Opname

Een opname is iets ingrijpends, alsof je in een totaal verschillende wereld terecht bent gekomen. Je mag niets, je kan niets, het gaat enkel om het ziek-zijn. En dat is knap frustrerend, want ik ben meer dan alleen een ziek persoon.
Woensdag was het zo ver, op die dag stapte ik in de wereld van eten en niet-eten. Eerste werd ik gewogen en werd er een lichamelijk onderzoek gedaan. Mijn hart blijkt traag te stromen en het bloed viel nauwelijks te prikken doordat ik zo koud was. Daarna hadden we een opnamegesprek, waarin werd verteld wat we konden verwachten bij een opname. Ze vertelden onder andere dat ik in de somatische fase kom te zitten. Dat betekent dat ik heel weinig mag en kan. Al snel was het tijd voor de lunch en moest ik afscheid nemen van mijn ouders. Het was moeilijk om dat te doen, want nu betekende het dat ik echt in mijn eentje moet vechten tegen de stoornis.
En vechten mocht ik gelijk, want de lunch was een strijd met mezelf. Met veel pijn en moeite was het wel eentje die ik heb kunnen winnen. Zo gaat tot nu toe elke dag, elke hap is een strijd. Maar wel eentje die ik steeds makkelijker hoop te winnen.
Hoe ziet een dag eruit van een meisje in de somatische fase?
Tot 7 uur moet je in bed blijven liggen, dan komen ze langs voor bloeddrukcontroles en temperatuurmeten. Die controles zijn van mij aan de lage kant, maar niet schrikbarend. Dan wordt je gewogen en mag je je aankleden. Om 8 uur hebben we ontbijt en van half 9 tot half 10 hebben we huiskameruur. In dat uur mag je niks, moet je zitten en lezen in de huiskamer, om te voorkomen dat je veel gaat bewegen na het eten. We beginnen de dag met de dagopening, waar iedereen verteld hoe zij zich voelt. Daarna kan je naar school of heb je therapie, en om half 11 hebben we tussendoortje. Dan hebben we om kwart over 12 de lunch, met daarna weer een huiskameruur. 's Middags hebben we twee tussendoormomenten en om half 5 de dagsluiting. Dat is hetzelfde als de dagopenin. Om 6 uur eten we. Meestal heb je ondertussen school en/of therapie, maar tot nu toe heb ik nauwelijks therapie. Twee keer per week komen mensen van school langs op de afdeling, zodat ik wel iets aan mijn examens kan doen.
Het draait vooral om eten en rusten deze dagen. Aansterken. Beter worden. En hopen op een betere toekomst. Steun is altijd welkom, vandaar hier het adres:
Rintveld, t.n.v. Luisa de Heer
Oude Arnhemseweg 260
3705 BK Zeist