Rennen

Langzamerhand begint het leven steeds ietsiepietsie normaler te worden. Dat betekent: feest. Ik ben niet de enige van de vriendengroep die geslaagd is, dus dat moet gevierd worden. Mijn feest komt na de diploma-uitreiking, nu ben ik meer een partycrasher.
Helaas komt zondagavond dan weer die domper. Weer terug naar Rintveld. Dan laten we daar het feest toch gewoon doorgaan? Als uitdaging voor zowel mij als de hele groep, liet ik op maandag taart trakteren. Misschien werd dat niet compleet in dank afgenomen, maar hé, goede oefening toch? Of was deze week misschien iets teveel van het goede? Ik was namelijk niet de enige met het idee om te trakteren: door slechte communicatie van de verpleging dachten meiden dat er niks gedaan zou worden, en hadden we opeens twee keer gebak te trakteren! Dat werd eerlijk gezegd zelfs voor mij iets teveel van het goede...
Dan maar afleiding zoeken van al die gedachtes over eten, door van hot naar her te rennen. Lekker onhandig, dinsdag had ik een afspraak in het Ziekenhuis van Hoorn, voor een botscan. Vorig jaar bleek ik botontkalking te hebben, nu willen ze checken of het erger is geworden. Het kan namelijk niet verbeteren. En dat moest in het WFG, zodat alle medische gegevens hier liggen. Dat is best zinvol, maar om nou 4 uur te reizen voor een scan van 15 minuten, vind ik wel erg omslachtig. Gelukkig mocht ik wat langer in Hoorn blijven, in plaats van gelijk op de trein worden gegooid.
Word ik 's avonds gebeld: 'Met het WFG, we zijn wat vergeten bij de scan. Kunt u morgen langskomen?' Pardon?!
Blijkt dat je onder de 20 jaar een scan van je hele bottenstelsel moet hebben, in plaats van alleen je bekken. Slordig! Natuurlijk kan ik de volgende dag niet terug, er moest iets anders gevonden worden. Vrijdag werd het haasten: van Beeldende therapie (haat eraan: ik kan níét tekenen), naar Sociale Vaardigheids therapie (kanikal), tot gezinsgesprek (praten over hoe we terugval voorkomen), en hup naar huis. Vlak voor de poli sluitte, kon ik *hijg hijg* nog terecht.
Oh ja, dit hoort ook bij het normale leven: soms van hot naar her rennen.