Geen hondje van Pavlov of Pinkpop...

Hmm.... Ik ben het hondje van Pavlov niet meer...
Ja, ik ben heel getraind in het GGZ-circuit, ik ken al die trucjes nu. Zou ik voorheen erop hebben gereageerd, nu word ik kriegel van trucjes. Ze helpen misschien om mij te laten praten, maar dat wil ik ook zonder kunnen. Stilte? Dan zeg ik toch ook niks?
Hoe moeilijk ook bij de Psychotherapeute, het is wel voor mijn eigen bestwil. Ze begreep het, volgens mij vindt ze het zelfs wel leuk dat ik een andere cliënt dan anders ben. Dus uiteindelijk praatten we wel over dingen die me dwars zitten. Zij kan haar geld verdienen, ik help mezelf daarmee weer een beetje beter!

Nu goed nieuws: de examens zijn voorbij! Pinkpop! Of nou ja, goed nieuws...
Paolo ging met drie vrienden na zijn állerlaatste Engels-examen in de trein springen, op weg naar Landgraaf. Dachten we.
Hij was eerder klaar met zijn examen en moest nog wachten op de taxi met de spullen, a.k.a. Moeders. Hij liep wat te dollen, dat liep nogal... uit de hand. Zijn hand sloeg dubbel, hij viel flauw, en raakte zijn hoofd hard. Out. Eenmaal bijgekomen, moesten ze naar de EHBO, waar bleek dat zijn hand niet gebroken was maar gekneust. En zijn hoofd... Een hersenschudding.
Bye, bye Pinkpop. Ziek kwam hij thuis, alles donker en geen muziek aan. Nee, het is geen kater, het is een hersenschudding. Was er even de hoop dat hij vandaag of morgen wel naar Pinkpop kon, nu lijkt het erop dat hij Green Day en John Mayer een andere keer moet zien...
De andere vrienden hebben gewacht of hij nog aan het eind van de middag meekon. Dat zat er niet meer in, dus zij blijven ook thuis. Samen uit, samen thuis. Dat is pas solidariteit.