Our time is running out.

Terwijl anderen meosten zwoegen op hun herkansing, moest ik ook zwoegen. Op een toetsweek. Twee nog wel. Eigenlijk hoef ik ze niet te maken, want mijn cijfers van vorig jaar bleven toch nog staan. Maar mijn afdelingsleider vond dat ik het toch moest doen, zo kom ik een beetje in het leren en weet ik wat mijn niveau is. Niet zo denderend goed dus. Wiskunde is achter (was te verwachten) en Nederlands is ook niet 'je van het' (dat is minder...). Laat nou net Wiskunde enorm slecht gaan in de toetsweek.
Maar ik mag niet klagen, ik heb geen herkansing waarvoor ik keihard moet leren. Ik hóéf niet eens te leren, want de cijfers van vorig jaar bleven toch staan!

Dat is maar goed ook, soms is het er simpelweg niet van gekomen om te leren. Niet gek dat Wiskunde niet geweldig was; er was geen tijd om te leren. Zaterdag had ik namelijk wel wat beters te doen: samen met een vriend (en half Nederland trouwens) naar Nijmegen verkassen. Voor het eerst in Nijmegen, voor het eerst in Goffertpark. En die is gróót! Dat moet ook wel voor 55.000 fans van één band. Die band was natuurlijk Muse. Hoe lang ben ik al gek van die band? Hoe lang kan ik die nummers al meebleren? En hoe vet is het dan om samen met 54.999 andere mensen die nummers mee te bleren? Een nadeel is mijn lengte in die grote mensenmassa: dan lukte het niet echt om het podium te zien. Gelukkig zijn de beeldschermen uitgevonden en had ik even later een prima uitzicht.
Thank God stond de taxi (a.k.a. vaderlief) voor het park toen het eenmaal afgelopen was. Snel konden we instappen en naar huis, in tegenstelling tot veel anderen. Als we even later waren vertrokken, stond er één lange file van Nijmegen tot Amsterdam. Laat staan de trein, je kwam immers niet verder dan Amsterdam op die tijd. Vele plakten er dus een avondje stappen in Amsterdam achteraan. Daarvoor zeg ik: petje af. Ik ben blij met mijn taxi.;)