Wat is het fijn om thuis te zijn!
Jaja, de bloeddrukcontroles hoefden maar één keer per dag, en konden best in het weekend worden overgeslagen. Mijn bloeddruk is goed, alleen mijn pols is nog wat aan de hoge kant. Maar dat kan ook komen doordat we meestal na het eten meten, en dat is een grote stressfactor bij mij. Mijn pols in nu meestal rond de 100, kun je nagaan wat voor een topsport eten voor me is!
Nu ben ik heerlijk thuis, en ik wilde dat ik altijd thuis kon zijn. Natuurlijk weet ik ergens ook wel dat dat niet gaat, maar soms is de heimwee te erg. Alleen ik besef goed hoe ziek ik ben...
Op woensdag moest ik voor de zoveelste keer bloedprikken, omdat dr. George me goed in de gaten wilt houden. Dit deed ik net voor mijn tussendoortje, en al snel kwam de uitslag van de waardes: mijn glucose was te laag. Oh wat een wonder, ik heb al jaren last van een lage bloedsuikerspiegel. Dit kwam dus echt niet als een verrassing voor me. Wel moet ik op vaste tijden mijn tussendoortje nemen, anders zakt mijn bloedsuikerspiegel te veel en wordt ik changrijnig.
Later die middag kwam een begeleidster naar me toe, ze vroeg of ze even met me kon praten.Ze zei dat ze met mijn ouders had overlegd, en dat het verstandig was dat ik een mexicaanse griepprik nam.Blijkbaar zit ik door mijn ondergewicht in de risicogroep en ben ik minder goed weerbaar voor de griep.Ik vind alles best, dus vanmiddag had ik de prik. Thank god ben ik niet bang voor naalden. Nu loop ik nog wel steeds met een enorm stijve arm, die blijft een aantal dagen zo. Maar gelukkig deed het niet veel pijn, het voelt meer als een erge spierpijn.
vrijdag 27 november 2009
dinsdag 24 november 2009
trots
Afgelopen weekend mocht ik 24 uur naar huis. Wat was het het heerlijk om thuis te zijn, al was het dan kort. Ik miste de stomste dingen; van mijn hond, tot mijn bed, tot mijn plekje op de bank. Ik denk dat ik hier zelf meer heimwee heb dan in Italië. Daarom was het ook zo moeilijk voor mij om terug te gaan naar Triversum op zondag.
Maar jongens, jullie kunnen trots op me zijn!
Gister was er de wekelijkse weging, en ik zat al sinds zaterdag in zak en as ervoor.
Wat als ik nou was afgevallen? Dan mocht ik aanstaand weekend niet naar huis.
Wat als ik juist teveel was aangekomen? Dan mocht ik óók aanstaand weekend niet naar huis.
Dat heeft te maken met het refeedingsyndrome. Als je te snel te veel aankomt, moet je hart te veel werken en kan het begeven. Daarom moeten ze je dan extra in de gaten houden en mag je niet in het weekend naar huis.
Met knikkende knietjes ging ik op de weegschaal staan. Hoera, ik zit precies in de marge van 0,5 tot 1,5 kg gewichtstoename: ik ben 1,3 kg aangekomen!
's Middags moest ik langs mijn kidnerarts, dr. George. Zij was over het algemeen tevreden over mij. Mijn pols is aan de hoge kant, maar dat kan ook aan de stress voor het eten liggen. Dus wat haar betreft mag ik waarschijnlijk dit weekend naar huis.
Vanochtend hebben ze bij de Patiënten Bespreking over mij gepraat en zij willen nog even overleggen met dr. George of ik wel of niet naar huis mag. Dat heeft namelijk te maken met mijn bloeddrukcontroles, of die in het weekend moeten worden gedaan of niet. Morgen hoor ik dus of ik het hele weekend naar huis mag...
Maar jongens, jullie kunnen trots op me zijn!
Gister was er de wekelijkse weging, en ik zat al sinds zaterdag in zak en as ervoor.
Wat als ik nou was afgevallen? Dan mocht ik aanstaand weekend niet naar huis.
Wat als ik juist teveel was aangekomen? Dan mocht ik óók aanstaand weekend niet naar huis.
Dat heeft te maken met het refeedingsyndrome. Als je te snel te veel aankomt, moet je hart te veel werken en kan het begeven. Daarom moeten ze je dan extra in de gaten houden en mag je niet in het weekend naar huis.
Met knikkende knietjes ging ik op de weegschaal staan. Hoera, ik zit precies in de marge van 0,5 tot 1,5 kg gewichtstoename: ik ben 1,3 kg aangekomen!
's Middags moest ik langs mijn kidnerarts, dr. George. Zij was over het algemeen tevreden over mij. Mijn pols is aan de hoge kant, maar dat kan ook aan de stress voor het eten liggen. Dus wat haar betreft mag ik waarschijnlijk dit weekend naar huis.
Vanochtend hebben ze bij de Patiënten Bespreking over mij gepraat en zij willen nog even overleggen met dr. George of ik wel of niet naar huis mag. Dat heeft namelijk te maken met mijn bloeddrukcontroles, of die in het weekend moeten worden gedaan of niet. Morgen hoor ik dus of ik het hele weekend naar huis mag...
vrijdag 20 november 2009
wispelturigheid
Ik baal. Enorm.
Volgens mij hebben ze het woord wispelturigheid hier uitgevonden, zo vaak veranderen ze hier van mening. Dit keer gaat het om mijn weekend thuis.
Ik was al de hele week vet blij dat ik naar huis mocht, krijg ik gister de domper van de eeuw. Ik mag maar 24 uur naar huis, want ze vinden 48 uur te risicovol. Dat komt omdat mijn bloeddruk nog steeds drie keer per dag moet worden gemeten, en mijn ouders zijn geen verpleegkundigen, dus mogen zij het niet doen. Één keer een dag overslaan is niet erg, maar ze vinden twee dagen te lang. Shit, dit betekent dat ik maar 24 uur naar huis mag. Net nu ik thuis zo nodig heb!
Gister zat ik er even helemaal doorheen en heb ik ruzie gemaakt met mijn moeder. Ik weet dat zij er ook niks aan kan doen, maar ik was toen niet toerekeningsvatbaar. Ik heb de meest vreselijke dingen gezegd, en daar heb ik nu spijt van. Waarom holt mijn verstand altijd achter mijn gevoel aan en zeg ik altijd de stomte dingen uit impulsiviteit???
Ik ga nu op zaterdagmiddag om 2 uur naar huis, daar ga ik lekker genieten van mijn familie. Eigenlijk moet ik elke dag een uur rusten, maar dat ga ik dan echt niet doen. Ik heb wel wat beters te doen: als het goed is komt mijn vriendin Beau langs, en ik moet natuurlijk ook mijn surprise maken...
Volgens mij hebben ze het woord wispelturigheid hier uitgevonden, zo vaak veranderen ze hier van mening. Dit keer gaat het om mijn weekend thuis.
Ik was al de hele week vet blij dat ik naar huis mocht, krijg ik gister de domper van de eeuw. Ik mag maar 24 uur naar huis, want ze vinden 48 uur te risicovol. Dat komt omdat mijn bloeddruk nog steeds drie keer per dag moet worden gemeten, en mijn ouders zijn geen verpleegkundigen, dus mogen zij het niet doen. Één keer een dag overslaan is niet erg, maar ze vinden twee dagen te lang. Shit, dit betekent dat ik maar 24 uur naar huis mag. Net nu ik thuis zo nodig heb!
Gister zat ik er even helemaal doorheen en heb ik ruzie gemaakt met mijn moeder. Ik weet dat zij er ook niks aan kan doen, maar ik was toen niet toerekeningsvatbaar. Ik heb de meest vreselijke dingen gezegd, en daar heb ik nu spijt van. Waarom holt mijn verstand altijd achter mijn gevoel aan en zeg ik altijd de stomte dingen uit impulsiviteit???
Ik ga nu op zaterdagmiddag om 2 uur naar huis, daar ga ik lekker genieten van mijn familie. Eigenlijk moet ik elke dag een uur rusten, maar dat ga ik dan echt niet doen. Ik heb wel wat beters te doen: als het goed is komt mijn vriendin Beau langs, en ik moet natuurlijk ook mijn surprise maken...
woensdag 18 november 2009
fase 1!
Hoera, ik zit in fase 1!
Ik zat op maandag nog in zak en as, omdat mijn kinderarts (dr George) had gezegd dat ik minstens twee weken in fase 0 zou zitten. Helemaal depressed ging ik naar huis. Ok ok, ik had ook niet zoveel moeten hopen, maar liever positief ingesteld dan altijd maar slecht denken, toch?
Gelukkig hoorde ik gisterochtend het goede nieuws dat ik toch wel naar fase 1 kon. Toen was het nog even spannend of het wel echt zo zou zijn, want ze hadden niks van dr George gehoord. Hierdoor was er even onduidelijkheid of ik echt naar fase 1 mocht van haar, of dat ze mij lichamelijk niet sterk genoeg vond. Maar uiteindelijk vond dr George het ook goed dat ik naar fase 1 mocht. Thank god!
En voor degene die nu denken: what the hell is fase 1, zal ik het even uitleggen. Je hebt hier fase 0 t/m 3, waar mee je steeds meer mag en steeds meer verantwoordelijkheid over onder andere eten krijgt. Ik zat eerst in fase 0, wat betekent dat je niks mag en zoveel mogelijk moet rusten. Ik had twee keer op een dag rustuur, moest steeds na het eten stilzitten, etc. Nu in fase 1 mag ik in het weekend naar huis (yes!), mag ik naar school, en hoef ik niet per se mijn rustuur te houden. Maar ze blijven hier streng hoor: je mag bijvoorbeeld niet tot een uur na het eten naar de wc, en je mag geen hakken dragen. Geen hakken! Geweldig leuk, voor iemand die zo klein is als ik. Maar ik heb het ervoor over, want ik heb weer motivatie om beter te worden. Dat was eerst wel anders, maar hier is een knop in me omgegaan waardoor ik beter wil eten. Waarschijnlijk komt dat omdat ik zo graag naar huis wil...
Ik zat op maandag nog in zak en as, omdat mijn kinderarts (dr George) had gezegd dat ik minstens twee weken in fase 0 zou zitten. Helemaal depressed ging ik naar huis. Ok ok, ik had ook niet zoveel moeten hopen, maar liever positief ingesteld dan altijd maar slecht denken, toch?
Gelukkig hoorde ik gisterochtend het goede nieuws dat ik toch wel naar fase 1 kon. Toen was het nog even spannend of het wel echt zo zou zijn, want ze hadden niks van dr George gehoord. Hierdoor was er even onduidelijkheid of ik echt naar fase 1 mocht van haar, of dat ze mij lichamelijk niet sterk genoeg vond. Maar uiteindelijk vond dr George het ook goed dat ik naar fase 1 mocht. Thank god!
En voor degene die nu denken: what the hell is fase 1, zal ik het even uitleggen. Je hebt hier fase 0 t/m 3, waar mee je steeds meer mag en steeds meer verantwoordelijkheid over onder andere eten krijgt. Ik zat eerst in fase 0, wat betekent dat je niks mag en zoveel mogelijk moet rusten. Ik had twee keer op een dag rustuur, moest steeds na het eten stilzitten, etc. Nu in fase 1 mag ik in het weekend naar huis (yes!), mag ik naar school, en hoef ik niet per se mijn rustuur te houden. Maar ze blijven hier streng hoor: je mag bijvoorbeeld niet tot een uur na het eten naar de wc, en je mag geen hakken dragen. Geen hakken! Geweldig leuk, voor iemand die zo klein is als ik. Maar ik heb het ervoor over, want ik heb weer motivatie om beter te worden. Dat was eerst wel anders, maar hier is een knop in me omgegaan waardoor ik beter wil eten. Waarschijnlijk komt dat omdat ik zo graag naar huis wil...
zondag 15 november 2009
Triversum
Dit is mijn derde dag in Triversum, en ik begin al aardig mijn draai te vinden.
Mijn dag bestaat enkel en alleen uit eten/rusten/eten/rusten.
Vooral op zo'n dag als vandaag, waar ik later werd wakker gemaakt:
om 9 uur gingen we eten, waarna ik een uur moet zitten op de bank. Ik mag zelfs niet naar de wc! Maar dat is ook omdat men bang is dat je dan gaat overgeven, dus de regel is: tot een uur na het eten wc-verbod.
Om 11 uur wordt mijn bloeddruk en pols gemeten en krijg ik mijn tussendoortje. Dan moet ik naar boven om een uur op mijn bed te rusten. Om 12 uur mag ik eindelijk een blokje om: dan moet ik namelijk naar het hoofdgebouw om gewogen te worden. Vanochtend was ik 37,8: ik ben aangekomen! Dan lunchen we en moet ik weer op de bank zitten. Om 5 uur moet ik voor de tweede keer naar boven om een uur te rusten, en om 6 uur eten we.
Ik weet dat het heel saai klinkt, maar door de strenge structuur lijkt het wel alsof deze dagen voorbij vliegen. Daar ben ik wel blij mee, want dan kan ik ook minder stilstaan bij mijn heimwee.
Op dinsdag heb ik mijn kennismakingsgesprekken zoals ik al zei. Ik ben benieuwd wat er dan gezegd zal worden. Ik zit nu namelijk in fase 0, wat betekent dat ik zo min mogelijk mag, om maar zo min mogelijk kcal te verbranden. Ik hoop dat ik snel naar fase 1 mag, want dan mag ik in de weekenden al naar huis. Dus nu zit ik enorm te duimen (en te eten^^) dat ze op dinsdag zullen zeggen dat ik al naar fase 1 mag....
Mijn dag bestaat enkel en alleen uit eten/rusten/eten/rusten.
Vooral op zo'n dag als vandaag, waar ik later werd wakker gemaakt:
om 9 uur gingen we eten, waarna ik een uur moet zitten op de bank. Ik mag zelfs niet naar de wc! Maar dat is ook omdat men bang is dat je dan gaat overgeven, dus de regel is: tot een uur na het eten wc-verbod.
Om 11 uur wordt mijn bloeddruk en pols gemeten en krijg ik mijn tussendoortje. Dan moet ik naar boven om een uur op mijn bed te rusten. Om 12 uur mag ik eindelijk een blokje om: dan moet ik namelijk naar het hoofdgebouw om gewogen te worden. Vanochtend was ik 37,8: ik ben aangekomen! Dan lunchen we en moet ik weer op de bank zitten. Om 5 uur moet ik voor de tweede keer naar boven om een uur te rusten, en om 6 uur eten we.
Ik weet dat het heel saai klinkt, maar door de strenge structuur lijkt het wel alsof deze dagen voorbij vliegen. Daar ben ik wel blij mee, want dan kan ik ook minder stilstaan bij mijn heimwee.
Op dinsdag heb ik mijn kennismakingsgesprekken zoals ik al zei. Ik ben benieuwd wat er dan gezegd zal worden. Ik zit nu namelijk in fase 0, wat betekent dat ik zo min mogelijk mag, om maar zo min mogelijk kcal te verbranden. Ik hoop dat ik snel naar fase 1 mag, want dan mag ik in de weekenden al naar huis. Dus nu zit ik enorm te duimen (en te eten^^) dat ze op dinsdag zullen zeggen dat ik al naar fase 1 mag....
zaterdag 14 november 2009
Lang niet gesproken
Lieve mensen,
Allereerst sorry voor het lange wachten op mijn nieuwe blog. Ik moest eerst wat duidelijkheid krijgen in mijn leven.
Ik moest duidelijkheid krijgen of ik überhaubt door wilde gaan met deze blog, omdat ik nu eenmaal niet meer in Italië zit. Maar nu kan ik mijn gedachtes kwijt, en hoef ik niet alles duizend keer te herhalen.
En ik moest weten of ik de waarheid moest vertellen wat betreft mijn ziekte. Ook daarop is het antwoord ja. Hierover twijfelde ik, want deze ziekte sneakt heel stiekem binnen en van de buitenkant zie je niets. Daarom wordt het veel onbegrepen. Ik heb namelijk geen virus of bacterie.
Ik heb anorexia.
There, I said it. In Italië ging het zo slecht met me, dat mijn ouders me moesten ophalen. Lichamelijk ging het zo slecht dat ik thuis ook niks mocht, om maar zo min mogelijk calorieën te verbranden. Toen ik ook nog paniekaanvallen kreeg, was de maat vol en hebben wij (mijn ouders, therapeuten en ik) besloten dat een opname het beste is.
Dus nu zit ik sinds donderdag in het kinderpsychiatrisch ziekenhuis Triversum in Alkmaar. Op dinsdag heb ik mijn eerste gesprekken met mijn therapeuten. De sfeer is hier goed en de mensen zijn hier aardig, hoewel ik wel veel heimwee heb. Het lijkt zelfs alsof ik hier meer heimwee heb dan in Italië, ookal is de afstand een stuk korter. Jammer dat die droom voorlopig voorbij is, eerst moet ik hier aan mezelf werken. En vanaf nu hou ik jullie hier op de hoogte hoe dat gaat...
Allereerst sorry voor het lange wachten op mijn nieuwe blog. Ik moest eerst wat duidelijkheid krijgen in mijn leven.
Ik moest duidelijkheid krijgen of ik überhaubt door wilde gaan met deze blog, omdat ik nu eenmaal niet meer in Italië zit. Maar nu kan ik mijn gedachtes kwijt, en hoef ik niet alles duizend keer te herhalen.
En ik moest weten of ik de waarheid moest vertellen wat betreft mijn ziekte. Ook daarop is het antwoord ja. Hierover twijfelde ik, want deze ziekte sneakt heel stiekem binnen en van de buitenkant zie je niets. Daarom wordt het veel onbegrepen. Ik heb namelijk geen virus of bacterie.
Ik heb anorexia.
There, I said it. In Italië ging het zo slecht met me, dat mijn ouders me moesten ophalen. Lichamelijk ging het zo slecht dat ik thuis ook niks mocht, om maar zo min mogelijk calorieën te verbranden. Toen ik ook nog paniekaanvallen kreeg, was de maat vol en hebben wij (mijn ouders, therapeuten en ik) besloten dat een opname het beste is.
Dus nu zit ik sinds donderdag in het kinderpsychiatrisch ziekenhuis Triversum in Alkmaar. Op dinsdag heb ik mijn eerste gesprekken met mijn therapeuten. De sfeer is hier goed en de mensen zijn hier aardig, hoewel ik wel veel heimwee heb. Het lijkt zelfs alsof ik hier meer heimwee heb dan in Italië, ookal is de afstand een stuk korter. Jammer dat die droom voorlopig voorbij is, eerst moet ik hier aan mezelf werken. En vanaf nu hou ik jullie hier op de hoogte hoe dat gaat...
zondag 4 oktober 2009
terug...
Zondag, 9 uur. Ik word wakker en ik kan het nog steeds niet geloven. Ik lig in mijn eigen bed. Ik ben terug, terug in het koude Nederland…
Goed, genoeg drama en ik zal maar uitleggen wat er aan de hand is. Lieve mensen, ja, ik ben inderdaad terug in Nederland. De laatste weken ging het niet zo goed wat betreft mijn gezondheid. Ik dacht: schijt, het zal wel van de stress komen, maar het ging niet echt over. Sterker nog, het werd steeds erger. Ik heb geen idee wat er aan de hand is, maar ik heb dan momenten dat ik me heel beroerd voel, heel erg moe ben en ik ben erg afgevallen. Nu is het niet zo dat ik doodziek op bed lig, dus daarom ben ik deze weken vrolijk doorgegaan.
Maar vanaf vorige week zondag zag ik het steeds minder zitten. Via via kwamen mijn ouders er ook steeds meer achter dat het niet ging. Zij maakten zich natuurlijk grote zorgen, maar wat konden ze doen vanuit het verre Nederland?
Op woensdag was de maat vol. Die middag was ik bijna flauwgevallen in de stad, en ’s avonds heeft de school naar mijn ouders gebeld om te vertellen dat het niet goed met me ging. Toen namen ze een van de meest moeilijke beslissingen: ze gingen mij terug halen.
Op donderdag kwam mijn moeder aan, ik wist van niks. Wat was dat schrikken! Want hoe slecht ik me ook voel, ik wil helemaal niet terug! Ik wil blijven! Ergens weet ik ook wel dat het niet ging, maar ik ben er nog maar zo kort! Gelukkig drukte de school mij op het hart dat ik direct mag terugkomen, zodra ik beter ben.
Met pijn in mijn hart gingen we op vrijdag terug naar huis. Ik heb lopen janken in het vliegtuig, hoewel ik weet dat het voor mijn eigen bestwil is. Ik wil niet eindigen in een eng Italiaans ziekenhuis, waar de gezondheidzorg een stuk slechter is. Dan maar in Nederland uitvogelen wat er aan de hand is.
Dus op vrijdagavond ben ik gelijk bij de kinderarts geweest. Handig hè, als je moeder in het ziekenhuis werkt.;) En morgen gaat het onderzoek verder in het ziekenhuis. Ze zijn aan het onderzoeken wat er aan de hand is en men denkt aan een virus of een bacterie. Maar voor ze het weten, dat duurt nog wel even, want zo’n onderzoek duurt lang.
Wees niet bang: ik lig niet doodziek in bed. Ook ben ik niet zwaar besmettelijk (nee, het is geen Mexicaanse griep:P). Wel ben ik benieuwd wanneer ik erachter kom wat ik heb, want ik wil ASAP terug!!!
Veel liefs van een meisje dat Italië mist…
Goed, genoeg drama en ik zal maar uitleggen wat er aan de hand is. Lieve mensen, ja, ik ben inderdaad terug in Nederland. De laatste weken ging het niet zo goed wat betreft mijn gezondheid. Ik dacht: schijt, het zal wel van de stress komen, maar het ging niet echt over. Sterker nog, het werd steeds erger. Ik heb geen idee wat er aan de hand is, maar ik heb dan momenten dat ik me heel beroerd voel, heel erg moe ben en ik ben erg afgevallen. Nu is het niet zo dat ik doodziek op bed lig, dus daarom ben ik deze weken vrolijk doorgegaan.
Maar vanaf vorige week zondag zag ik het steeds minder zitten. Via via kwamen mijn ouders er ook steeds meer achter dat het niet ging. Zij maakten zich natuurlijk grote zorgen, maar wat konden ze doen vanuit het verre Nederland?
Op woensdag was de maat vol. Die middag was ik bijna flauwgevallen in de stad, en ’s avonds heeft de school naar mijn ouders gebeld om te vertellen dat het niet goed met me ging. Toen namen ze een van de meest moeilijke beslissingen: ze gingen mij terug halen.
Op donderdag kwam mijn moeder aan, ik wist van niks. Wat was dat schrikken! Want hoe slecht ik me ook voel, ik wil helemaal niet terug! Ik wil blijven! Ergens weet ik ook wel dat het niet ging, maar ik ben er nog maar zo kort! Gelukkig drukte de school mij op het hart dat ik direct mag terugkomen, zodra ik beter ben.
Met pijn in mijn hart gingen we op vrijdag terug naar huis. Ik heb lopen janken in het vliegtuig, hoewel ik weet dat het voor mijn eigen bestwil is. Ik wil niet eindigen in een eng Italiaans ziekenhuis, waar de gezondheidzorg een stuk slechter is. Dan maar in Nederland uitvogelen wat er aan de hand is.
Dus op vrijdagavond ben ik gelijk bij de kinderarts geweest. Handig hè, als je moeder in het ziekenhuis werkt.;) En morgen gaat het onderzoek verder in het ziekenhuis. Ze zijn aan het onderzoeken wat er aan de hand is en men denkt aan een virus of een bacterie. Maar voor ze het weten, dat duurt nog wel even, want zo’n onderzoek duurt lang.
Wees niet bang: ik lig niet doodziek in bed. Ook ben ik niet zwaar besmettelijk (nee, het is geen Mexicaanse griep:P). Wel ben ik benieuwd wanneer ik erachter kom wat ik heb, want ik wil ASAP terug!!!
Veel liefs van een meisje dat Italië mist…
Abonneren op:
Posts (Atom)