Mr. and Miss Misfortune

De zomer is echt aangebroken: ook midden in de nacht kan je in jurkjes over straat. Mensen klagen over de warmte (Hollanders...), maar stiekem moet toch iedereen wel een beetje genieten van het mooie weer, na een lange en donkere winter. Behalve dan voor mensen die in het gips zitten...

Deze week was namelijk een brokkenpilotenweek. Hoe we het doen, weet ik niet, maar vrijwel het hele gezin had pech deze week.
Het begon mijn mij, of eigenlijk mijn fiets. Mijn fiets is een langzame dood aan het sterven, en op dinsdag had hij een laatste stuiptrekking. Met mij erop. De ketting ging eraf, maar ik was te lui om hem erop te laten zetten (ja: ik heb een lief broertje die dat doet voor me, slijm slijm), dus ik hield me aan dat lieve broertje vast. Vrolijk fietsten we verder, totdat ik niet oplette en onze sturen in elkaar haakten. Ik vloog naar voren met mijn kin op straat. Nadat ik even was flauwgevallen, namen we de schade op. Mijn fiets kon niet gerepareerd worden, Paolo's fiets heeft ook geleden. Ik had schaafwonden op mijjn knieën, hand, heup en o zo charmant, mijn kin.

Gelukkig is Paolo zelf ongedeerd gebleven, maar dat duurde niet voor lang. De volgende dag al was hij gaan koken. Hm, voorspelt dat veel goeds? Ach, hij moet het nog leren. En dan moet hij niet koken leren door middel van zijn halve vingerkootje afsnijden! Toch had hij geen hechting nodig, wel een zielig verbandje.
Tot slot is er altijd een baas boven baas. Deze keer had mijn vader waarschijnlijk gedacht dat hij niet ongedeerd wilde achterblijven. Maar om nou zo te laten zijn dat hij anderen overtreft...
Hij had zich op woensdagavond gestoten, maar was te eigenwijs om naar de dokter te gaan. Pas de volgende dag ging hij toch maar even langs de EHBO: zijn vingerkootje is gebroken. Zes weken lang moet deze pechvogel in het gips zitten, terwijl hij al klaaglijk de zomer ondergaat. Voor hem zal deze zomer dus wat minder zijn, maar dat betekent niet dat ik niet kan genieten van extreem lege stranden tijdens de voetbalfinales...