Rome

Rome. Zoals elke wereldstad is er veel lawaai, veel drukte, veel mensen. Zoals elke wereldstad heeft ze zakkenrollers en vieze oude mannetjes (er werd twee keer gestolen en één keer lastiggevallen). Zoals elke wereldstad imponeert ze je.

Maar Rome is totaal anders dan andere steden. Goed, ik kan enkel vergelijken met Londen en Amsterdam, maar toch. Rome heeft een cultuur als geen ander, een geschiedenis waar je u tegen zegt. Er is zoveel te zien, zoveel te doen, dat je nauwelijks tijd hebt om zelfs de helft te zien in één week. Wij hebben ook heel veel gezien, ik kan nauwelijks de helft opnoemen. Het Capitool, waar vroeger keizers regeerden. Het Colosseum, dat eigenlijk best tegenviel. Ik had het groter, beter intact verwacht. De Trevi-fonteinen, waar het zo ontzettend druk was dat je nauwelijks iets van de fonteinen kon zien. Pompeï en de Vesuvius, wat een hoop stenen en een hoop zwavel is. De st.Pieter, waar jij je een mier voelt als je binnen bent. Het is zó groot, zó mooi. Er was net een mis aan de gang, dus we hebben niet alles kunnen zien.
Wat dat betreft was het ook een prestatie: samen met twee kamergenootjes, Rosalie en Jeanette, heb ik zowel de Vesuvius als de koepel van de St.Pieter beklommen. Als ik hen niet had, was het niet gelukt: ik heb zwaar op hen moeten leunen en het rustig aan gedaan. Maar het lukte me wel! Ik heb sowieso veel te danken aan hen, aan hun geduld. Steeds als ik vermoeid was, ondersteunden ze me letterlijk en figuurlijk. Ze waren er voor me toen we op zaterdag 2 oktober met het vliegtuig teruggingen. Precies een jaar nadat ik werd opgehaald. Nu moet ik toegeven dat de flashbacks een beetje overweldigend waren toen we boven de Alpen vlogen. Gelukkig waren ze er toen ook voor me.
Eenmaal in Hoorn stond de groep te wachten met een spandoek: Welkom Thuis. Een klein, en toch groots gebaar. Alleen toen knapte het, letterlijk en figuurlijk. Mijn benen werkten niet meer en ook geestelijk was ik oververmoeid. Naar de auto gestrompeld, thuis gebracht, en nauwelijks meer van de bank gekomen. Zaterdag en gister kon ik niet in mijn eentje lopen. Vandaag gaat het al iets beter, gelukkig.
Of dit alles het waard was? Jazeker. Rome heeft mijn hart gestolen. Als ze dan ook eventjes mijn benen steelt, dan so be it.

Toekomstdromen

Zo langzamerhand moet een toekomst worden gevormd. Dat hoort nou eenmaal ook bij 'volwassenheid'. Het is jaloersmakend hoe sommige mensen al vanaf hun zesde weten dat ze dokter worden, of meisjes die hun hele leven werken om ballerina te worden. Zonder twijfels gaan zij hun toekomst tegemoet. En ik? Ik twijfel, wik, weeg, en probeer maar dingetjes uit.
Zo ben ik op dinsdag naar de studentenstad Leiden geweest. Niet voor de universiteit zelf, maar voor het advocatenbureau Ad Astra. Nee, ik heb niks misdaan waardoor ik een advocaat nodig had, en nee, ik wil ook niet scheiden (ik ben niet eens getrouwd). Met een bevriende advocaat mocht ik meelopen om te kijken of het Rechtenleventje mij bevalt.
Het advocatenbureau zit in een prachtig oud pand, waar vroeger een herberg in zat. Doordat het midden in het centrum zat, was alles op loopafstand. Zo gingen we naar de deurwaarder (die geeft altijd de dagvaarding) en de kantonrechter. Helaas waren daar geen zittingen, dus gingen we naar Den Haag. Nee, ik heb helaas geen hoedjes gezien noch de gouden koets. Prinsjesdag was uit de route van het Paleis van Justitie. Daar konden we wel naar een zitting. De hele dag ben ik vrijwel doodgegooid met allerlei informatie, anekdotes en weetjes over de studie en het vak zelf. Een kwart heb ik onthouden, maar leerzaam was het wel.
En of hier een toekomstig juriste zit te schrijven? Dat weet ik nog niet. Ik moet namelijk mijn creatieve ei kwijt, en door alle regeltjes waar je jezelf aan moet houden in het vak, betwijfel ik of ik werkelijk creatief kan zijn...

Voor creatieve een culturele hoogtepunten moet ik ergens anders zijn, dat weet ik. Daar ga ik dan ook deze week naar toe. Waar? Rome. Na vele weken gesteggel en geruzie, heb ik toch hard genoeg kunnen werken om naar Rome te mogen. Het was nog even spannend of ik werkelijk kon gaan, maar het is gelukt. Daarvoor zet ik even graag mijn toekomstdromen opzij en ga deze week even lekker genieten. Ciao, cari!