Ommekeer

De zon schijnt, de vogels fluiten, en ook ik kan daar meer en meer van genieten. Eerst zat over alles een waas heen, een grijze deken die de scherpe randjes van alles afhaalde. Van de nare dingen, maar ook de goede. Misschien lag het aan de medicatie die nu is afgebouwd, misschien aan een ordinaire depressie, maar ik kon niet meer genieten van de mooie kleine dingen in de wereld.
Stop.
Er is iets veranderd. Geen idee wat, geen idee hoe, maar ik hóór de vogels zingen, ik vóél de zon op mijn huid. En dat is pas genieten! Ik krijg nu ook wel meer schijt aan alle regeltjes van de kliniek, dat is misschien wat minder verstandig. Dan mogen we overdag niet naar buiten, maar sneak ik toch even de tuin in. Ik moet toch ergens een kleurtje vandaan krijgen?

Misschien ligt het aan het weekend, wellicht ligt daar de ommekeer. In Breda was het één grote test: kan ik de stoornis in mijn eentje de baas? Mijn tante zou geen cipier zijn die mij de hele dag in de gaten zou houden, ze wilde me alleen helpen. Dat is ook het gezondst: uiteindelijk moet ik het toch ik in mijn eentje kunnen als ik op kamers woon?
Tot overmaat van ramp vertelde ze me doodleuk op vrijdag dat ze aan de lijn is. Oh. Als ik ergens niet tegen kan, is dat ik anders en meer moet eten dan de rest. Kom ik daar met een aankomlijst van zoveel boterhammen, terwijl zij geen koolhydraten mag. Dat kost even moeite om om te schakelen!
Maar diëten? Dat is voor watjes. Zij deed stiekem mee met broodjes, ik at mijn lijst. In mijn eentje, zonder hulp van mijn tante. Drie gangemenu? Kom maar op! Bijeten voor een fietstocht? Will do! Op een of andere vreemde manier koste me het nauwelijks moeite meer om mijn lijst te volgen.
Het hele weekend heeft haar vruchten afgeworpen. Ik moest een kilo aankomen omdat ik de week ervoor gelijk was gebleven (elk week moet je minimaal een pond aankomen) en die heb ik glansrijk gehaald. Eventjes is het moeilijk om dat op de weegschaal te zien, maar het is een bekroning voor een goed weekend. Hier ga ik voor: een gezond gewicht, een mooi leven en uiteindelijk ook genieten van eten.

één pond erbij

Gister ben ik gewogen, dat betekent een spannend moment voor elk meisje hier. De weging bepaald namelijk een beetje of je komend weekend naar huis mag of niet. Ik moest als laatste, dus ik hoorde van iedereen al wat zij waren aangekomen. Iedereen was óf net niet genoeg, óf met de hakken over de sloot aangekomen.
Met lichte kriebels in mijn buik ging ik naar de weging.
Maar gelukkig, één pond is erbij. Goed, ik weet het, het is met de hakken over de sloot, maar het is iets. Ik zit net aan binnen de marge van 0,5 tot 1,5 kilogram erbij. Daar baal ik overigens wel van, want ik snap het niet. Ik heb namelijk me gewoon aan de eetlijst gehouden en heb niet te veel bewogen.

Net ben ik bij de diëtiste geweest, en zij heeft mijn eetlijst uitgebreid. Ik moet nu een boterham en wat koeken extra eten, omdat ik maar net genoeg ben aangekomen. Ook heeft ze alvast besproken wat ik volgende week extra moet eten, omdat zij dan weg is.
Straks heb ik voor het eerst eetstoornissengroep, waar we met een aantal meiden (ook van buiten Triversum) gaan praten over onze eetstoornissen. Spannend!

trots

Afgelopen weekend mocht ik 24 uur naar huis. Wat was het het heerlijk om thuis te zijn, al was het dan kort. Ik miste de stomste dingen; van mijn hond, tot mijn bed, tot mijn plekje op de bank. Ik denk dat ik hier zelf meer heimwee heb dan in Italië. Daarom was het ook zo moeilijk voor mij om terug te gaan naar Triversum op zondag.

Maar jongens, jullie kunnen trots op me zijn!
Gister was er de wekelijkse weging, en ik zat al sinds zaterdag in zak en as ervoor.
Wat als ik nou was afgevallen? Dan mocht ik aanstaand weekend niet naar huis.
Wat als ik juist teveel was aangekomen? Dan mocht ik óók aanstaand weekend niet naar huis.
Dat heeft te maken met het refeedingsyndrome. Als je te snel te veel aankomt, moet je hart te veel werken en kan het begeven. Daarom moeten ze je dan extra in de gaten houden en mag je niet in het weekend naar huis.
Met knikkende knietjes ging ik op de weegschaal staan. Hoera, ik zit precies in de marge van 0,5 tot 1,5 kg gewichtstoename: ik ben 1,3 kg aangekomen!
's Middags moest ik langs mijn kidnerarts, dr. George. Zij was over het algemeen tevreden over mij. Mijn pols is aan de hoge kant, maar dat kan ook aan de stress voor het eten liggen. Dus wat haar betreft mag ik waarschijnlijk dit weekend naar huis.

Vanochtend hebben ze bij de Patiënten Bespreking over mij gepraat en zij willen nog even overleggen met dr. George of ik wel of niet naar huis mag. Dat heeft namelijk te maken met mijn bloeddrukcontroles, of die in het weekend moeten worden gedaan of niet. Morgen hoor ik dus of ik het hele weekend naar huis mag...