verschillende werelden

We zitten in ons examenjaar. Dat betekent werkstukken maken, tentamens leren, dromen over een toekomst. Gaat er volgend jaar gereisd worden? Wordt gelijk de perfecte opleiding gekozen? Of wordt er eerst gewerkt?
Deze week bestond uit leren, leren, leren: het was tentamenweek. Maar terwijl iedereen zich boog over een Latijntentamen, zat ik met iets heel anders: een gesprek bij de GGZ. Nee, het is niet altijd fijn om af te wijken van de grote massa, zeker niet als het betekent dat het niet goed met je gaat.
We hadden een gesprek over hoe we nu verder moeten, want thuis gaat het niet heel lekker. Niet alleen met mij, maar een stoornis heeft invloed op het hele gezin. Het is niet gek dat Paolo het huis uit wil en misschien onderdak zoekt bij zijn grote zus. Er moet iets veranderd worden. Drastisch. En zo snel mogelijk. Daarom wordt er gekeken of de eetstoornissenkliniek Rintveld een andere behandeling kan aanbieden. Gelukkig bestaan er voor zulke instanties eindeloze wachttijden, wat betekent dat we lang aan het idee kunnen wennen, ik misschien wel mijn examens kan maken en we hopen dat ik thuis toch de Wonderbaarlijke Knop vind die zorgt dat ik wel opeens beter word. Je weet maar nooit.

Als ik dan ook val en mijn pols kneus, is deze week al helemaal geweldig. Zeker omdat ik nog een geschiedenistenamen moest maken mét een gekneusde pols. Gelukkig was een laptop geregeld, waardoor mijn pols mooi minder belast werd.
Zo blijkt ondertussen de normale wereld ook gewoon door te gaan. Het is gek, want je leeft in verschillende werelden. De een is normaal met school, werk en vrienden, de ander is de wereld van een ziekte. Ze zijn in elkaar verwerven, maar toch totaal verschillend. En dat is heel verwarrend.

Herfstvakantie

Het leven van een eindexamenleerling bestaat uit PWS, leren, tentamens, toekomst voorbereiden, hier en daar nog een enkel puberhormoontje. Om even van alles verlost te zijn, is de herfstvakantie in het leven geroepen. Of nou ja, verlost... Natuurlijk kan ik niet van alles verlost zijn: tentamens moeten geleerd worden, en van de gedachtes is mijn hoofd kan je sowieso niet loskomen.
Toch kan je een leuke poging doen om te vluchten. Waarheen? Misschien zou Breda ver genoeg zijn om even verlost te zijn van alle dingen die er moeten gebeuren in het Noorden. Samen met mijn nicht over de ieniemienie-kermis zwerven, waarvan zij vindt dat die enorm is. Moet ze maar eens naar Hoorn komen in augustus! Je nachtrust opofferen voor eindeloze gesprekken met haar. De volgende dagen toen zij weg was, lekker met mijn tante zijn, Brabant ontdekken. Zo heeft ze me laten zien waar mijn familie in Den Bosch woonde. Duikend in onze geschiedenis blijkt maar weer eens dat Brabant veel leuker is dan het Hoge Noorden! Jammer dan dat het zuiden zo ver weg is, daar is de OV-jaarkaart voor uitgevonden. Wat valt er te studeren in Den Bosch?
Toch ontkom je niet aan het leren, ookal probeer je het nog zo goed te vergeten. Maar veel bellen werpt zijn vruchten af: we mogen voor ons PWS komende week naar twee musicals! Dan krijgen we van te voren een rondleiding, bij een musical mogen we zelfs vanaf het decoropbouw meekijken. Nu nog een beetje lobbyen om interviews te regelen.
Uiteindelijk kom je toch weer met je beide benen op de grond, al is het maar omdat de vakantie bijna ten einde is, of... ik mijn pols heb gekneusd. Heel slim om op een donderdagavond je pols te stoten, de dag voor ik met mijn PWS-maatje naar Amsterdam ging. En midden in de nacht had ik niet veel trek om naar het ziekenhuis te gaan. De volgende dag toch maar even langs de huisarts, er moest een foto gemaakt worden. Gelukkig is mijn pols alleen gekneusd, dus er zit nu een zielig verbandje omheen. Helaas doet-ie wel pijn, gaat typen veel te langzaam en komt dit niet handig uit. Breda lijkt nu alweer ver weg met deze pijnlijke (letterlijk!) realiteit. Geef mij maar Brabant, met de zachte G, de St. Jan en de hubkes. Zonder gekneusde pols graag.