Toekomstdromen

Zo langzamerhand moet een toekomst worden gevormd. Dat hoort nou eenmaal ook bij 'volwassenheid'. Het is jaloersmakend hoe sommige mensen al vanaf hun zesde weten dat ze dokter worden, of meisjes die hun hele leven werken om ballerina te worden. Zonder twijfels gaan zij hun toekomst tegemoet. En ik? Ik twijfel, wik, weeg, en probeer maar dingetjes uit.
Zo ben ik op dinsdag naar de studentenstad Leiden geweest. Niet voor de universiteit zelf, maar voor het advocatenbureau Ad Astra. Nee, ik heb niks misdaan waardoor ik een advocaat nodig had, en nee, ik wil ook niet scheiden (ik ben niet eens getrouwd). Met een bevriende advocaat mocht ik meelopen om te kijken of het Rechtenleventje mij bevalt.
Het advocatenbureau zit in een prachtig oud pand, waar vroeger een herberg in zat. Doordat het midden in het centrum zat, was alles op loopafstand. Zo gingen we naar de deurwaarder (die geeft altijd de dagvaarding) en de kantonrechter. Helaas waren daar geen zittingen, dus gingen we naar Den Haag. Nee, ik heb helaas geen hoedjes gezien noch de gouden koets. Prinsjesdag was uit de route van het Paleis van Justitie. Daar konden we wel naar een zitting. De hele dag ben ik vrijwel doodgegooid met allerlei informatie, anekdotes en weetjes over de studie en het vak zelf. Een kwart heb ik onthouden, maar leerzaam was het wel.
En of hier een toekomstig juriste zit te schrijven? Dat weet ik nog niet. Ik moet namelijk mijn creatieve ei kwijt, en door alle regeltjes waar je jezelf aan moet houden in het vak, betwijfel ik of ik werkelijk creatief kan zijn...

Voor creatieve een culturele hoogtepunten moet ik ergens anders zijn, dat weet ik. Daar ga ik dan ook deze week naar toe. Waar? Rome. Na vele weken gesteggel en geruzie, heb ik toch hard genoeg kunnen werken om naar Rome te mogen. Het was nog even spannend of ik werkelijk kon gaan, maar het is gelukt. Daarvoor zet ik even graag mijn toekomstdromen opzij en ga deze week even lekker genieten. Ciao, cari!