Italiaanse spraakwatervallen

Hèhè, de school is eindelijk begonnen. Nou ja, zo eindelijk is het niet. Wist ik veel hoe vermoeiend Italiaanse spraakwatervallen zijn...
De eerste spraakwaterval is mijn kamergenootje, die eindelijk is aangekomen. Ze is heel jong, 14 nog, maar heel aardig. Ze is erg geduldig met mijn gebrekkige Italiaans, maar wil zelf nog eens doorschieten in haar enthousiast gebabbel. Straks, straks kan ik haar volgen!
Maandagochtend moesten we om 6:30 opstaan om om 7:30 de bus naar St.Pietro te nemen, waar mijn liceo linguistico staat. Het was eerst nog een heel gedoe om de buskaarten te regelen, want ze hadden voor ons nog geen abbonementen. Moesten we zelf kaartjes gaan regelen! èèn ding leer je hier wel: je wordt in no-time zelfstandig. Vooral omdat ik ook nog eens Italiaans moet vertalen voor de Australische meiden, want hun Italiaans is niet zo best.
Allora, eenmaal op school werden we voorgesteld aan de coordinator van de leerlingen. Hij bracht ons naar onze klassen. Met een kleine vlinder in mijn buik stapte ik de klas binnen. OMG, wat een kleine klas! Met mij zijn er acht leerling, waarvan 2 jongens. Tussen de lessen door hoeven we niet naar andere lokalen te lopen, omdat de leraren naar ons toekomen. Ik heb wel een heel aardige klas: ze leidden me gelijk rond door de school in de pauze.
Ach, wat was ik even moet toen ik de afgelopen dagen na school op het convitto aankwam. Je krijgt echt een douche van Italiaans over je heen, waar ik maar de helft of minder van begrijp. Maar het was nog niet voorbij: toen ik van school kwam, nam de begeleidster me apart: je moet naar de dokter! Wat, dokter? Het blijkt dat alle nieuwe leerlingen op controle moeten. Gelukkig was er niets aan de hand, hoewel ik mijn slechte ogen heb verzwegen...
Daarna werden we met alle meiden naar een zaal gestuurd. Wat was er aan de hand? Blijkbaar kregen we alle regeltjes uitgelefgd. Ik wist alles al, maar ik moest toch nog vertalen voor de Australische meiden. Jammer dan, kon ik nog mijn ogen niet dichtdoen.
s Avonds wilde ik niets liever dan gelijk na het eten mijn bed induiken. Het is hier dan uitputtend, maar ik heb het ervoor over. Straks zal alles een stuk sneller gaan, als ik eenmaal in het ritme zit. Nu laat ik maar lekker alles over mij heenkomen.

un abraccio forte