terug...

Zondag, 9 uur. Ik word wakker en ik kan het nog steeds niet geloven. Ik lig in mijn eigen bed. Ik ben terug, terug in het koude Nederland…

Goed, genoeg drama en ik zal maar uitleggen wat er aan de hand is. Lieve mensen, ja, ik ben inderdaad terug in Nederland. De laatste weken ging het niet zo goed wat betreft mijn gezondheid. Ik dacht: schijt, het zal wel van de stress komen, maar het ging niet echt over. Sterker nog, het werd steeds erger. Ik heb geen idee wat er aan de hand is, maar ik heb dan momenten dat ik me heel beroerd voel, heel erg moe ben en ik ben erg afgevallen. Nu is het niet zo dat ik doodziek op bed lig, dus daarom ben ik deze weken vrolijk doorgegaan.
Maar vanaf vorige week zondag zag ik het steeds minder zitten. Via via kwamen mijn ouders er ook steeds meer achter dat het niet ging. Zij maakten zich natuurlijk grote zorgen, maar wat konden ze doen vanuit het verre Nederland?
Op woensdag was de maat vol. Die middag was ik bijna flauwgevallen in de stad, en ’s avonds heeft de school naar mijn ouders gebeld om te vertellen dat het niet goed met me ging. Toen namen ze een van de meest moeilijke beslissingen: ze gingen mij terug halen.
Op donderdag kwam mijn moeder aan, ik wist van niks. Wat was dat schrikken! Want hoe slecht ik me ook voel, ik wil helemaal niet terug! Ik wil blijven! Ergens weet ik ook wel dat het niet ging, maar ik ben er nog maar zo kort! Gelukkig drukte de school mij op het hart dat ik direct mag terugkomen, zodra ik beter ben.
Met pijn in mijn hart gingen we op vrijdag terug naar huis. Ik heb lopen janken in het vliegtuig, hoewel ik weet dat het voor mijn eigen bestwil is. Ik wil niet eindigen in een eng Italiaans ziekenhuis, waar de gezondheidzorg een stuk slechter is. Dan maar in Nederland uitvogelen wat er aan de hand is.
Dus op vrijdagavond ben ik gelijk bij de kinderarts geweest. Handig hè, als je moeder in het ziekenhuis werkt.;) En morgen gaat het onderzoek verder in het ziekenhuis. Ze zijn aan het onderzoeken wat er aan de hand is en men denkt aan een virus of een bacterie. Maar voor ze het weten, dat duurt nog wel even, want zo’n onderzoek duurt lang.
Wees niet bang: ik lig niet doodziek in bed. Ook ben ik niet zwaar besmettelijk (nee, het is geen Mexicaanse griep:P). Wel ben ik benieuwd wanneer ik erachter kom wat ik heb, want ik wil ASAP terug!!!

Veel liefs van een meisje dat Italië mist…