terugvalpreventieplan

Het voelt als een cadeautje, dat afbouwen. Ik ben sinds donderdagavond thuis en ik begin al een beetje te wennen. Vooral omdat ik het vooruitzicht heb dat ik ook op maandag thuisblijf. Een extra dagje, lekker.
Wel vind ik het af en toe doodeng om te bedenken dat ik over 2 (!) weken alles zelf moet doen. Oké, ik heb mijn ouders en de GGZ in Hoorn, maar het meeste komt op mij neer. Wat als het fout gaat? Wat als ik een terugval krijg? Soms schijt ik in mijn broek van angst. Gelukkig heb ik gehoord van mijn arts dat dit volkomen normaal is om dit in de laatste paar weken te hebben. Je begint toch aan een nieuwe fase in je leven, en dat kan eng zijn. Dus thank god, ik mag bang zijn. Ik had met mijn arts ook over mijn vergeetachtigheid, want ik weet heel weinig meer vanaf de periode dat ik terugkwam uit Italië. Dat is heel raar, het lijkt wel een zwart gat. Zelf gesprekken die ik laatst heb gevoerd met mijn mentor en mijn ouders weet ik niet meer! De wetenschap is nu aan het onderzoeken of dat ook kan komen door ondervoeding. Wel komt het wel eens vaker voor, dus ik ben niet heel vreemd.;) Misschien heb ik het gewoon verdrongen.
Omdat ik zo weinig meer weet, wil ik de rapportages van mijn beginperiode lezen die de socio's elke dag van je maken. Ik heb het daar met mijn mentor over gehad, en zij zei dat de arts eerst moet kijken of ik het aankan. Het kan namelijk heel confronterend zijn.
Verder heb ik met mijn mentor over mijn Terugvalpreventieplan gehad. Dat is een schema, waar singalen staan als het slecht gaat, en welke acties ik moet ondernemen om te zorgen dat het beter gaat. Ik had al dat schema gemaakt, toen ze mij een heel werkboek gaf waar ik het terugvalpreventieplan moest maken. Ze hebben namelijk iets nieuws ontwikkeld waarmee ze gaan werken, maar omdat dat misschien te kortdag is voor mij, gaan we het alleen proberen het op tijd af te krijgen.

Eigenwijze ouders

Dacht ik altijd dat mijn ouders vervelend eigenwijs waren vroeger op school, vandaag ben ik blij met zulke volhardende ouders...
Op maandag had ik namelijk mijn weging niet gehaald. Ik ging als één van de laatsten, en ik hoorde van iedereen dat ze waren afgevallen. Met een kloppend hart ging ik dus naar binnen, bang dat ik ook mijn weging niet had gehaald. Toen ik op de weegschaal ging staan, waren de cijfertjes hetzelfde als vorige week. De moed zonk me in de schoenen: dat betekende dat ik in reservefase 2 zit!

Gister kreeg ik het definitief te horen: ik zit in reservefase 2. Dat is eigenlijk hetzelfde als fase 1, maar dat betekent dan ook dat ik niet in het weekend naar huis mocht. Ik kon wel janken toen, want daar haal ik mijn motivatie vandaan: ik moet naar huis. Ik snapte ook niet waarom ik gelijk was gebleven: ik heb namelijk goed mijn eetlijst gevolgd en niet teveel bewogen. Waarschijnlijk komt het doordat het vorige week zo'n rare week is geweest in verband met het overlijden van Tamara.
Gelukkig waren mijn ouders het er ook niet mee eens, en zij hebben met Heleen Smit (de psychiater) gepraat. Eerst was ze niet gevoelig voor de argumenten en vond ze dat ze via het protecol moest handelen. Toch bleven mijn ouders volharden (ik zei toch dat ze eigenwijs zijn) en besloot mevrouw Smit dat ik wel 24 uur naar huis mag. Hoera!
Wel moet ik dit zien als een unieke uitzondering en wil mervrouw Smit met mijn ouders gaan praten, maar dat willen zij ook. In ieder geval ben ik blij dat ik wel 24 uur naar huis mag.

Trouwens, ik begin nu al te zenuwen voor de weging van maandag. Als ik die niet haal, mag ik niet met kerst naar huis! Maar ik moet hem halen. Nee, ik GA hem halen. Als ik maar lang en hard genoeg eraan denk, dan gebeurt het ook.;)