Eigenwijze ouders

Dacht ik altijd dat mijn ouders vervelend eigenwijs waren vroeger op school, vandaag ben ik blij met zulke volhardende ouders...
Op maandag had ik namelijk mijn weging niet gehaald. Ik ging als één van de laatsten, en ik hoorde van iedereen dat ze waren afgevallen. Met een kloppend hart ging ik dus naar binnen, bang dat ik ook mijn weging niet had gehaald. Toen ik op de weegschaal ging staan, waren de cijfertjes hetzelfde als vorige week. De moed zonk me in de schoenen: dat betekende dat ik in reservefase 2 zit!

Gister kreeg ik het definitief te horen: ik zit in reservefase 2. Dat is eigenlijk hetzelfde als fase 1, maar dat betekent dan ook dat ik niet in het weekend naar huis mocht. Ik kon wel janken toen, want daar haal ik mijn motivatie vandaan: ik moet naar huis. Ik snapte ook niet waarom ik gelijk was gebleven: ik heb namelijk goed mijn eetlijst gevolgd en niet teveel bewogen. Waarschijnlijk komt het doordat het vorige week zo'n rare week is geweest in verband met het overlijden van Tamara.
Gelukkig waren mijn ouders het er ook niet mee eens, en zij hebben met Heleen Smit (de psychiater) gepraat. Eerst was ze niet gevoelig voor de argumenten en vond ze dat ze via het protecol moest handelen. Toch bleven mijn ouders volharden (ik zei toch dat ze eigenwijs zijn) en besloot mevrouw Smit dat ik wel 24 uur naar huis mag. Hoera!
Wel moet ik dit zien als een unieke uitzondering en wil mervrouw Smit met mijn ouders gaan praten, maar dat willen zij ook. In ieder geval ben ik blij dat ik wel 24 uur naar huis mag.

Trouwens, ik begin nu al te zenuwen voor de weging van maandag. Als ik die niet haal, mag ik niet met kerst naar huis! Maar ik moet hem halen. Nee, ik GA hem halen. Als ik maar lang en hard genoeg eraan denk, dan gebeurt het ook.;)