Goedendag allemaal!
De wereld draait door, langzaam kom ik in het ritme. Goed, ik heb nog steeds veel up's en down's... ("wat een topmensen hier!", "Ik wil naar huihuis!") Maar dingen gaan me hier steeds gemakkelijker af. Ik denk dat ik de taal steeds sneller oppik, ik ken steeds meer mensen en zelfs op school gaat het makkelijker.
Mijn lievelingsvakken zijn Engels en Duits, want dat is echt schijtmakkelijk. Vroeg de leraar in het begin of ik wel alles begreep, ik ga er fluitend doorheen. Ik denk zelfs dat ik soms beter ben dan de Engelslerares. We hebben helaas nog maar één les Russisch gehad, omdat er eigenlijk nog geen leraar is. Ja hoor, ook hier in Italië heb je lesuitval! Dan worden we meestal opgevangen, en als het eerste uur uitvalt gaan we naar het café. Nou ja, met z'n allen... we zijn natuurlijk wel maar met z'n achten.
Mijn hekelvakken zijn latijn en wiskunde. De lerares van latijn is heel aardig, maar ik begrijp er geen bal van. Ze zijn natuurlijk veeeeeel verder met latijn dan wij. En tja, wiskunde... Need I say more? Snapte ik er in Holland al niet veel van, is het hier al helemaal acracadabra. En acracadabra in het Italiaans! Grappig weetje: de leraar lijkt op mr. Bean!
Hier begin ik al een aardige vriendengroep op te bouwen. Het eerste kende ik een Canadese student, Alice, die nu in Udine woont. Met haar kan ik heel goed praten, dus het is best jammer dat zij er weinig is. Dan heb ik de Australiërs: Serena en Jacqueline (tweeling), en (hun nicht). Mijn kamergenote is de Italiaanse Eleonora. Dan trek ik veel op in de groep met Julia (half Italiaans/half Oosterrijks), Maria (chinees), Angela (chinees), Ilaria (Italiaans) en Sara (Italiaans). Met hun ga ik het vaakst om, maar dan zijn er natuurlijk ook nog de Equadorianen en Argentijnen die erg aardig zijn. En de mensen uit mijn klas natuurlijk. Ter verduidelijking heb ik van een aantal foto's.
Want ja: hoera! Ik heb eindelijk foto's op het internet gezet! site:
http://picasaweb.google.com/IstieFinegol/MijnFotoS#
Enjoy, en un abbraccio forte!
dinsdag 29 september 2009
donderdag 24 september 2009
schooldag della bionda Olandese
Ciao cari,
Ik dacht altijd dat het vanaf september in de Alpen ging sneeuwen… No way! Ik loop hier in mijn T-shirt. Hoewel, ’s ochtends is het nog koud, maar 25C overdag vind ik zeer aangenaam! Wie heeft het over herfst? Zomer zul je bedoelen?
Deze week gaat veel beter dan de vorige week. Ik zit meer in het ritme, hoewel ik soms nog wel moeite heb met de “6 dagen in de week om 6:30 opstaan”procedure, maar het gaat me allemaal veel makkelijker af. Ik ken nu ook veel mensen.
Mijn dag ziet er dus zo uit:
6:30 je wordt gewekt omdat je om 7:30 de bus moet nemen.
8:00 de school begint. Ik hoef niet te lopen, dus ik zit de hele dag ik een klein lokaaltje. OK, om 10:30 hebben we pauze.
13:00 zijn we klaar, en gaan we terug naar il Convitto. Daar lunchen we. Wij zijn meestal de laatste, omdat we van zo ver komen.
14:00 studietijd! Tot 16:00. Maar goed, ik heb nu geen huiswerk of schoolboeken, dus ik heb weinig te doen.
16:00 ons uurtje vrij, waar ik meestal cividale in ga om even te wandelen.
17:00 studietijd! Tot het eten, om 19:00
19:00 we eten, waar we eerst met z’n allen lang moeten wachten voor we de zaal in kunnen. En ja, er wordt eerst een (schiet)gebedje gedaan voor we eten.
20:00 zijn we vrij om te doen wat we willen, maar we moeten binnen blijven. Soms gaan we volleyballen, soms bel ik naar huis, soms zit ik bij mensen op de kamer.
21:30 je wordt allemaal naar je kamer gestuurd
22:00 probeer ik te slapen, want ik moet er morgen vroeg uit.
Vandaag had ik trouwens geen school, maar una assemblea. Het is een bijeenkomst van het hele convitto, die elke maand wordt gehouden. Vandaag werden alle leerlingen uit het buitenland voorgesteld. Ja, ik moest in mijn EENTJE (want ik ben de enige Hollandse) op het podium om mezelf voor te stellen. Gelukkig heb ik er met mijn ik-hou-van-theater-attitude er drie zinnen Italiaans uit weten te krijgen, terwijl de rest het allemaal in het Spaans of Engels deed. Dus ik kreeg achteraf wel leuke reacties van mensen, ze kennen mij nu als “la bionda Olandese.”
Dus nu un abbracio forte dalla bionda Olandese
Ik dacht altijd dat het vanaf september in de Alpen ging sneeuwen… No way! Ik loop hier in mijn T-shirt. Hoewel, ’s ochtends is het nog koud, maar 25C overdag vind ik zeer aangenaam! Wie heeft het over herfst? Zomer zul je bedoelen?
Deze week gaat veel beter dan de vorige week. Ik zit meer in het ritme, hoewel ik soms nog wel moeite heb met de “6 dagen in de week om 6:30 opstaan”procedure, maar het gaat me allemaal veel makkelijker af. Ik ken nu ook veel mensen.
Mijn dag ziet er dus zo uit:
6:30 je wordt gewekt omdat je om 7:30 de bus moet nemen.
8:00 de school begint. Ik hoef niet te lopen, dus ik zit de hele dag ik een klein lokaaltje. OK, om 10:30 hebben we pauze.
13:00 zijn we klaar, en gaan we terug naar il Convitto. Daar lunchen we. Wij zijn meestal de laatste, omdat we van zo ver komen.
14:00 studietijd! Tot 16:00. Maar goed, ik heb nu geen huiswerk of schoolboeken, dus ik heb weinig te doen.
16:00 ons uurtje vrij, waar ik meestal cividale in ga om even te wandelen.
17:00 studietijd! Tot het eten, om 19:00
19:00 we eten, waar we eerst met z’n allen lang moeten wachten voor we de zaal in kunnen. En ja, er wordt eerst een (schiet)gebedje gedaan voor we eten.
20:00 zijn we vrij om te doen wat we willen, maar we moeten binnen blijven. Soms gaan we volleyballen, soms bel ik naar huis, soms zit ik bij mensen op de kamer.
21:30 je wordt allemaal naar je kamer gestuurd
22:00 probeer ik te slapen, want ik moet er morgen vroeg uit.
Vandaag had ik trouwens geen school, maar una assemblea. Het is een bijeenkomst van het hele convitto, die elke maand wordt gehouden. Vandaag werden alle leerlingen uit het buitenland voorgesteld. Ja, ik moest in mijn EENTJE (want ik ben de enige Hollandse) op het podium om mezelf voor te stellen. Gelukkig heb ik er met mijn ik-hou-van-theater-attitude er drie zinnen Italiaans uit weten te krijgen, terwijl de rest het allemaal in het Spaans of Engels deed. Dus ik kreeg achteraf wel leuke reacties van mensen, ze kennen mij nu als “la bionda Olandese.”
Dus nu un abbracio forte dalla bionda Olandese
zaterdag 19 september 2009
il mio compleanno!
Lang zal ze leven, lang zal ze leven… Ik had allang mijn verjaardag gevierd, en was meer dan tevreden. Toch voel ik me hier ook zeer jarig!Allereerst omdat ik om 12 uur uit mijn bed wordt gesmst door mijn lieftallige zussen. Daar gaat mijn nachtrust, maar heel lief vind ik het zeker! ’s Ochtends op school wordt ik van achteren besprongen door Emma, mijn klasgenootje: “tanti auguri!” De hele dag werd ik gekust en gefeliciteerd. Hier zoenen ze trouwens twee keer, en van links naar rechts. Ik moest even wennen de eerste keer…Toen bleek dat Francesca, een ander klasgenootje, een cadeautje had gekocht. Dat is zo lief! Ik heb echt schatten in mijn klas zitten. Deze schatten genoten ook van mijn traktatie: überhollandse stroopwafels! Ja ja, wil je het goed doen bij buitenlanders, dan moet je ze stroopwafels voeren. Ze kunnen het niet uitspreken, maar lekker vonden ze het zeker.Uit school gekomen, had ook mijn kamergenootje Eleonora een cadeautje voor me: oorbellen. Ik ben dus zeer verwend vandaag. En mijn kaartenverzameling is nu uitgebreid naar zes stuks. Het klopt wat ze zeggen: een kaart zegt meer dan duizend woorden. Of was dat met bloemen?:PAls kers op de taart werd ik ’s avonds door de telefoon toegezongen door mijn familie en vrienden. Echt zo lief! Tegen verwachtingen in heb ik toch een topverjaardag gehad.Un abraccio forte!
donderdag 17 september 2009
Italiaanse spraakwatervallen
Hèhè, de school is eindelijk begonnen. Nou ja, zo eindelijk is het niet. Wist ik veel hoe vermoeiend Italiaanse spraakwatervallen zijn...
De eerste spraakwaterval is mijn kamergenootje, die eindelijk is aangekomen. Ze is heel jong, 14 nog, maar heel aardig. Ze is erg geduldig met mijn gebrekkige Italiaans, maar wil zelf nog eens doorschieten in haar enthousiast gebabbel. Straks, straks kan ik haar volgen!
Maandagochtend moesten we om 6:30 opstaan om om 7:30 de bus naar St.Pietro te nemen, waar mijn liceo linguistico staat. Het was eerst nog een heel gedoe om de buskaarten te regelen, want ze hadden voor ons nog geen abbonementen. Moesten we zelf kaartjes gaan regelen! èèn ding leer je hier wel: je wordt in no-time zelfstandig. Vooral omdat ik ook nog eens Italiaans moet vertalen voor de Australische meiden, want hun Italiaans is niet zo best.
Allora, eenmaal op school werden we voorgesteld aan de coordinator van de leerlingen. Hij bracht ons naar onze klassen. Met een kleine vlinder in mijn buik stapte ik de klas binnen. OMG, wat een kleine klas! Met mij zijn er acht leerling, waarvan 2 jongens. Tussen de lessen door hoeven we niet naar andere lokalen te lopen, omdat de leraren naar ons toekomen. Ik heb wel een heel aardige klas: ze leidden me gelijk rond door de school in de pauze.
Ach, wat was ik even moet toen ik de afgelopen dagen na school op het convitto aankwam. Je krijgt echt een douche van Italiaans over je heen, waar ik maar de helft of minder van begrijp. Maar het was nog niet voorbij: toen ik van school kwam, nam de begeleidster me apart: je moet naar de dokter! Wat, dokter? Het blijkt dat alle nieuwe leerlingen op controle moeten. Gelukkig was er niets aan de hand, hoewel ik mijn slechte ogen heb verzwegen...
Daarna werden we met alle meiden naar een zaal gestuurd. Wat was er aan de hand? Blijkbaar kregen we alle regeltjes uitgelefgd. Ik wist alles al, maar ik moest toch nog vertalen voor de Australische meiden. Jammer dan, kon ik nog mijn ogen niet dichtdoen.
s Avonds wilde ik niets liever dan gelijk na het eten mijn bed induiken. Het is hier dan uitputtend, maar ik heb het ervoor over. Straks zal alles een stuk sneller gaan, als ik eenmaal in het ritme zit. Nu laat ik maar lekker alles over mij heenkomen.
un abraccio forte
De eerste spraakwaterval is mijn kamergenootje, die eindelijk is aangekomen. Ze is heel jong, 14 nog, maar heel aardig. Ze is erg geduldig met mijn gebrekkige Italiaans, maar wil zelf nog eens doorschieten in haar enthousiast gebabbel. Straks, straks kan ik haar volgen!
Maandagochtend moesten we om 6:30 opstaan om om 7:30 de bus naar St.Pietro te nemen, waar mijn liceo linguistico staat. Het was eerst nog een heel gedoe om de buskaarten te regelen, want ze hadden voor ons nog geen abbonementen. Moesten we zelf kaartjes gaan regelen! èèn ding leer je hier wel: je wordt in no-time zelfstandig. Vooral omdat ik ook nog eens Italiaans moet vertalen voor de Australische meiden, want hun Italiaans is niet zo best.
Allora, eenmaal op school werden we voorgesteld aan de coordinator van de leerlingen. Hij bracht ons naar onze klassen. Met een kleine vlinder in mijn buik stapte ik de klas binnen. OMG, wat een kleine klas! Met mij zijn er acht leerling, waarvan 2 jongens. Tussen de lessen door hoeven we niet naar andere lokalen te lopen, omdat de leraren naar ons toekomen. Ik heb wel een heel aardige klas: ze leidden me gelijk rond door de school in de pauze.
Ach, wat was ik even moet toen ik de afgelopen dagen na school op het convitto aankwam. Je krijgt echt een douche van Italiaans over je heen, waar ik maar de helft of minder van begrijp. Maar het was nog niet voorbij: toen ik van school kwam, nam de begeleidster me apart: je moet naar de dokter! Wat, dokter? Het blijkt dat alle nieuwe leerlingen op controle moeten. Gelukkig was er niets aan de hand, hoewel ik mijn slechte ogen heb verzwegen...
Daarna werden we met alle meiden naar een zaal gestuurd. Wat was er aan de hand? Blijkbaar kregen we alle regeltjes uitgelefgd. Ik wist alles al, maar ik moest toch nog vertalen voor de Australische meiden. Jammer dan, kon ik nog mijn ogen niet dichtdoen.
s Avonds wilde ik niets liever dan gelijk na het eten mijn bed induiken. Het is hier dan uitputtend, maar ik heb het ervoor over. Straks zal alles een stuk sneller gaan, als ik eenmaal in het ritme zit. Nu laat ik maar lekker alles over mij heenkomen.
un abraccio forte
zondag 13 september 2009
een snelle blog
Hallo lieve mensen,
nog even een nieuwe bericht! Morgen begint het leven weer, dan begint mijn school.
Ik ben blij dat ik eindelijk wat meer internet heb, ookal is het dan gehackt en kan ik nog steeds niet op skype of msn. Maar goed, ik hoop dat dat wel wordt geregeld.;)
Ik trek steeds meer naar de Australische meiden toe: Serena, Jacqueline (ze zijn tweeling en ik akn ze echt niet uit elkaar houden) en Louise. Het zijn echt heel aardige meiden, maar soms een beetje.. naïef. Maar het zij ze vergeven.;) Ik ga misschien zelfs een kamer delen met Louise. Ik hoop echt dat dat lukt, maar dan moeten eerst de andere leerlingen hier zijn, voor we van kamers kunnen ruilen. Ook heb ik een heel aardig Canadees meisje ontmoet. Zij studeert Italiaans aan de universiteit van Udine en helpt hier met het lesgeven van Engels. Komende week zal ze een appartement in Udine krijgen, maar waarschijnlijk zal ze nog wel op het Convitto blijve eten. Ik hoop dat ik haar nog zal blijven zien, want ik kan erg goed met haar praten.
Ik heb trouwens een Italiaans nummer nu, dus ik val nu het beste te bereiken onder:
+393394584901
En dan nu het leuktste: wat foto's van afgelopen week! Hier staan de foto's die mijn ouders hebben gemaakt van onder andere het onderweghotel, mijn kamer, en de "vakantie".
http://picasaweb.google.com/kleinherenleed/20090909#
Enjoy, en tot snel!
nog even een nieuwe bericht! Morgen begint het leven weer, dan begint mijn school.
Ik ben blij dat ik eindelijk wat meer internet heb, ookal is het dan gehackt en kan ik nog steeds niet op skype of msn. Maar goed, ik hoop dat dat wel wordt geregeld.;)
Ik trek steeds meer naar de Australische meiden toe: Serena, Jacqueline (ze zijn tweeling en ik akn ze echt niet uit elkaar houden) en Louise. Het zijn echt heel aardige meiden, maar soms een beetje.. naïef. Maar het zij ze vergeven.;) Ik ga misschien zelfs een kamer delen met Louise. Ik hoop echt dat dat lukt, maar dan moeten eerst de andere leerlingen hier zijn, voor we van kamers kunnen ruilen. Ook heb ik een heel aardig Canadees meisje ontmoet. Zij studeert Italiaans aan de universiteit van Udine en helpt hier met het lesgeven van Engels. Komende week zal ze een appartement in Udine krijgen, maar waarschijnlijk zal ze nog wel op het Convitto blijve eten. Ik hoop dat ik haar nog zal blijven zien, want ik kan erg goed met haar praten.
Ik heb trouwens een Italiaans nummer nu, dus ik val nu het beste te bereiken onder:
+393394584901
En dan nu het leuktste: wat foto's van afgelopen week! Hier staan de foto's die mijn ouders hebben gemaakt van onder andere het onderweghotel, mijn kamer, en de "vakantie".
http://picasaweb.google.com/kleinherenleed/20090909#
Enjoy, en tot snel!
zaterdag 12 september 2009
in Italia!!!
Buongiorno carissimi! Ja ja, ik ben gearriveerd. Daarom nu een lange blog.;) De reis verliep perfect. Al om vier uur waren we op maandag in ons hotel. Daar heb ik heerlijk in de heuvels gelopen en ’s avonds hebben we lekker van de grill gegeten, in plaats van onze eeuwige wiener schnitzel met patat. Op dinsdag gingen we verder rijden, de Alpen door, naar Italië.
Wat een verschil is het in Nederland! Zon, warmte, bergen… We kwamen in ons hotel aan, waar ik gelijk de hoogstnodige mails heb gecheckt. Omdat je moest betalen voor de wifi, wilde ik niet te lang op de computer zitten, dus kon ik niet toen al bloggen. De rest van de middag heb ik mijn shotjes vitamine D binnengehaald door heerlijk in de zon op het terras te zitten. Al snel kwam de eigenaar van het hotel erbij zitten en raakten we aan de praat (*kaching*, goed voor mijn Italiaans!). Hij vond mij dapper dat ik een jaar naar Italië ging, of ging ik ook voor de jongens? In ieder geval complimenten voor mijn Italiaans, ik kon het beter dan anderen. Mijn oom bijvoorbeeld, die daar al jaren vaste klant is. ’s Avonds heb ik me helemaal misselijk gegeten aan het echte Friulaanse eten: als primo gnocchi met gehaktsaus en als secondo polenta met stokvis. Heerlijk, maar die avond ging ik dood van de maagkrampen. Tja, wist ik veel wat er nog te wachten stond…
De volgende dag was de Grote Dag: op naar mijn school! ’s Ochtends gingen we eerst naar de school waar ik les ga krijgen, in San Pietro al Natizone. De school is enorm, boven op een heuvel en prachtig gelegen tussen de bergen. Italianen willen echt imponeren, ook met hun architectuur: je voelt je klein als je onder die zuilen staat. We stapten weer in de auto om naar mijn kostschool te gaan. Langzamerhand naderden we Cividale del Friuli en mijn hart begon steeds meer sprongen te maken: hier zit ik dan een jaar! We reden de oprijlaan van mijn school op en mijn mond viel open: wat groot! De school heeft een frickin park! Als ze dat eens in Nederland zien…
We werden heel aardig ontvangen en mijn kamer ziet er mooi uit. Ik krijg wel een beetje een Stay-Okay hotel gevoel, omdat alles er zo hetzelfde uitziet. Mijn kamergenote is Italiaanse, maar zij komt pas op zondag, dus nu heb ik de kamer voor mij alleen. Ik heb al 3 aardige Australische meisjes ontmoet en 1 Canadese. Verder zijn er 4 jongens en 2 meisjes die uit China komen. ’s Avonds hebben we dan ook twee tafels: één Engelse en één Chinese.
Het blijkt dat de school pas begint op maandag, dus ik moet hier vier dagen me vervelen. Er is helemaal geen programma voor de studenten hier bedacht, en je mag pas met toestemming van je ouders de stad in. Gelukkig hadden mijn ouders de hele week vrij gepland, dus konden we nog een aantal dagen leuke dingen doen. Maar zij gingen op vrijdag weg, dus nu moet ik me toch twee dagen vermaken. Het valt me dan toch soms tegen hoe alleen je jezelf kan voelen in een vreemd land, met een vreemde taal. Gelukkig ben ik daar ook niet alleen in: de Australische meisjes hebben er ook last van.
Sorry voor deze lange blog trouwens, maar er kan veel gebeuren in een paar dagen. Ik heb nu nog steeds niet alles verteld! Nog wel een ding: wat een verschil is het eten hier en in Nederland! Het is hier veel en vet, maar wel heel lekker. Nou moet mijn maag nog maar zien te wennen aan al die olijfolie…
Molti bacchi!!!!
Wat een verschil is het in Nederland! Zon, warmte, bergen… We kwamen in ons hotel aan, waar ik gelijk de hoogstnodige mails heb gecheckt. Omdat je moest betalen voor de wifi, wilde ik niet te lang op de computer zitten, dus kon ik niet toen al bloggen. De rest van de middag heb ik mijn shotjes vitamine D binnengehaald door heerlijk in de zon op het terras te zitten. Al snel kwam de eigenaar van het hotel erbij zitten en raakten we aan de praat (*kaching*, goed voor mijn Italiaans!). Hij vond mij dapper dat ik een jaar naar Italië ging, of ging ik ook voor de jongens? In ieder geval complimenten voor mijn Italiaans, ik kon het beter dan anderen. Mijn oom bijvoorbeeld, die daar al jaren vaste klant is. ’s Avonds heb ik me helemaal misselijk gegeten aan het echte Friulaanse eten: als primo gnocchi met gehaktsaus en als secondo polenta met stokvis. Heerlijk, maar die avond ging ik dood van de maagkrampen. Tja, wist ik veel wat er nog te wachten stond…
De volgende dag was de Grote Dag: op naar mijn school! ’s Ochtends gingen we eerst naar de school waar ik les ga krijgen, in San Pietro al Natizone. De school is enorm, boven op een heuvel en prachtig gelegen tussen de bergen. Italianen willen echt imponeren, ook met hun architectuur: je voelt je klein als je onder die zuilen staat. We stapten weer in de auto om naar mijn kostschool te gaan. Langzamerhand naderden we Cividale del Friuli en mijn hart begon steeds meer sprongen te maken: hier zit ik dan een jaar! We reden de oprijlaan van mijn school op en mijn mond viel open: wat groot! De school heeft een frickin park! Als ze dat eens in Nederland zien…
We werden heel aardig ontvangen en mijn kamer ziet er mooi uit. Ik krijg wel een beetje een Stay-Okay hotel gevoel, omdat alles er zo hetzelfde uitziet. Mijn kamergenote is Italiaanse, maar zij komt pas op zondag, dus nu heb ik de kamer voor mij alleen. Ik heb al 3 aardige Australische meisjes ontmoet en 1 Canadese. Verder zijn er 4 jongens en 2 meisjes die uit China komen. ’s Avonds hebben we dan ook twee tafels: één Engelse en één Chinese.
Het blijkt dat de school pas begint op maandag, dus ik moet hier vier dagen me vervelen. Er is helemaal geen programma voor de studenten hier bedacht, en je mag pas met toestemming van je ouders de stad in. Gelukkig hadden mijn ouders de hele week vrij gepland, dus konden we nog een aantal dagen leuke dingen doen. Maar zij gingen op vrijdag weg, dus nu moet ik me toch twee dagen vermaken. Het valt me dan toch soms tegen hoe alleen je jezelf kan voelen in een vreemd land, met een vreemde taal. Gelukkig ben ik daar ook niet alleen in: de Australische meisjes hebben er ook last van.
Sorry voor deze lange blog trouwens, maar er kan veel gebeuren in een paar dagen. Ik heb nu nog steeds niet alles verteld! Nog wel een ding: wat een verschil is het eten hier en in Nederland! Het is hier veel en vet, maar wel heel lekker. Nou moet mijn maag nog maar zien te wennen aan al die olijfolie…
Molti bacchi!!!!
zondag 6 september 2009
last day!
Vandaag is echt mijn laatste dag in het koude Nederland. Ik zeg koud (en nat!), want ik loop al dagen in dikke vesten rond. En ik zeg koud, want in Cividale del Friuli is het nu 25 graden. Het is alsof Nederland me dit heerlijke weer meegeeft als afscheid: voorlopig zal ik niet meer door de regen hoeven te fietsen. Morgenochtend vroeg vertrekken we om zes uur om de files nog een beetje voor te zijn. En NEE, ik ga niet met het vliegtuig, ik wordt gebracht. Anders zou ik niet zo vroeg vertrekken.;)
De koffers zijn gepakt, mijn kasten zijn leeg. Al dagen leef ik uit mijn beautycase. Tja, ik ben echt een meisje: ik wil liever uit een koffer leven en alles al gepakt hebben, in plaats van alles op het laatste moment moeten doen. Het wordt wel irritant, want hoe meer het dichterbij komt, hoe meer dingen ik wil doen om maar afgeleid te zijn. Gelukkig is dat tot nu toe gelukt: wezen eten in Amsterdam bij zus 1, naar de film met zus 2, vanmiddag naar het strand met Sanne... Ik vul mijn dagen.
Morgen moet ik het eerst uithouden om 10 uur in de auto te zitten met twee oude mensen. ’s Avonds zullen we overnachten in ons vaste onderweghotel, op dinsdag rijden we nog 5 uurtjes naar het tweede hotel. En vanaf woensdag ligt het avontuur voor me open: dan wordt ik gedropt op mijn school. Ik zal proberen zo snel mogelijk te schrijven over mijn nieuwe omgeving, dus stay tuned naar mijn volgende blog!
Ps: hier zijn nog de foto’s van het feest:
http://picasaweb.google.nl/IstieFinegol/Feest28Augustus#
De koffers zijn gepakt, mijn kasten zijn leeg. Al dagen leef ik uit mijn beautycase. Tja, ik ben echt een meisje: ik wil liever uit een koffer leven en alles al gepakt hebben, in plaats van alles op het laatste moment moeten doen. Het wordt wel irritant, want hoe meer het dichterbij komt, hoe meer dingen ik wil doen om maar afgeleid te zijn. Gelukkig is dat tot nu toe gelukt: wezen eten in Amsterdam bij zus 1, naar de film met zus 2, vanmiddag naar het strand met Sanne... Ik vul mijn dagen.
Morgen moet ik het eerst uithouden om 10 uur in de auto te zitten met twee oude mensen. ’s Avonds zullen we overnachten in ons vaste onderweghotel, op dinsdag rijden we nog 5 uurtjes naar het tweede hotel. En vanaf woensdag ligt het avontuur voor me open: dan wordt ik gedropt op mijn school. Ik zal proberen zo snel mogelijk te schrijven over mijn nieuwe omgeving, dus stay tuned naar mijn volgende blog!
Ps: hier zijn nog de foto’s van het feest:
http://picasaweb.google.nl/IstieFinegol/Feest28Augustus#
Abonneren op:
Posts (Atom)