zelfs tot en met zondag!
's Avonds kreeg ik van mijn ouders te horen waarom het zo lang duurde dat ik uitslag kreeg. Blijkbaar hebben ze weer moeten lobbyen om mij zo lang thuis te houden. Het zou namelijk eerst een verlof van 48 uur zijn. Wat ben ik nu blij met zulke volhardende ouders. Nu kan ik lekker genieten van mijn kerst.
dus voor iedereen: merry christmas!!!!
Abonneren op:
Posts (Atom)