Lang niet gesproken

Lieve mensen,
Allereerst sorry voor het lange wachten op mijn nieuwe blog. Ik moest eerst wat duidelijkheid krijgen in mijn leven.
Ik moest duidelijkheid krijgen of ik überhaubt door wilde gaan met deze blog, omdat ik nu eenmaal niet meer in Italië zit. Maar nu kan ik mijn gedachtes kwijt, en hoef ik niet alles duizend keer te herhalen.
En ik moest weten of ik de waarheid moest vertellen wat betreft mijn ziekte. Ook daarop is het antwoord ja. Hierover twijfelde ik, want deze ziekte sneakt heel stiekem binnen en van de buitenkant zie je niets. Daarom wordt het veel onbegrepen. Ik heb namelijk geen virus of bacterie.
Ik heb anorexia.

There, I said it. In Italië ging het zo slecht met me, dat mijn ouders me moesten ophalen. Lichamelijk ging het zo slecht dat ik thuis ook niks mocht, om maar zo min mogelijk calorieën te verbranden. Toen ik ook nog paniekaanvallen kreeg, was de maat vol en hebben wij (mijn ouders, therapeuten en ik) besloten dat een opname het beste is.
Dus nu zit ik sinds donderdag in het kinderpsychiatrisch ziekenhuis Triversum in Alkmaar. Op dinsdag heb ik mijn eerste gesprekken met mijn therapeuten. De sfeer is hier goed en de mensen zijn hier aardig, hoewel ik wel veel heimwee heb. Het lijkt zelfs alsof ik hier meer heimwee heb dan in Italië, ookal is de afstand een stuk korter. Jammer dat die droom voorlopig voorbij is, eerst moet ik hier aan mezelf werken. En vanaf nu hou ik jullie hier op de hoogte hoe dat gaat...