Als het er niet is...

Het is zo cliché, maar daarom juist zo waar: je merkt pas wat waardevol is, als je het mist.
Juist die kleine dingetjes in het normale dagelijkse leven mis ik zo. Naar school fietsen door de kou, thuis komen na een vermoeiende dag, lekker in de zon zitten met een kop thee, wanneer je maar wilt even op bezoek gaan bij vriend A of bellen met vriendin B...
Dat zit er voorlopig niet in. Het zure is dat ik misschien wel nooit meer naar school hoef te fietsen, omdat ik mijn examens waarschijnlijk op Rintveld moet maken. Voortijdig heb ik afscheid moeten nemen van school.

Maar het meest mis ik simpelweg het thuis-zijn. In je eigen vertrouwde omgeving, je eigen bedje, je eigen plek. Het gehele plaatje van vader, moeder, broertje, vrienden. Natuurlijk weet ik ook wel dat het thuis niet langer ging, ik ben met een reden opgenomen. Maar wrang is het wel. Zwaar ook. Naar idem. Om dan toch de moed erin te houden en door te gaan met de behandeling, kost heel veel moeite. Tot nu toe lukt het echter nog steeds om de moed te vinden. Hopelijk lukt het me komende maanden om dat vol te blijven houden.
Het werpt zeker zijn vruchten af, de behandeling. Beloningen, kleine en grote, zijn er. Dat mijn vriend elke woensdag op bezoek komt, is een feestje. Toch weer een stukje thuis, een stukje normale leven, dat komt binnenwandelen in een volstrekt abnormale omgeving. En het is ook gewoon heel gezellig.
Grote beloningen zijn er ook, zo mocht ik dit weekend al iets langer naar huis. Van zaterdagochtend tot zondagavond ben ik weer lekker in mijn vertrouwde omgeving, met eigen spulletjes, eigen hond, eigen mensen om me heen. Lekker weer lachen met vrienden in real life in plaats van over de telefoon, lekker samenzijn met mijn vriend zonder dat we gestoord worden door groepsgenoten, lekker een knuffel scoren van broerlief of vaders. Daar put ik kracht uit, en motivatie om door te zetten voor een goede toekomst. Het is hard werken, zo'n behandeling, maar juist deze dingen zorgen ervoor dat ik het vol kan houden.