Volwassen?

Er zijn er twee jarig, hoera, hoera....
18 jaartjes geleden werden er twee kleine wurmpjes op de wereld gezet. Letterlijk, we wogen niet meer dan vier pond. Eigenlijk moesten we wachten tot 12 oktober, maar we hadden het moeders al moeilijk genoeg gemaakt. We werden ingeleid toen ze niet meer kon lopen. Maar of dat nou zo makkelijk was, valt te betwijfelen. Nummer één lag in een stuit, de ander lag dwars. Misschien een metafoor voor het leven later?
Vanwege ons gewicht moesten we eigenlijk de couveuse in, maar de dokter zag wel dat mijn moeder ook de grootste niet was.
Ondanks alles is het toch goed gekomen. Hoewel ik niet altijd blij was om tweeling te zijn, ('de tweeling is er te klein voor, in plaats van Luisa óf Paolo), had het ook zijn voordelen. Je bent immers nooit alleen. Dwars liggen doen we nog steeds, maar zoiets heet 'pubergedrag'.
Maar wacht! Er is vernomen dat we vandaag achttien zijn geworden! Officieel volwassen! Betekent dat we dan nooit meer ons kinderachtig mogen gedragen? Keihard liedjes zingen op de fiets? Boos worden, gewoon omdat je daar zin in hebt? Gek worden van onzekerheid omdat je de wereld niet begrijpt?
Dat laatste is overigens totaal niet erg om daar vanaf te zijn. Maar het lijkt me wel vreselijk om niet af en toe lekker kind te zijn. Daarom houd ik me aan datgene wat altijd wordt gepredikt: verlies nooit het kind in je.
Daarom zie ik achttien worden als een schemergebied. Je bent bijna volwassen, maar nog niet helemaal. Ik hoef nog niet alle verzekeringen te betalen, maar mag wel autorijden. Ik hoef nog niet zelfvoorzienend te zijn, maar mag lekker dromen van 'al ik later groot wordt'. Ik hoef nog niet voor kinderen te zorgen, maar kan lekker kinderachtig zingen op de fiets. Eigenlijk is achttien worden helemaal niet zo erg. Het schemergebied van een achttienjarige is een Kinderlijke Volwassenheid.